The film is produced by Bilal Ahmed, Shahil Siddiqui, Sashanka Das and Dipankar Kashyap. Dipankar Kashyap is handling the story, styling and direction, while the script and screenplay have been written by Mridul Dhisang and Sanjeeb Barman.

The music is composed by Priyanku Bordoloi and Abinash Saikia, with lyrics by Anupam Nath and Abinash Saikia. The technical team includes Akash Das and Subhash Shreshtha as makeup artists, Narayan Seal as technical director, Mridul Dhisang as assistant director and Uday Shankar Dutta as choreographer.

The film features an ensemble cast comprising Siddharth Nipon Goswami, Kalpana Kalita, Palashree Das, Kaushik Nath, Anchit Uday Aditya, Mimangshi Baruah, B. Palkee and Nibedita Mahanta. Abinash Baishya will be introduced through the film, while Nikumoni Baruah, Jit and Uday Shankar Dutta will make special appearances.

Inspired by the Bollywood trendsetters Karan Johar and Mahesh Bhatt, with a promising cast and an experienced creative team, ‘Mon Morisika’ is set to add a new title to Assamese cinema.

The programme commenced with a welcome address by the anchor, followed by the ceremonial lighting of the lamp by Nrityacharya Padmabhushan Jatin Goswami. Students and teachers of Sur Sangam presented the institution’s theme song, with lyrics, tune and music direction by Guru Joy Prakash Medhi. The opening segment also featured a chorus titled ‘Mor Geetor Hejar Shrota’, paying tribute to Bharat Ratna Sudhakantha Dr. Bhupen Hazarika on the occasion of his birth centenary.

A special felicitation ceremony honoured Sangeet Natak Akademi award recipients Sri Bipul Chandra Das, Dr. Mallika Kandali, Bhaskarjyoti Ojah and Smt. Chetana Das. They were felicitated by Hema Prava Devi, President of Sur Sangam, and Gitanjali Bhattacharjya, Vice-President of the organisation.

The festival showcased a diverse range of classical dance presentations, beginning with a Kathak beginners’ group performance of Shuddha Nritya in Teentaal Madhya Laya. Further Kathak presentations included performances in Teentaal and Jhaptaal, a Meera Bai Krishna bhajan presented by Mahita Saikia, and an elaborate presentation of Darbare Salami, Pancham Sawari and Teentaal featuring a group of senior and accomplished dancers.

The Sattriya segment featured ‘Panchabhuta Mangalam’, presented by Kakali Bezbaruah along with Nayantara Bordoloi and Bhaswati Kumari, followed by an abhinaya presentation of ‘Kanaira Kamala Mukh’, based on a Borgeet composed by Sri Sri Madhabdev. Another highlight was ‘Kala Kanu’, a Sattriya Nritya presentation based on a Kaliya Daman Ankiya Naat song composed by Srimanta Sankardev. The Sattriya presentations were choreographed by Kakali Bezbaruah.

The musical segment included ‘Swargam Geet’ in Raga Khamaj and Jhaptaal and Teentaal, along with a Raga Pradhan presentation in Raga Kedar, set to Addha Teentaal, dedicated to the memory of Guru Damodar Bora. The festival also featured ‘Saraswati Vandana’ in Raga Yaman Kalyan and Addha Teentaal, with tune and music direction by Guru Joy Prakash Medhi.

A special tribute to noted singer Gayatri Hazarika was presented through ‘Charana Nepur Dhwani’, a semi-classical dance composition based on lyrics by Dwijendra Mohan Sarma, with vocals by Gayatri Hazarika and music composed by Joy Prakash Medhi. An Odissi dance presentation by Anjanamoyee Saikia and her group added further diversity to the evening.

Other notable presentations included a Shiva Sloka followed by a Tarana in Teentaal and Raga Malkauns, ‘Bijulir Pohar Mur Nai’, a Kathak-based dance presentation by Debarati Choudhury and Sunita Kaushik, and a creative dance performance set to a Rabindra Sangeet sung by Zubeen Garg, featuring Dipsikha Sarkar, Diya Baruah and Payel Debnath. Creative dance presentations by Kakanjit Patowary and his group also formed part of the programme.

The festival brought together accomplished musicians and performers from different disciplines, with instrumental and vocal accompaniment on tabla, violin, sitar, harmonium, flute, pakhawaj and percussion. The accompanying artists included Hrishikesh Sarma, Kaman Gogoi, Jonali Keot Gupta, Joy Prakash Medhi, Debarati Choudhury, Tultul Das, Ipshita Duarah, Bhaskarjyoti Ojah, Shubhankar Hazarika, Gunin Sharma, Tapan Deka and Meghranjani Medhi in Bol Padhant, among others.

The programme also featured a special ‘Dex Bandana’ presentation by Pinku Priyam Bordoloi and Priyanka Bordoloi from Jorhat, adding another cultural dimension to the festival.
Meghranjani Medhi, also, presented few items of Kathak Shuddha Nritya on the occasion.

অনুষ্ঠানৰ আৰম্ভণিতে আঁত ধৰোঁতাৰ আদৰণি ভাষণৰ পিছতে নৃত্যাচাৰ্য পদ্মভূষণ যতীন গোস্বামীয়ে বন্তি প্ৰজ্বলন কৰি মহোৎসৱৰ শুভাৰম্ভ কৰে। ইয়াৰ পিছতে সুৰ সংগমৰ শিক্ষাৰ্থী আৰু শিক্ষকসকলে প্ৰতিষ্ঠানটোৰ থীম ছং পৰিৱেশন কৰে। গীতটোৰ কথা, সুৰ আৰু সংগীত পৰিচালনা কৰিছিল গুৰু জয় প্ৰকাশ মেধিয়ে। ভাৰতৰত্ন সুধাকণ্ঠ ড০ ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম শতবৰ্ষৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিৱেদন কৰি এই অনুষ্ঠানতে ‘মোৰ গীতৰ হেজাৰ শ্ৰোতা’ শীৰ্ষক এটি সমবেত সংগীতো পৰিৱেশন কৰা হয়।

মহোৎসৱৰ অন্যতম উল্লেখযোগ্য কাৰ্যসূচী আছিল বিশেষ সম্বৰ্ধনা অনুষ্ঠান। সংগীত নাটক অকাডেমি বঁটাপ্ৰাপক বিপুল চন্দ্ৰ দাস, ড০ মল্লিকা কন্দলী, ভাস্কৰজ্যোতি ওজা আৰু চেতনা দাসক সুৰ সংগমৰ সভানেত্ৰী হেমপ্ৰভা দেৱী আৰু উপ-সভানেত্ৰী গীতাঞ্জলি ভট্টাচাৰ্যই সম্বৰ্ধনা জনায়।

সাংস্কৃতিক সন্ধিয়াটোত কথক নৃত্যৰ বিভিন্ন মনোমোহা পৰিৱেশনে বিশেষ আকৰ্ষণ সৃষ্টি কৰে। তিনতাল মধ্য লয়ত শুদ্ধ নৃত্যৰ প্ৰাৰম্ভিক দলীয় পৰিৱেশনেৰে আৰম্ভ হোৱা কথকৰ বিভিন্ন অনুষ্ঠানত তিনতাল আৰু ঝাপতালৰ উপস্থাপন অন্তৰ্ভুক্ত আছিল। মাহিতা শইকীয়াই মীৰাবাইৰ কৃষ্ণভজনৰ আধাৰত এক মনোগ্ৰাহী কথক পৰিৱেশন কৰে। আনহাতে, জ্যেষ্ঠ আৰু অভিজ্ঞ নৃত্যশিল্পীৰ দলে ‘দৰবাৰী চালামী’, ‘পঞ্চম সাৱাৰী’ আৰু ‘তিনতাল’ৰ বিস্তৃত উপস্থাপনেৰে কথকৰ লয়কাৰী আৰু কাৰিকৰী দক্ষতাৰ সুন্দৰ নিদৰ্শন দাঙি ধৰে।

