“গলীবয়” কোনো “বায়পিক” অৰ্থাৎ কোনো লোকৰ হুবহু জীৱন কাহিনী নহয়; ই হৈছে দুজন “ৰেপাৰ” ৰ জীৱন কাহিনীৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰেণিত। সেই দুজন হ’ল ক্ৰমে – ডিভাইন আৰু নেইজী। আমি বহুতেই বৰ্তমান বলীউড জগতত কৰ্মৰত হনী সিং, বাদশাহ অথবা ৰাফটাৰ ৰ নাম শুনিছো কিন্তু ভাৰতত এনে কিছুমান “ৰেপাৰ” ৰো জন্ম হৈছে যিয়ে সফলতাৰ বাবে জগতখনৰ লগত সংগ্ৰাম কৰাই নহয়; যুঁজিছে নিজ পৰিয়াল বা আপোনজনৰ লগতো।

বিবেক ফাৰ্ণাডেজ ওৰফে ডিভাইন,অন্ধেৰী স্থিত এটা বস্তীত আইতাকৰ সৈতে বাস কৰিছিল। নিজৰ মনক আমোদ দিয়াবলৈ “ৰেপ” প্ৰস্তুত কৰিছিল তেওঁ। কিন্তু পিছলৈ যেতিয়া বুজিলে যে এই “ৰেপ মিউজিক” ৰ দ্বাৰা দেশৰ সমস্যা বা দূৰ্নীতিক উদঙাই দিব পাৰি তেতিয়াই এইবোৰৰ ওপৰত থকা খঙক তেওঁ উজাৰি দিলে নিজ সৃষ্ট “ৰেপ”ত। মদ্যপান, ড্ৰাগছ আসক্ত আৰু মহিলা হৈছে তেওঁৰ “ৰেপ” ৰ বিষয়বস্তু। ২০১১ চনত “য়ে মেৰা বোম্বে” ৰ পৰা সফলতাৰ চিৰিত বগোৱা ডিভাইনে প্ৰথমতে “ৰেপ” ইংৰাজীত লিখিছিল যদিও পিছলৈ ই সলনি কৰি হিন্দী ভাষাত লিখিবলৈ লয়। তেওঁৰ মতে হিন্দীয়ে কেৱল মাত্ৰ যুৱপ্ৰজন্মকেই নহয়; ই সাঙুৰি ল’ব ৰিক্সাৱালা,ঠেলাৱালা লগতে বিভিন্ন বেপাৰীকো (যি আছিল তেওঁৰ বাবে “টাৰ্গট অডিয়েণ্স”)।

নাৱেড শ্বেইখ ওৰফে নেইজী; কুৰ্লা বস্তিৰ নিবাসী। ১৩ বছৰ বয়সতেই তেওঁ নিজ জীৱনৰ “লক্ষ্য-উদ্দেশ্য” লৈ সাজু হৈ পৰিছিল। আৰু সেয়াই আছিল আৰম্ভণি। তেওঁ নিজ জীৱনৰ বেয়া পৰিস্থিতি অথবা তেওঁ কৰা সংঘাত সমূহ বাখ্যা কৰে “ৰেপ” ৰ জৰিয়তে। নেইজী ৰ বাখ্যা ইমানেই হৃদয়স্পৰ্শী যে ই সহজে দৰ্শকক আকৰ্ষণ কৰি ল’ব পাৰে। তেওঁৰ প্ৰথম কাম “DIY” ; যিটো তেওঁ নিজে গাই,নিজে দৃশ্যগ্ৰহণ কৰি আৰু নিজেই এডিট কৰে। “আফাট” হৈছে তেওঁৰ দ্বিতীয়টো সৃষ্টি; তেওঁ ৭০’ৰ বোম্বেৰ এক বৰ্ণনা দিয়ে য’ত তেওঁৰ পিতৃ-মাতৃয়ে খাবলৈ/শুবলৈ সংগ্ৰাম কৰিছিল। “আফাটে” তেওঁক লয় আনে “লেম লাইট” লৈ।