সত্ৰীয়া নৃত্যৰ শিতানত কাকলি বেজবৰুৱা, নয়নতৰা বৰদলৈ আৰু ভাস্বতী কুমাৰীয়ে ‘পঞ্চভূত মংগলম’ পৰিৱেশন কৰে। ইয়াৰ পিছতে শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱ বিৰচিত বৰগীতৰ আধাৰত ‘কানাইৰ কমল মুখ’ শীৰ্ষক অভিনয়ধৰ্মী নৃত্যই দৰ্শকৰ সমাদৰ লাভ কৰে। শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱৰ কালিয়াদমন অংকীয়া নাটৰ গীতৰ আধাৰত ‘কালা কানু’ শীৰ্ষক সত্ৰীয়া নৃত্যও আছিল সন্ধিয়াটোৰ অন্যতম আকৰ্ষণ। এই আটাইকেইটা সত্ৰীয়া নৃত্যৰ পৰিকল্পনা আৰু পৰিচালনা কৰিছিল কাকলি বেজবৰুৱাই।

সংগীতৰ শিতানত ৰাগ খামাজত ঝাপতাল আৰু তিনতালৰ আধাৰত ‘স্বৰ্গম গীত’ পৰিৱেশন কৰা হয়। গুৰু দামোদৰ বৰাৰ স্মৃতিত ৰাগ কেদাৰত অদ্ধা তিনতালত নিবেদন কৰা ৰাগপ্ৰধান সংগীতেও বিশেষ মৰ্যাদা লাভ কৰে। ইয়াৰ উপৰি ৰাগ য়মন কল্যাণ আৰু অদ্ধা তিনতালত ‘সৰস্বতী বন্দনা’ পৰিৱেশন কৰা হয়। ইয়াৰ সুৰ আৰু সংগীত পৰিচালনাৰ দায়িত্বত আছিল গুৰু জয় প্ৰকাশ মেধি।

বিশিষ্ট কণ্ঠশিল্পী গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ প্ৰতি শ্ৰদ্ধা নিৱেদন কৰি পৰিৱেশন কৰা ‘চৰণ নেপুৰ ধ্বনি’ আছিল অনুষ্ঠানৰ আন এক উল্লেখযোগ্য আকৰ্ষণ। দ্বিজেন্দ্ৰ মোহন শৰ্মাৰ গীতৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা এই অৰ্ধশাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰচনাত কণ্ঠদান কৰে গায়ত্ৰী হাজৰিকাই আৰু সংগীত পৰিচালনা কৰে জয় প্ৰকাশ মেধিয়ে। আনহাতে, অঞ্জনাময়ী শইকীয়া আৰু তেওঁৰ দলৰ ওড়িশী নৃত্য পৰিৱেশনেও মহোৎসৱটোত ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় নৃত্যৰ বৈচিত্ৰ্যৰ আন এক সুন্দৰ দিশ উন্মোচন কৰে।

অনুষ্ঠানত শিৱস্তোত্ৰৰ পিছতে ৰাগ মালকোষ আৰু তিনতালত তৰানা পৰিৱেশন কৰা হয়। দেৱাৰতি চৌধুৰী আৰু সুনীতা কৌশিকে কথক আধাৰিত ‘বিজুলিৰ পোহৰ মোৰ নাই’ শীৰ্ষক নৃত্যৰচনা পৰিৱেশন কৰে। আনহাতে, জুবিন গাৰ্গৰ কণ্ঠত পৰিৱেশিত ৰবীন্দ্ৰ সংগীতৰ আধাৰত দীপশিখা সৰকাৰ, দিয়া বৰুৱা আৰু পায়েল দেৱনাথে এক সৃজনশীল নৃত্য নিবেদন কৰে। কংকনজিৎ পাটোৱাৰী আৰু তেওঁৰ দলৰ সৃজনশীল নৃত্য পৰিৱেশনেও অনুষ্ঠানটোক বিশেষ মাত্ৰা প্ৰদান কৰে।

এই উপলক্ষে মেঘৰঞ্জনী মেধিয়েও কথক শুদ্ধ নৃত্যৰ কেইবাটাও মনোগ্ৰাহী পৰিৱেশন আগবঢ়ায়। যোৰহাটৰ পৰা অহা পিংকু প্ৰিয়ম বৰদলৈ আৰু প্ৰিয়ংকা বৰদলৈৰ ‘দেশ বন্দনা’ পৰিৱেশনেও মহোৎসৱটোত আন এক সাংস্কৃতিক মাত্ৰা সংযোজন কৰে।

মহোৎসৱটোৰ বিভিন্ন সংগীত আৰু নৃত্য পৰিৱেশনত তবলা, ভায়লিন, চিতাৰ, হাৰমনিয়াম, বাঁহী, পাখোৱাজ আৰু অন্যান্য তালবাদ্যৰ সংগতে বিশেষ ভূমিকা পালন কৰে। ঋষিকেশ শৰ্মা, কামান গগৈ, জোনালী কেওট গুপ্তা, জয় প্ৰকাশ মেধি, টুলটুল দাস, তপন ডেকা আৰু বোল পঢ়নত মেঘৰঞ্জনী মেধিকে ধৰি কেইবাগৰাকীও শিল্পীয়ে সংগীতৰ সহযোগিতা আগবঢ়ায়।

আনহাতে, ‘শ্ৰেষ্ঠ ভাৰত’ শাখাত সোমনাথ বাগ পৰিচালিত ‘গাছ পাথৰ’-এ শ্ৰেষ্ঠ চুটি কাহিনীভিত্তিক ছবি আৰু হৰিকিশন এম.ভি. পৰিচালিত ‘দ্য ৰিডেম্পশ্যন’-এ শ্ৰেষ্ঠ তথ্যচিত্ৰৰ পুৰস্কাৰ লাভ কৰে।

কাহিলিপাৰাস্থিত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ষ্টুডিঅ’ চৌহদত ২৫ অক্টোবৰত অনুষ্ঠিত সামৰণি অনুষ্ঠানত ৰাজ্যিক মন্ত্ৰী নীলিমা দেৱী আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় স্বয়ংসেৱক সংঘৰ অসম ক্ষেত্ৰৰ প্ৰচাৰ প্ৰমুখ ড০ সুনীল মহন্তী উপস্থিত থাকে। দুদিনীয়া মহোৎসৱত দেশৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে সামাজিক বাস্তৱতা, সাংস্কৃতিক পৰিচয় আৰু মানৱীয় জীৱনৰ বিভিন্ন দিশ তুলি ধৰা হয়।

বিভিন্ন শাখাত পুৰস্কাৰ

‘ইন ৯ মंथছ’-ৰ বাবে সুমী শইকীয়া আৰু ‘অংকুৰ’-ৰ বাবে সিদ্ধাৰ্থ শৰ্মাই শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ সন্মান লাভ কৰে। ‘দ্য খাময়াং ষ্ট’ৰী’-ৰ বাবে ৰূপমজ্যোতি শইকীয়াক শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰাহক আৰু ‘অনন্ত যাত্ৰা’-ৰ বাবে অম্বৰীশ বৰকটকীক শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদকৰ পুৰস্কাৰ দিয়া হয়। নিথন পৰিচালিত ‘টেক এৱে’-এ বিচাৰক মণ্ডলীৰ বিশেষ উল্লেখ লাভ কৰে।

উদীয়মান চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাৰ বাবে মঞ্চ

চলচিত্ৰম ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ মহোৎসৱৰ অন্যতম উদ্দেশ্য হৈছে প্ৰতিভাৱান আৰু উদীয়মান চলচ্চিত্ৰ তথা তথ্যচিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলক উৎসাহিত কৰা আৰু তেওঁলোকক বৃহৎ মঞ্চ প্ৰদান কৰা। বিশেষকৈ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যুৱ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ বাবে এই মহোৎসৱে নিজৰ অঞ্চলতে ৰাষ্ট্ৰীয় আৰু আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰ্যায়ৰ চলচ্চিত্ৰৰ সৈতে পৰিচিত হোৱাৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰিছে।

CNFF-ৰ আয়োজক সমিতিৰ সভাপতি তথা জ্যেষ্ঠ সাংবাদিক নৱ ঠাকুৰীয়াই কয় যে চলচিত্ৰমৰ উদ্দেশ্য কেৱল চলচ্চিত্ৰ প্ৰদৰ্শন আৰু পুৰস্কাৰ বিতৰণ নহয়; নতুন প্ৰজন্মৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলক শিকাৰ, সৃষ্টিশীলতা বিকশিত কৰাৰ আৰু বিভিন্ন চলচ্চিত্ৰধাৰাৰ সৈতে পৰিচিত হোৱাৰ সুযোগ দিয়াও ইয়াৰ অন্যতম লক্ষ্য।

তেওঁ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ যুৱ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলক এনে মহোৎসৱৰ সুযোগ গ্ৰহণ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়। দেশ-বিদেশৰ চুটি ছবি আৰু তথ্যচিত্ৰৰ সৈতে পৰিচিত হোৱাৰ জৰিয়তে তেওঁলোকে কাহিনী কোৱাৰ শৈলী, কাৰিকৰী জ্ঞান আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ দক্ষতা উন্নত কৰিব পাৰিব বুলি তেওঁ মন্তব্য কৰে।

‘আমাৰ ঐতিহ্য, আমাৰ গৌৰৱ’ মূল বিষয়বস্তু

এইবাৰৰ মহোৎসৱৰ মূল বিষয়বস্তু আছিল ‘আমাৰ ঐতিহ্য, আমাৰ গৌৰৱ’ (Our Heritage, Our Pride)। চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে সাংস্কৃতিক পৰিচয়, সামাজিক দায়বদ্ধতা আৰু ৰাষ্ট্ৰীয় ঐতিহ্যৰ বিষয়সমূহক গুৰুত্ব দিয়াই আছিল মহোৎসৱৰ অন্যতম লক্ষ্য।

সামৰণি অনুষ্ঠানত মন্ত্ৰী নীলিমা দেৱীয়ে কয় যে তথ্যচিত্ৰ আৰু চুটি ছবি নিৰ্মাণ কৰাটো যথেষ্ট প্ৰত্যাহ্বানমূলক কাম। তেওঁ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলক শ্বহীদ আৰু মহান ব্যক্তিসকলৰ জীৱনৰ ওপৰত ছবি নিৰ্মাণ কৰিবলৈ আহ্বান জনায়, যাতে নতুন প্ৰজন্মে দেশৰ ইতিহাস, সংস্কৃতি আৰু ঐতিহ্যৰ সৈতে পৰিচিত হ’ব পাৰে।

ড০ সুনীল মহন্তীয়ে কয় যে চলচ্চিত্ৰৰ জৰিয়তে ভাৰতীয় ঐতিহ্য আৰু সংস্কৃতিক বিশ্ব দৰবাৰত উপস্থাপন কৰাৰ প্ৰয়োজন আছে। তেওঁ চলচিত্ৰমৰ দৰে মঞ্চই এনে বিষয়ক লৈ অধিক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণৰ বাবে নিৰ্মাতাসকলক উৎসাহিত কৰিব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰে।

৪৪খন ছবি প্ৰদৰ্শন

২৪ অক্টোবৰত জাপানী চলচ্চিত্ৰ ‘কিন্টছুগি’ (Kintsugi)-ৰ প্ৰদৰ্শনেৰে মহোৎসৱৰ শুভাৰম্ভ হয়। নোমেন নোমেন পৰিচালিত ছবিখনত এগৰাকী যুৱ পেছাদাৰী ব্যক্তিৰ জীৱন, অতীতৰ দুখ আৰু শৈশৱৰ মানসিক আঘাতৰ সৈতে তেওঁৰ সংঘাতৰ কাহিনী তুলি ধৰা হৈছে।

দুদিনীয়া মহোৎসৱত মুঠ ৪৪খন তথ্যচিত্ৰ আৰু চুটি কাহিনীভিত্তিক ছবি প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। ছবিসমূহ প্ৰতিযোগিতামূলক আৰু অ-প্ৰতিযোগিতামূলক দুটা শাখাত বিভক্ত কৰা হৈছিল।

সামৰণি অনুষ্ঠানত উজবেক চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আসদবেক আকমল অগলীৰ ‘প্ৰেজেণ্ট’ (Present) ছবিখন প্ৰদৰ্শন কৰা হয়। কৰ্কট ৰোগৰ সৈতে যুঁজি থকা কেইগৰাকীমান যুৱকৰ জীৱনক কেন্দ্ৰ কৰি নিৰ্মিত ছবিখনত এজন জোকাৰৰ সৈতে কটোৱা আনন্দময় মুহূৰ্তৰ মাজেৰে কাহিনী আগবাঢ়ে যদিও শেষলৈ ই এক কৰুণ ৰূপ লয়।

ভূপেন হাজৰিকাক স্মৰণ

মহোৎসৱৰ আয়োজন বিশ্ব সংবাদ কেন্দ্ৰ–অসমৰ এটা শাখা ‘চলচিত্ৰম’ৰ উদ্যোগত কৰা হয়। ৰাষ্ট্ৰীয় বঁটা বিজয়ী চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক ড০ শান্ত্বনা বৰদলৈয়ে মহোৎসৱৰ উদ্বোধন কৰে।

উদ্বোধনী অনুষ্ঠানত জ্যোতি চিত্ৰবন ফিল্ম ছ’চাইটিৰ সভাপতি বিদ্যাসাগৰে ‘চলচিত্ৰম’ নামৰ স্মাৰক গ্ৰন্থ উন্মোচন কৰে। জ্যেষ্ঠ চলচ্চিত্ৰ সাংবাদিক হেমচন্দ্ৰ ডোলে সম্পাদনা কৰা স্মাৰক গ্ৰন্থখনত মহোৎসৱৰ বিষয়বস্তু আৰু চলচ্চিত্ৰ জগতৰ বিভিন্ন দিশ সামৰি লোৱা হৈছে।

ভাৰত ৰত্ন ড০ ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম শতবাৰ্ষিকী উপলক্ষে প্ৰখ্যাত চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা ববিতা শৰ্মা পৰিচালিত ‘ভূপেন দা আনকাট’-ৰ বিশেষ প্ৰদৰ্শনো অনুষ্ঠিত হয়।

মহোৎসৱৰ প্ৰিভিউ কমিটীত ঝুলন কৃষ্ণ মহন্ত, বিভু দত্ত, হিতেন ঠাকুৰীয়া, দীপক দত্ত আৰু ববিতা শৰ্মা আছিল। বিচাৰক মণ্ডলীত দিল্লীৰ বিষ্ণু শৰ্মা, ত্ৰিপুৰাৰ সুজিত দেববর্মা আৰু অসমৰ ৰমেন বৰা আছিল।

সামৰণিত বিশ্ব সংবাদ কেন্দ্ৰ–অসমৰ সম্পাদক কিশোৰ শিৱম, CNFF-ৰ সভাপতি নৱ ঠাকুৰীয়া আৰু সম্পাদক ভাগৱত প্ৰীতমে মহোৎসৱ সফল কৰি তোলাত সহযোগিতা আগবঢ়োৱা সকলোকে ধন্যবাদ জ্ঞাপন কৰে।

আয়োজকসকলৰ মতে, চলচ্চিত্ৰই বঞ্চিত আৰু প্ৰান্তীয় সমাজৰ কণ্ঠস্বৰ পোহৰলৈ অনা, সাংস্কৃতিক ঐতিহ্য সংৰক্ষণ কৰা আৰু সমাজত ইতিবাচক বাৰ্তা প্ৰচাৰৰ এক শক্তিশালী মাধ্যম হিচাপে কাম কৰিব পাৰে। উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ নতুন প্ৰজন্মৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাসকলৰ বাবে চলচিত্ৰমে আগন্তুক দিনতো এক গুৰুত্বপূৰ্ণ সৃষ্টিশীল মঞ্চ হিচাপে ভূমিকা পালন কৰিব বুলি তেওঁলোকে আশা প্ৰকাশ কৰে।

ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ পৰিচালনাত নিৰ্মিত ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ (১৯৫৬) অসমীয়া চিনেমা ৰ ইতিহাসত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে। এই চিনেমাৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে বৰপেটাৰ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰো এক উল্লেখযোগ্য সংযোগ। চিনেমাখনত বশিষ্ঠ দেৱ শৰ্মাই ভোৰতাল নৃত্য পৰিৱেশন কৰিছিল। এই তথ্যই তেওঁৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ এটা বিশেষ দিশ উন্মোচন কৰে। ‘এৰা বাটৰ সুৰ’ৰ সৈতে বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ এই সম্পৰ্কৰ পৰা তেওঁৰ বহুমুখী সাংস্কৃতিক জীৱনৰ কথা আৰম্ভ কৰিব পাৰি।