“গলীবয়” প্ৰদৰ্শিত কাহিনী মাত্ৰ এটা উদাহৰণহে। ডিভাইন আৰু নেইজীৰ দৰে আৰু বহু বস্তী নিবাসী বা যাক আমি কওঁ “স্লামড’গ”; তেওঁলোকৰ বাস্তৱ কঠিন কিন্তু সপোন নহয়। আৰু তেওঁলোক ইমানেই কঠিন যে তেওঁলোকে সপোনক বাস্তৱ কৰিবলৈ যৎপৰোনাস্তি কষ্ট আৰু সংগ্ৰাম কৰে।

ইতিমধ্যে ছবিখনৰ অনুপমা বেনাৰ্জীৰ চৰিত্ৰটোৰ ফাৰ্ষ্ট লুক পোষ্টাৰ মুকলি কৰি দিয়া হৈছ; য’ত সান্যাক অনুপমা চৰিত্ৰটোৰ সৈতে খুব ধুনীয়াকৈ খাপ খোৱা দেখিবলৈ পোৱা গৈছে। উল্লেখ্য যে, ছবিখনৰ শ্বুটিং ইতিমধ্যে লণ্ডনত আৰম্ভ কৰা হৈছে।

জাইৰা ৱসীমৰ অভিনয়ৰ পৰা বিৰতি লোৱা- নোলোৱা ক্ষেত্ৰত বহু জনে বিভিন্ন মন্তব্য কৰা দেখা পোৱা গৈছিল। অভিনেত্ৰী গৰাকীয়ে চচিয়েল মিডিয়াত আপলোড কৰা সেই পোষ্টটোত তেওঁৰ অনুৰাগীয়েও বিভিন্ন ধৰণে কমেন্ট কৰি জাইৰাক নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰাৰ বাবে অনুৰোধ কৰিছিল।

ঠিক এনে পৰিপ্ৰেক্ষিততে, ফাৰহান আখতাৰেও জাইৰা ৱসীমক নিজৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰাৰ অনুৰোধ জনায়। লগতে ফাৰহানে কয় যে “জাইৰাৰ এনে সিদ্ধান্তত তেওঁক কোনোৱে বিচাৰ অথবা প্ৰশ্ন কৰিব নালাগে। কিয়নো এনে সিদ্ধান্ত তেওঁৰ নিজৰেই। কিন্তু মই তেওঁৰ লগত বহু দিন ধৰি কাম কৰি আহিছো বাবেই মোৰ এনে অনুভৱ হয় যে তেওঁ অভিনয় এৰাৰ সিদ্ধান্ত সলনি কৰিব লাগে।”

আপোনালোকক জনাই থওঁ যে সঁচা ঘটনাৰ ওপৰত কেন্দ্ৰ কৰি নিৰ্মিত এই ছবিখন অহা ১১ অক্টোবৰ তাৰিখে মুক্তি পাব।

ইয়াৰ উপৰিও,ৰাখীৰ বিবাহৰ সৈতে জড়িত বিতৰ্কই বহু দিনৰ পৰাই বাতৰিৰ শিৰোনাম দখল কৰি আহিছে। এনেক্ষেত্ৰত, ৰাখীয়ে আকৌ এবাৰ লৈ আহিলে আন এটা ভিডিঅ’; য’ত তেওঁৰ লগত আছে তেওঁৰ স্বামী।

কিন্তু এইখিনিতে আহিলে এটা টুইষ্ট; ৰাখীয়ে নিজাকৈ চিনাকী কৰোৱা নাই নিজ স্বামীক। উক্ত ভিডিঅ’টোৰ যোগেৰে তেওঁ দৰ্শককহে চিনাক্তকৰণ কৰিবলৈ কৈছে অভিনেত্ৰী গৰাকীৰ স্বামীক।

ইয়াৰ লগতে আপোনালোকক জনাই থওঁ যে, কাৰ্লাছ যোগে প্ৰচাৰিত আহিবলগীয়া ৰিয়েলিটী শ্ব’ “বিগ বছ” ত দেখিবলৈ পোৱা যাব ৰাখীক।