অসমৰ সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ ইতিহাসত বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মা এটা শ্ৰদ্ধাৰ নাম। বৰপেটা সত্ৰৰ বুঢ়া সত্ৰীয়া হিচাপে তেওঁ মহাপুৰুষ শ্ৰীমন্ত #শংকৰদেৱ আৰু শ্ৰীশ্ৰী মাধৱদেৱৰ আদৰ্শক জীৱনৰ মূলমন্ত্ৰ হিচাপে গ্ৰহণ কৰি সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ সংৰক্ষণ, চৰ্চা আৰু প্ৰসাৰৰ বাবে দীৰ্ঘদিন ধৰি কাম কৰিছিল। তেওঁৰ ‘জীৱন’ৰ উদ্দেশ্য আছিল সত্ৰীয়া পৰম্পৰাক সমাজৰ বিভিন্ন স্তৰলৈ লৈ যোৱাৰ। ২০২২ চনৰ ২২ অক্টোবৰত তেওঁৰ দেহাৱসান ঘটে। মৃত্যুতিথিত তেওঁক স্মৰণ কৰাৰ অৰ্থ কেৱল এগৰাকী সত্ৰীয়াৰ জীৱনক শ্ৰদ্ধাৰে মনত পেলোৱা নহয়– অসমৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যৰ প্ৰতি তেওঁৰ অৱদানকো নতুনকৈ মূল্যায়ন কৰা।

১৯৩৮ চনৰ ১ এপ্ৰিলত বৰপেটা জিলাৰ সুন্দৰীদিয়া সত্ৰত বশিষ্ঠ দেৱ শৰ্মাৰ জন্ম হৈছিল। কৰ্মজীৱনৰ আৰম্ভণিতে তেওঁ শিক্ষকতা বৃত্তি গ্ৰহণ কৰিছিল। পল্লাৰপাম প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ত শিক্ষক হিচাপে কৰ্মজীৱন আৰম্ভ কৰি পাছলৈ সুন্দৰীদিয়া দক্ষিণহাটী প্ৰাথমিক বিদ্যালয়ৰ পৰা অৱসৰ গ্ৰহণ কৰে। শিক্ষকতাৰ অভিজ্ঞতাই তেওঁৰ জীৱনত সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ এক পৰিসৰ সৃষ্টি কৰিছিল। অৱশ্যে জীৱনৰ পৰৱৰ্তী অধ্যায়ত সত্ৰীয়া সংস্কৃতিৰ প্ৰতি থকা গভীৰ অনুৰাগেই অধিক গুৰুত্ব লাভ কৰে। ১৯৯৩ চনত তেওঁ বৰপেটা সত্ৰৰ ডেকা সত্ৰীয়া হিচাপে দায়িত্ব গ্ৰহণ কৰে আৰু ২০০৭ চনত বুঢ়া সত্ৰীয়া হিচাপে নিৰ্বাচিত হয়। মৃত্যুৰ আগমুহূৰ্তলৈকে তেওঁ এই দায়িত্ব পালন কৰিছিল।

বৰপেটা সত্ৰ অসমৰ ধৰ্মীয় আৰু সাংস্কৃতিক ইতিহাসৰ এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰতিষ্ঠান। সত্ৰৰ পৰম্পৰাত নাম-প্ৰসংগ, বৰগীত, ঘোষা, কীৰ্তন, নৃত্য, নাট আৰু ভাওনাৰ মাজেৰে আধ্যাত্মিক চিন্তাৰ লগতে সমাজৰ সাংস্কৃতিক জীৱনো প্ৰকাশ পায়। বশিষ্ঠ দেৱ শৰ্মাই এই পৰম্পৰাক কেৱল সত্ৰৰ চৌহদৰ ভিতৰত সীমাবদ্ধ কৰি ৰখাৰ পৰিৱৰ্তে অধিক বিস্তৃত সমাজৰ সৈতে সংযুক্ত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিল। প্ৰকাশিত তথ্য অনুসৰি, তেওঁ বৰপেটা সত্ৰৰ তিনিশৰো অধিক শাখা সত্ৰ সংগঠিত কৰি সক্ৰিয় কৰি ৰখাৰ ক্ষেত্ৰত ভূমিকা লৈছিল। বিভিন্ন স্থানত নামঘৰ স্থাপন আৰু সেইবোৰৰ সৈতে মূল সত্ৰৰ সম্পৰ্ক সুদৃঢ় কৰাৰ কামতো তেওঁ উদ্যোগী আছিল। এই কৰ্মৰ তাৎপৰ্য কেৱল ধৰ্মীয় অনুশাসনৰ মাজতে সীমাবদ্ধ নহয়। অসমৰ গাঁৱে-ভূঞে নামঘৰ আৰু সত্ৰসমূহে যুগ যুগ ধৰি সামাজিক সংযোগ, সামূহিক অংশগ্ৰহণ আৰু সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ পৰিৱেশ গঢ়ি আহিছে। এই পৰম্পৰাৰ ধাৰাবাহিকতা ৰক্ষা কৰাত বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ ভূমিকা উল্লেখযোগ্য।

তেওঁৰ সাংস্কৃতিক পৰিচয়ৰ এটা বিশেষ দিশ আছিল সংগীত সাধনা। বৰগীত, ঘোষা, নাম-কীৰ্তন, বীৰ নাম, নিবিড় কীৰ্তন, হোলীগীত আৰু নাওখেলৰ গীত আদি পৰম্পৰাগত গীতৰ চৰ্চা আৰু পৰিৱেশনত তেওঁ দক্ষতা অৰ্জন কৰিছিল। ১৯৬৫ চনৰ পৰা আকাশবাণী, গুৱাহাটীৰ জৰিয়তে তেওঁ বিভিন্ন সত্ৰীয়া আৰু ধৰ্মীয় সংগীত পৰিৱেশন কৰিছিল বুলি প্ৰকাশিত সংবাদত উল্লেখ আছে। বিশেষকৈ বৰপেটাৰ হোলীগীত পৰিৱেশনত তেওঁ পৰিচিতি লাভ কৰিছিল। বৰপেটাৰ দৌল উৎসৱৰ সৈতে গভীৰভাৱে জড়িত হোলীগীতৰ মাজত ভক্তি, আনন্দ, লোকজীৱন আৰু সামূহিকতাৰ এক অনন্য সমন্বয় দেখা যায়। এই গীতসমূহৰ চৰ্চা আৰু পৰিৱেশনৰ জৰিয়তে তেওঁ এটা স্থানীয় সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাক বৃহত্তৰ শ্ৰোতা-সমাজৰ মাজলৈ লৈ গৈছিল। পৰম্পৰাগত সংগীতৰ প্ৰকৃত সংৰক্ষণ কেৱল পুথিত তাৰ বিৱৰণ লিখি ৰখাৰ দ্বাৰা সম্ভৱ নহয়; নিয়মীয়া চৰ্চা, পৰিৱেশন আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজলৈ তাৰ হস্তান্তৰৰ মাজেৰেহে সেই ঐতিহ্য জীৱন্ত হৈ থাকে। বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ সংগীত সাধনাৰ গুৰুত্ব এইখিনিতে নিহিত।

নাট্যচৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰতো তেওঁৰ অৱদান আছিল। বাংলা ভাষাৰ পৰা অসমীয়ালৈ তেওঁ কেইবাখনো নাট অনুবাদ কৰিছিল। প্ৰকাশিত তথ্যত ‘মাটিৰ মানুহ’, ‘নাহুষ উদ্ধাৰ’, ‘মহিষাসুৰ বধ’ আৰু ‘বেথাৰ পূজা’ৰ নাম উল্লেখ কৰা হৈছে। অনুবাদৰ কামে এটা ভাষাৰ নাট্যসাহিত্যক আন এটা ভাষাৰ পাঠক আৰু দৰ্শকৰ ওচৰলৈ লৈ যোৱাৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰে। সত্ৰীয়া সংস্কৃতিত নাট আৰু ভাওনাৰ এক বিশেষ স্থান আছে। সেই দৃষ্টিকোণৰ পৰা বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ নাট অনুবাদৰ প্ৰতি থকা আগ্ৰহে তেওঁৰ সাংস্কৃতিক জীৱনৰ বহুমুখিতা প্ৰকাশ কৰে।

বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ ধৰ্মীয় দৰ্শনৰ কেন্দ্ৰত আছিল শংকৰদেৱ-মাধৱদেৱৰ আদৰ্শ। তেওঁ সমাজৰ পাছপৰা আৰু প্ৰান্তীয় জনগোষ্ঠীৰ মাজতো ধৰ্মীয় দৰ্শনৰ বাণী প্ৰচাৰ কৰিছিল বুলি সংবাদ প্ৰতিবেদনত উল্লেখ আছে। এই কামৰ মাজেৰে তেওঁ ধৰ্মীয় পৰম্পৰাক কেৱল আনুষ্ঠানিক আচাৰ-অনুষ্ঠানৰ মাজত সীমাবদ্ধ নাৰাখি মানুহৰ সামাজিক জীৱনৰ সৈতে সম্পৰ্কিত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰিছিল। অসমৰ সত্ৰ-নামঘৰ পৰম্পৰাৰ ঐতিহাসিক তাৎপৰ্যও ইয়াতেই নিহিত– ধৰ্মীয় উপাসনাৰ লগতে মানুহৰ মাজত সামূহিক সংযোগ আৰু সাংস্কৃতিক চৰ্চাৰ ক্ষেত্ৰ সৃষ্টি কৰি আহিছে। বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ কৰ্মৰ মূল্যায়ন কৰোঁতে এই বৃহত্তৰ পৰম্পৰাৰ সৈতে তেওঁৰ ব্যক্তিগত সাধনাৰ সম্পৰ্ক অনুধাৱন কৰাটো প্ৰয়োজনীয়।

সত্ৰীয়া সংস্কৃতিলৈ আগবঢ়োৱা অৱদানৰ স্বীকৃতিস্বৰূপে তেওঁ ২০১৭ বৰ্ষৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ বঁটাৰ বাবে নিৰ্বাচিত হৈছিল। ২০২০ চনৰ ২৬ ছেপ্টেম্বৰত গুৱাহাটীৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত তেওঁক এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। ইয়াৰ উপৰি তেওঁ অসম সংস্কৃতি মহাসভাৰ বঁটা, অসম জাতীয় বিদ্যালয়ৰ ফেল’শ্বিপ, শ্ৰীশ্ৰী মথুৰাদাস বুঢ়া আতা বঁটা, শ্ৰীশ্ৰী বদলা আতা বঁটা, শংকৰ-মাধৱ বঁটা আৰু জীৱনজোৰা সাংস্কৃতিক সাধনা বঁটাকে ধৰি বিভিন্ন সন্মান লাভ কৰিছিল। এই স্বীকৃতিসমূহে তেওঁৰ দীৰ্ঘদিনীয়া সাংস্কৃতিক সাধনাৰ প্ৰতি সমাজৰ শ্ৰদ্ধা আৰু স্বীকৃতি প্ৰকাশ কৰে।

২০২২ চনৰ ২২ অক্টোবৰত গুৱাহাটী চিকিৎসা মহাবিদ্যালয় চিকিৎসালয়ত চিকিৎসাধীন অৱস্থাত ৮৪ বছৰ বয়সত বশিষ্ঠদেৱ শৰ্মাৰ মৃত্যু হয়। তেওঁৰ মৃত্যুত অসমৰ সত্ৰীয়া আৰু সাংস্কৃতিক জগতে এগৰাকী অভিজ্ঞ সাধকক হেৰুৱায়। ৰাজ্যৰ বিভিন্ন মহলৰ পৰা শোক প্ৰকাশ কৰা হৈছিল আৰু তেওঁৰ শেষকৃত্য সম্পূৰ্ণ ৰাজ্যিক মৰ্যাদাৰে সম্পন্ন কৰাৰ ব্যৱস্থা গ্ৰহণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ মৃত্যুৰ লগে লগে এটা জীৱনৰ পৰিসমাপ্তি ঘটিছিল যদিও তেওঁ সেৱা আগবঢ়োৱা সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ ধাৰা অব্যাহত আছে। সেই পৰম্পৰাক জীয়াই ৰখাৰ দায়িত্ব এতিয়া পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ।

অসম চৰকাৰৰ সাংস্কৃতিক পৰিক্ৰমা বিভাগে যুক্তৰাজ্যত থকা ভাৰতীয় উচ্চায়ুক্তৰ সহযোগত আয়োজন কৰা এই অনুষ্ঠানত বেহেলা-বাদক সুনীতা ভূঞা, কণ্ঠশিল্পী ময়ূখ হাজৰিকা আৰু লুইতপৰীয়া নৃত্যদলে অংশগ্ৰহণ কৰে। অনুষ্ঠানটোত ব্ৰিটিছ আৰু এছীয় প্ৰব্ৰজনকাৰী সমাজৰ প্ৰতিনিধি, সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ বিশিষ্ট ব্যক্তি, আমন্ত্ৰিত অতিথি আৰু হাউছ অৱ লৰ্ডছৰ সদস্যসকলৰ উপস্থিতিয়ে ইয়াক এক বহুসাংস্কৃতিক মিলনক্ষেত্ৰত পৰিণত কৰে।

সুৰজ ফাউণ্ডেচনৰ কলা আৰু সংস্কৃতি বিভাগৰ মুখ্য কিউৰেটৰ সুনীতা ভূঞাৰ পৰিকল্পনা আৰু পৰিচালনাত অনুষ্ঠিত এই সংগীতানুষ্ঠানৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল ড° হাজৰিকাৰ গীত আৰু দৰ্শনক বিশ্বৰ বিভিন্ন প্ৰান্তৰ শ্ৰোতাৰ মাজলৈ লৈ যোৱা। নেহৰু চেণ্টাৰৰ আনুষ্ঠানিক বিৱৰণতো ড° হাজৰিকাক ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ কবি হিচাপে অভিহিত কৰি তেওঁৰ সংগীতে অসম আৰু উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সাংস্কৃতিক ঐতিহ্যক বহল পৰিসৰৰ দৰ্শকৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ কথা উল্লেখ কৰা হৈছে।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পৰা মিচিছিপিলৈ—নদীৰ মাজেৰে বিশ্বমানৱৰ সন্ধান 

ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীতৰ এক বিশেষ বৈশিষ্ট্য হ’ল স্থানীয় অভিজ্ঞতাৰ মাজেৰে বিশ্বজনীন মানৱতাৰ সন্ধান। অসমৰ নদী, জনজীৱন, শ্ৰমজীৱী মানুহৰ সুখ-দুখ, সামাজিক বৈষম্য আৰু সামূহিক জীৱনৰ অভিজ্ঞতাক আধাৰ কৰি তেওঁ যি সংগীতৰ জগত নিৰ্মাণ কৰিছিল, সেয়া কোনো এটা ভাষা বা ভৌগোলিক পৰিসৰৰ মাজতে আবদ্ধ হৈ থকা নাছিল। তেওঁৰ গীতত অসমৰ মাটি আৰু মানুহৰ গোন্ধ থকাৰ লগতে বিশ্বৰ নিপীড়িত, বঞ্চিত আৰু সাধাৰণ মানুহৰ প্ৰতি গভীৰ সহমৰ্মিতাও প্ৰকাশ পাইছিল।

এই দৃষ্টিকোণৰ পৰাই ‘গংগা বেহতি হো ক্যুঁ’ শীৰ্ষক অনুষ্ঠানটোৰ তাৎপৰ্য বিশেষভাৱে মন কৰিবলগীয়া। গংগা ভাৰতীয় সভ্যতা আৰু সাংস্কৃতিক স্মৃতিৰ এক শক্তিশালী প্ৰতীক। ড° হাজৰিকাৰ সংগীতত নদী কেৱল প্ৰাকৃতিক দৃশ্যৰ অংশ নহয়; ই মানুহৰ জীৱন, সমাজৰ বৈষম্য, ইতিহাস আৰু মানৱীয় প্ৰশ্নৰো প্ৰতীক হৈ উঠিছে। তেওঁৰ ‘বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে’ গীতটোৱে নদীৰ বিশালতাৰ পটভূমিত মানুহৰ দুখ-দুৰ্দশা আৰু সামাজিক দায়বদ্ধতাৰ প্ৰশ্ন উত্থাপন কৰে। এই গীতৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰশ্নসমূহে ভাষা আৰু দেশৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি মানুহৰ বিবেকক জোকাৰি যাব পৰা শক্তি বহন কৰে।