মিলাপ জাৱেৰীৰ দ্বাৰা পৰিচালিত এই ছবিখনত নিগেটিভ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে ৰিতেশ দেশমুখে। এজন চাপৰ-চুটি মানুহৰ চৰিত্ৰ ৰূপায়ন কৰিছে ৰিতেশে। তাৰা সুতাৰিয়াৰ “ষ্টুডেন্ট অৱ দা ইয়েৰ” ছবিখনত দৰ্শকে দেখা লুকতকৈ; এই ছবিখনত সম্পূৰ্ণ বেলেগ ৰূপত দেখিবলৈ পোৱা যাব অভিনেত্ৰী গৰাকীক লগতে এই ছবিখনত তাৰাই এগৰাকী “বোবা” ৰ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে।

ছবিখনৰ ট্ৰেইলাৰটোৱে দৰ্শকৰ মনত উৎস্যুকতাৰো সৃষ্টি কৰিছে। উল্লেখ্য যে, ৰিতেশ দেশমুখ আৰু সিদ্ধাৰ্থ মালহোত্ৰাক পূৰ্বতেও এখন ৰোমান্টিক-একচন ছবি “এক ৱিলেন” ত দেখিবলৈ পোৱা গৈছিল।

গতিকে, আপুনি যদি ভাবিছে ছবিখন উপভোগ কৰাৰ কথা তেন্তে চাওঁক ছবি সমীক্ষকে কৰা এই টুইট-

ছবিখনৰ বাবে দীপিকাক মূখ্য চৰিত্ৰত বিচাৰ কৰা হৈছিল বুলি বিভিন্ন খবৰ ওলাইছিল যদিও এই সমগ্ৰ খবৰক নাকচ কৰি দীপিকাই কয় যে, “মই কোনো নাৰী শোষণকাৰীৰ ছবিত অভিনয় নকৰো।” দৰাচলতে, এগৰাকী অভিনেত্ৰীয়ে “মি টু মোভমেন্ট” চলি থকা সময় ছোৱাত পৰিচালক গৰাকীৰ ওপৰত শোষণৰ আৰোপ লগাইছিল।

উল্লেখ্য যে, উক্ত ছবিখনত প্ৰথমবাৰৰ বাবে দেখিবলৈ পোৱা শ্ৰদ্ধা কাপুৰ, ৰণৱীৰ কাপুৰ তথা অজয় দেৱগণক।

“Saeed Akhtar Mirza is one of those filmmakers I highly admire. I am going to talk about his 1980 classic and one of my favorite films Albert Pinto Ko Gussa Kyun Aata Hain. What I am most attracted about Mirza is the way he constructs a satirical plot with such authenticity.
Albert Pinto Ko Gussa Kyun Aata Hain, captures the anger of a worker, in Mumbai exemplified by a young Christian car mechanic, Albert Pinto (played flawlessly by Naseer Saab) who believes that if he works hard and develops the ideology of the rich and works with them, one day he can also be successful. His father is a factory worker currently on a strike with his fellow laborers. This bothers Albert very much.

He looks at strikes as something nugatory and purposeless until the day his father comes home wounded and bruised as he’s beaten by the goons sent by the owners of the factory to stop the strike. He witnesses the ugly face of capitalism. How devastating it can get for not only the workers but also their families.

One scene from this movie is etched on my memory. Albert questions himself, “Are strikes really useless?” So he visits one of his regular customers’ house, who happens to be very rich. When Albert is about to leave, that man says, “Apne baap ko manao ke yeh strike-wike ke chakkar mein na pare, yeh toh badmash aur gunde logo ka kaam hain!” and that is the time when Albert realizes that this person, who has all the luxury in the world and doesn’t have even a bit of idea about the consequences of his actions on the ‘majdoors’ and what they have to face every bloody day. How hard is it for him to say that strikes are useless?

Usually, when I watch a film, I try not to get carried away by emotions and I try to understand the craft. But Saeed Akhtar Mirza does such magic that I can’t help but surrender myself to the film. After watching Albert Pinto Ko Gussa Kyun Aata Hain, every time I see any laborer working or carrying loads on his/her shoulder, I know that the weight on their shoulders is not just of what they are carrying but also of capitalism, poverty and years of exploitation and misery.”

By Amrik Chakraborty