অনুষ্ঠানটোৰ কিউৰেটৰ সুনীতা ভূঞাই ড° হাজৰিকাৰ জীৱনৰ সৈতে ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু মিচিছিপি নদীৰ সম্পৰ্কৰ কথা উল্লেখ কৰি কয়, “ভূপেনদাৰ সমগ্ৰ জীৱন ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু মিচিছিপি—এই দুখন নদীৰ মাজত অতিবাহিত হৈছিল; শৈশৱৰ ব্ৰহ্মপুত্ৰ আৰু আমেৰিকাত যুৱ অৱস্থাত লগ পোৱা মিচিছিপি।”

তেওঁৰ মতে, “তেওঁ বিশ্বাস কৰিছিল যে এটা গীতে যিকোনো সীমা অতিক্ৰম কৰিব পাৰে। তেওঁৰ জন্ম শতবৰ্ষত তেওঁৰ সংগীত লণ্ডন আৰু তাৰ পাছত নিউয়ৰ্কলৈ লৈ যোৱাটো সেই প্ৰতিশ্ৰুতি অটুট ৰখাৰ আমাৰ প্ৰয়াস।”

সুনীতা ভূঞাৰ এই বক্তব্যই অনুষ্ঠানটোৰ অন্তৰ্নিহিত উদ্দেশ্য স্পষ্ট কৰে। ড° হাজৰিকাৰ সংগীতক কেৱল স্মৃতি ৰোমন্থনৰ মাজত সীমাবদ্ধ নাৰাখি নতুন প্ৰজন্ম আৰু ভিন্ন সাংস্কৃতিক পৰিৱেশৰ মানুহৰ মাজলৈ লৈ যোৱাটোৱেই আছিল এই আয়োজনৰ অন্যতম লক্ষ্য।

শিল্পীৰ পৰিৱেশনত ভূপেন হাজৰিকাৰ সংগীতৰ বহুভাষিক যাত্ৰা

অনুষ্ঠানৰ আৰম্ভণিতে নেহৰু চেণ্টাৰৰ সঞ্চালক নাওৰেম জে সিঙৰ লগতে শিল্পী, কিউৰেটৰ আৰু সাংস্কৃতিক ক্ষেত্ৰৰ প্ৰতিনিধিসকলে বন্তি প্ৰজ্বলন কৰে। ইয়াত অসম চেৰিটি ট্ৰাষ্টৰ সদস্যসকলো উপস্থিত আছিল।

ইয়াৰ পাছতে চিনু কিশোৰৰ নেতৃত্বত লুইতপৰীয়া নৃত্যদলে এটি মংগলাচৰণ পৰিৱেশন কৰে। সাংস্কৃতিক নেতা উমা সুব্ৰমনিয়মৰ সৈতে জড়িত এটি সংস্কৃত ৰচনাৰ আধাৰত প্ৰস্তুত কৰা এই পৰিৱেশনত ড° হাজৰিকাৰ সুৰ-সৃষ্টিৰ আন এটা দিশ উন্মোচিত হয়। অসমীয়া লোকসংস্কৃতিৰ সৈতে ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় আৰু আধ্যাত্মিক পৰম্পৰাৰ সংযোগে অনুষ্ঠানটোক বহুমাত্ৰিক ৰূপ প্ৰদান কৰে।

লণ্ডনস্থিত অসমীয়া সংবাদ মাধ্যমৰ সৈতে জড়িত হীৰামণি শৰ্মাই অনুষ্ঠানটো আঁত ধৰে। ড° হাজৰিকাৰ জীৱনৰ বিভিন্ন ঘটনা, অভিজ্ঞতা আৰু সৃষ্টিশীল যাত্ৰাৰ সৈতে জড়িত কাহিনী দাঙি ধৰি তেওঁ সংগীতানুষ্ঠানটোৰ বিভিন্ন পৰ্যায়ক সংযোগ কৰে।

সন্ধিয়াৰ অন্যতম আকৰ্ষণ আছিল ড° হাজৰিকাৰ ভতিজা তথা কণ্ঠশিল্পী ময়ূখ হাজৰিকাৰ পৰিৱেশন। তেওঁ ‘বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে’ গীতটো তিনিটা ভাষাত পৰিৱেশন কৰে। ইয়াৰ উপৰি বাংলাত ‘আমি এক যাযাবৰ’ আৰু ‘আকাশী গংগা বিচৰা নাই’ গীত পৰিৱেশন কৰি শ্ৰোতাসকলৰ সঁহাৰি লাভ কৰে।

এটা গীত বিভিন্ন ভাষাত পৰিৱেশন কৰাৰ মাজত কেৱল ভাষান্তৰৰ প্ৰয়াসেই নাথাকে; ইয়াৰ জৰিয়তে গীতটোৰ অন্তৰ্নিহিত অনুভূতি আৰু সামাজিক বক্তব্যক বিভিন্ন ভাষিক সমাজৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰো সুযোগ সৃষ্টি হয়। ‘বিস্তীৰ্ণ পাৰৰে’ৰ বহুভাষিক পৰিৱেশন সেই দিশৰ পৰা বিশেষ তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। অসমৰ নদীপাৰৰ অভিজ্ঞতাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা এই গীতে যেতিয়া ভিন্ন ভাষাত শ্ৰোতাৰ কাষ চাপে, তেতিয়া ইয়াৰ মানৱীয় প্ৰশ্নসমূহো অধিক বহল পৰিসৰত প্ৰতিধ্বনিত হোৱাৰ সম্ভাৱনা সৃষ্টি হয়।

ময়ূখ হাজৰিকাৰ গভীৰ কণ্ঠস্বৰ আৰু গীতসমূহৰ নিজস্ব ব্যাখ্যাই ড° হাজৰিকাৰ সৃষ্টিৰাজিৰ সৈতে পৰৱৰ্তী প্ৰজন্মৰ শিল্পীসকলৰ সম্পৰ্কও প্ৰতিফলিত কৰে।

বেহেলাৰ সুৰত অসমীয়া সংগীতৰ বিশ্বজনীন আবেদন 

সুনীতা ভূঞাৰ বেহেলা-বাদন আছিল অনুষ্ঠানটোৰ আন এক উল্লেখযোগ্য দিশ। তেওঁ ড° হাজৰিকাৰ প্ৰিয় ভজন ‘বৈষ্ণৱ জন তো’ৰে পৰিৱেশন আৰম্ভ কৰি পাছত ‘দিল হুঁ হুঁ কৰে’ পৰিৱেশন কৰে। লণ্ডনস্থিত পিয়ানোবাদক ৰণোজিত ভূঞাৰ সহযোগত তেওঁ ‘ঝুঠি মুঠি মিতৱা’ আৰু ‘স্নেহে আমাৰ’ৰ এটি শাস্ত্ৰীয় যুগল পৰিৱেশন আগবঢ়ায়।

তবলা আৰু পাৰ্কাছনত সন্দীপ চক্ৰৱৰ্তী, কীব’ৰ্ডত প্ৰীতম সাহা আৰু গীটাৰত সিদ্ধাৰ্থ সিঙে সহযোগিতা আগবঢ়ায়। ভাৰতীয় সংগীতৰ বিভিন্ন ধাৰা আৰু আধুনিক বাদ্যযন্ত্ৰৰ সংমিশ্ৰণেৰে পৰিৱেশন কৰা এই গীতসমূহে ড° হাজৰিকাৰ সুৰ-সৃষ্টিৰ বৈচিত্ৰ্যক নতুন ৰূপত উপস্থাপন কৰে।

ড° হাজৰিকাৰ সংগীতৰ এটা উল্লেখযোগ্য দিশ হ’ল বিভিন্ন সংগীত-পৰম্পৰাৰ সৈতে সংযোগ স্থাপন কৰিও নিজৰ সাংস্কৃতিক শিপা অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ ক্ষমতা। অসমীয়া লোকসংগীত, ভাৰতীয় শাস্ত্ৰীয় সংগীত, আধুনিক সুৰৰীতি আৰু বিশ্বৰ বিভিন্ন সংগীতধাৰাৰ প্ৰভাৱ তেওঁৰ সৃষ্টিত বিভিন্ন ৰূপত প্ৰতিফলিত হৈছে। সেয়েহে তেওঁৰ গীত বেহেলা, পিয়ানো অথবা অন্যান্য বাদ্যযন্ত্ৰৰ জৰিয়তে নতুনকৈ উপস্থাপন কৰিলেও তাৰ অন্তৰ্নিহিত মানৱীয় অনুভূতি আৰু সাংস্কৃতিক স্বকীয়তা অক্ষুণ্ণ ৰখাৰ অৱকাশ থাকে।

অনুষ্ঠানৰ সামৰণিত সুনীতা ভূঞা আৰু ময়ূখ হাজৰিকাই একেলগে ‘উই আৰ অন দ্য ছেম ব’ট, ব্ৰাদাৰ’ পৰিৱেশন কৰে। গীতটোৰ সময়ত দৰ্শকৰ অংশগ্ৰহণে অনুষ্ঠানটোক এক সমূহীয়া অভিজ্ঞতাত পৰিণত কৰে আৰু শেষত উপস্থিতসকলে থিয় হৈ কৰতালিৰে শিল্পীসকলক অভিনন্দন জনায়।

এই গীতৰ বক্তব্যৰ মাজত মানুহৰ উমৈহতীয়া ভাগ্য, পাৰস্পৰিক নিৰ্ভৰশীলতা আৰু ভাতৃত্ববোধৰ ধাৰণা নিহিত হৈ আছে। একেখন নাৱতে যাত্ৰা কৰা মানুহৰ ৰূপকটোৱে জাতি, ভাষা, ধৰ্ম বা দেশৰ পাৰ্থক্যৰ ঊৰ্ধ্বত মানুহৰ মাজৰ মৌলিক সংযোগক স্মৰণ কৰায়। ড° হাজৰিকাৰ মানৱতাবাদী চিন্তাৰ সৈতে এই বক্তব্যৰ গভীৰ সম্পৰ্ক আছে।

গ্ৰন্থ প্ৰদান আৰু সাংস্কৃতিক উত্তৰাধিকাৰ সংৰক্ষণৰ প্ৰয়াস 

সংগীতানুষ্ঠানৰ লগতে ড° হাজৰিকাৰ জীৱন আৰু কৰ্মক লৈ গ্ৰন্থ চৰ্চাৰ দিশটোও বিশেষভাৱে গুৰুত্ব লাভ কৰে। সুৰজ ফাউণ্ডেচনে নেহৰু চেণ্টাৰ আৰু অসম চেৰিটি ট্ৰাষ্টক লেখিকা অনুৰাধা শৰ্মা পূজাৰীৰ ৰচিত আৰু অসম প্ৰকাশন পৰিষদে প্ৰকাশ কৰা ড° হাজৰিকাৰ এখন গ্ৰন্থ প্ৰদান কৰে। ২০২৫ চনৰ ৮ ছেপ্টেম্বৰত অসমত গ্ৰন্থখন উন্মোচন কৰা হৈছিল।

অনুষ্ঠানত ড° হাজৰিকাৰ বিষয়ে প্ৰস্তুত কৰা এখন গৱেষণামূলক প্ৰবন্ধৰ সাৰাংশও উপস্থাপন কৰা হয়। এই পদক্ষেপে তেওঁৰ সংগীতক কেৱল পৰিৱেশনৰ বিষয় হিচাপে নহয়, গৱেষণা, চৰ্চা আৰু সাংস্কৃতিক অধ্যয়নৰ বিষয় হিচাপেও বিবেচনা কৰাৰ প্ৰয়োজনীয়তা উন্মোচন কৰে।

ড° হাজৰিকাৰ সৃষ্টিৰাজি সংৰক্ষণৰ ক্ষেত্ৰত গ্ৰন্থ, গৱেষণা, সংগীতৰ নথিভুক্তকৰণ আৰু নতুন প্ৰজন্মৰ মাজত চৰ্চা অব্যাহত ৰখা অত্যন্ত প্ৰয়োজনীয়। তেওঁৰ গীতৰ ঐতিহাসিক পটভূমি, সামাজিক বক্তব্য, সুৰৰ বৈশিষ্ট্য আৰু বিভিন্ন ভাষাত ইয়াৰ প্ৰচাৰ সম্পৰ্কে পদ্ধতিগত অধ্যয়নে ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে এই সাংস্কৃতিক সম্পদক অধিক সহজলভ্য কৰি তুলিব পাৰে।

যুক্তৰাজ্যত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ স্থায়ী মঞ্চৰ প্ৰস্তাৱ

অনুষ্ঠানত লণ্ডনস্থিত অসমীয়া যুৱ পেছাদাৰী ব্যক্তি অখিল চক্ৰৱৰ্তী আৰু সমীৰ বৰুৱাই প্ৰবাসত ড° হাজৰিকাৰ সৃষ্টিৰাজি উদ্‌যাপনৰ তাৎপৰ্য সন্দৰ্ভত নিজৰ মতামত ব্যক্ত কৰে। অনুষ্ঠানত উপস্থিত কেইবাগৰাকীও সাংস্কৃতিক ব্যক্তিয়ে যুক্তৰাজ্যত ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰৰ নামত থকা টেগ’ৰ চেণ্টাৰৰ আৰ্হিত ভাৰতীয় সাংস্কৃতিক ব্যক্তিত্বসকলৰ কৰ্ম আৰু দৰ্শন প্ৰচাৰৰ বাবে এটা কলা-কেন্দ্ৰ স্থাপনৰ প্ৰস্তাৱ উত্থাপন কৰে।

এই প্ৰস্তাৱৰ তাৎপৰ্য কেৱল ড° হাজৰিকাৰ স্মৃতি সংৰক্ষণতে সীমাবদ্ধ নহয়। বিদেশত বসবাস কৰা অসমীয়া সমাজৰ বাবে ভাষা, সাহিত্য, সংগীত, নৃত্য আৰু পৰম্পৰাৰ সৈতে নতুন প্ৰজন্মক সংযুক্ত কৰি ৰখাটোও এক গুৰুত্বপূৰ্ণ প্ৰত্যাহ্বান। এটা স্থায়ী সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰই এনে চৰ্চাৰ বাবে মঞ্চ প্ৰদান কৰিব পাৰে। অৱশ্যে, অনুষ্ঠানৰ প্ৰতিবেদনত এই কেন্দ্ৰ স্থাপনৰ দাবী বা প্ৰস্তাৱৰ কথাহে প্ৰকাশ পাইছে; কেন্দ্ৰটো স্থাপন কৰাৰ কোনো চূড়ান্ত সিদ্ধান্তৰ কথা উল্লেখ কৰা হোৱা নাই।

মুম্বাইৰ পৰা লণ্ডনলৈ, তাৰ পাছত নিউয়ৰ্কলৈ 

ড° হাজৰিকাৰ জন্ম শতবৰ্ষ উপলক্ষে আয়োজিত বিশ্বব্যাপী উদ্‌যাপনৰ অংশ হিচাপেই লণ্ডনৰ এই অনুষ্ঠান অনুষ্ঠিত হয়। সুৰজ ফাউণ্ডেচনে ২০২৫ চনৰ ৭ ছেপ্টেম্বৰত মুম্বাইৰ নেচনেল চেণ্টাৰ ফৰ দ্য পাৰ্ফৰ্মিং আৰ্টছৰ টাটা থিয়েটাৰত ‘গংগা বেহতি হো ক্যুঁ’ শীৰ্ষক অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে এই কাৰ্যসূচীৰ শুভাৰম্ভ কৰিছিল। সেই অনুষ্ঠানত ঊষা মংগেশকাৰ, অনুপ জলোটা, সুৰেশ ৱাডকাৰ আৰু জুবিন গাৰ্গে অংশগ্ৰহণ কৰিছিল। এই আনুষ্ঠানত উন্মোচন কৰা হৈছিল লেখক-সাংবাদিক উৎপল মেনাই সম্পাদনা কৰা প্ৰায় ৬০০ পৃষ্ঠাৰ ইংৰাজী গ্ৰন্থ “ভূপেন হাজৰিকা-বিশেষ”।

লণ্ডনৰ পাছত নিউয়ৰ্কতো জন্ম শতবৰ্ষৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় কাৰ্যসূচী আগবঢ়াই নিয়াৰ কথা প্ৰতিবেদনত উল্লেখ কৰা হৈছে।

এই বিশ্বব্যাপী উদ্‌যাপনে ড° হাজৰিকাৰ সংগীতক বিভিন্ন দেশৰ দৰ্শকৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ লগতে অসমীয়া সংস্কৃতিৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় পৰিচয় অধিক শক্তিশালী কৰাৰ সুযোগ সৃষ্টি কৰিছে। তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজি ভাৰতৰ বিভিন্ন ভাষিক সমাজৰ মাজত ইতিমধ্যে পৰিচিত; এনে অনুষ্ঠানৰ জৰিয়তে সেই পৰিচয়ক আৰু অধিক বিস্তৃত কৰাৰ প্ৰয়াস কৰা হৈছে।

বিশ্বজনীনতাৰ মাজত অসমীয়া স্বকীয়তা 

ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম শতবৰ্ষ উদ্‌যাপনৰ মূল তাৎপৰ্য তেওঁৰ জনপ্ৰিয় গীতসমূহ পুনৰ পৰিৱেশন কৰাতে সীমাবদ্ধ নহয়। তেওঁৰ সৃষ্টিৰাজিৰ মাজত নিহিত সামাজিক দায়বদ্ধতা, মানুহৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা, বৈষম্যৰ বিৰুদ্ধে প্ৰশ্ন উত্থাপনৰ সাহস আৰু ভাতৃত্ববোধৰ আদৰ্শক নতুন সময়ৰ সৈতে সংযোগ কৰাটোহে অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ।

লণ্ডনৰ ‘গংগা বেহতি হো ক্যুঁ’ অনুষ্ঠানত অসমীয়া গীত, বহুভাষিক পৰিৱেশন, বেহেলাৰ সুৰ, নৃত্য আৰু সাংস্কৃতিক আলোচনাৰ সংমিশ্ৰণে এই প্ৰয়াসৰ এক উদাহৰণ দাঙি ধৰিছে। ইয়াত অসমীয়া সংস্কৃতিৰ স্বকীয়তা অক্ষুণ্ণ ৰাখি বিশ্বৰ বিভিন্ন সাংস্কৃতিক পৰম্পৰাৰ সৈতে সংলাপ স্থাপনৰ সুযোগ সৃষ্টি হৈছে।

ব্ৰহ্মপুত্ৰৰ পাৰৰ জীৱন আৰু মানুহৰ অভিজ্ঞতাক কেন্দ্ৰ কৰি গঢ় লৈ উঠা ড° হাজৰিকাৰ সংগীত মিচিছিপিৰ পাৰৰ অভিজ্ঞতা আৰু বিশ্বমানৱৰ প্ৰশ্নৰ সৈতে সংযুক্ত হ’ব পাৰিছিল। সেই কাৰণেই তেওঁৰ গীতৰ আবেদন এটা নিৰ্দিষ্ট ভাষা, অঞ্চল বা প্ৰজন্মৰ মাজত সীমাবদ্ধ হৈ থকা নাই।

লণ্ডনৰ এই জন্ম শতবৰ্ষৰ অনুষ্ঠানটোৱে সেই সাংস্কৃতিক উত্তৰাধিকাৰক পুনৰ স্মৰণ কৰাৰ লগতে ইয়াক ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ মাজলৈ লৈ যোৱাৰ প্ৰয়োজনীয়তাও উত্থাপন কৰিছে। ড° হাজৰিকাৰ সংগীতৰ অন্তৰ্নিহিত বাণী—মানুহৰ মাজত সংযোগ স্থাপন, পাৰস্পৰিক সহমৰ্মিতা বৃদ্ধি আৰু বিভাজনৰ ঊৰ্ধ্বত এক উমৈহতীয়া মানৱীয় পৰিসৰ গঢ়ি তোলা—আজিও প্ৰাসংগিক।

সেই অৰ্থত, ‘গংগা বেহতি হো ক্যুঁ’ কেৱল এগৰাকী মহান শিল্পীৰ জন্ম শতবৰ্ষৰ স্মাৰক অনুষ্ঠান নহয়; ই অসমীয়া সংস্কৃতিক বিশ্বৰ বৃহত্তৰ সাংস্কৃতিক পৰিসৰৰ সৈতে সংযুক্ত কৰাৰ আৰু সংগীতৰ জৰিয়তে মানৱতাৰ উমৈহতীয়া বাণী প্ৰচাৰ কৰাৰ এক প্ৰয়াস।

Piano Kids, Assam’s premiere musical institute, marked its 15th anniversary on 10th October with a vibrant celebration at ‘Jibakrishna’, an intimate in-campus stage.

The milestone event united current students, proud parents, and accomplished alumni alongside the institute’s founder, the renowned piano maestro Kushal Krishna Dev Goswami. The gathering honoured fifteen years dedicated to cultivating exceptional musical talent.

The highlight of the evening was the ceremonial cutting of a beautifully decorated, music-themed anniversary cake. Surrounded by Goswami, his students, and enthusiastic well-wishers, the moment was celebrated with a chorus of cheers and warm applause. The evening’s celebratory programme was anchored by the noted novelist and writer, Munmi Mahanta.

Every journey begins with a small dream, and the story of Piano Kids is no exception. What started as a vision in 2008 was officially launched on October 10, 2011. The primary objective of this institution was to introduce children to the world of music, nurture their inherent talents, and provide them with opportunities to excel in the musical arena.

What began as a modest academy with just four students has grown over the past 15 years into a widely respected cornerstone of the cultural community, now serving over 250 enrolled students. Furthermore, more than 400 students have successfully completed their education from the institute, and over 45 students are pursuing advanced-level music education.

This music institution follows John Thompson’s School Syllabus, which is approved by the Trinity College of Music. The medium of instruction is Staff Notation. At Piano Kids, efforts are being made to teach and preserve indigenous Assamese songs for future generations by documenting them through Staff Notation. The curriculum incorporates a diverse range of traditional music, including Borgeet, prayers, Bihu songs, Biya Naam (wedding songs), Holi songs, Jhumur songs, lullabies, Bhupendra Sangeet, Bishnu Sangeet, Jyoti Sangeet, Parvati Sangeet, and Zubeen Sangeet.

Over the past years, Piano Kids has successfully hosted nine major events in Guwahati. Hundreds of students, who learned music through staff notation, have performed these compositions in the form of musical symphonies across various prestigious stages, including the Machkhowa ITA Centre, Rabindra Bhawan, Kalakshetra’s Srimanta Sankaradeva International Auditorium, and Shilpagram.

Among these performances, traditional Assamese folk songs have held a special place. The core mission of these initiatives is to popularise piano education, nurture the innate talents of young learners, transcribe Assamese music using western staff notation, and preserve indigenous melodies for generations to come.

The 15th anniversary of Piano Kids offered a wonderful opportunity to honour the dedication, success, and vision of its founder and mentor, Kushal Krishna Dev Goswami.

অসমৰ শীৰ্ষস্থানীয় সংগীত শিক্ষানুষ্ঠান ‘পিয়ানো কিডছ’ (Piano Kids)-ৰ ১৫ সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে যোৱা ১০ অক্টোবৰত শিক্ষানুষ্ঠানখনিৰ চৌহদৰ ভিতৰত থকা ‘জীৱকৃষ্ণ’ নামৰ অন্তৰংগ মঞ্চত এক বৰ্ণিল কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰা হয়। এই গৌৰৱোজ্জ্বল মুহূৰ্তত বৰ্তমানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, অভিভাৱক আৰু প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থীসকলৰ লগতে অনুষ্ঠানটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা প্ৰখ্যাত পিয়ানো বাদক কুশল কৃষ্ণ দেৱ গোস্বামী উপস্থিত থাকে। যোৱা পোন্ধৰটা বছৰে ব্যতিক্ৰমী সংগীত প্ৰতিভা বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা নিষ্ঠাপূৰ্ণ অৱদানক এই সমাৱেশত সন্মান জনোৱা হয়।

সন্ধিয়াটোৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় দিশ আছিল এটা সুন্দৰভাৱে সজোৱা, সংগীতৰ থিম থকা বৰ্ষপূৰ্তিৰ কেক কাটি কৰা উদযাপন। গোস্বামী, তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু উৎসাহিত শুভাকাংক্ষীসকলৰ উপস্থিতিত জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাততালি আৰু উল্লাসৰ মাজত এই মুহূৰ্তটো উদযাপন কৰা হয়। এই বিশেষ উদযাপনমূলক সন্ধিয়াটোৰ আঁত ধৰে ঔপন্যাসিক তথা লেখিকা মুনমী মহন্তই।

প্ৰতিটো যাত্ৰাই এটা সৰু সপোনৰ পৰা আৰম্ভ হয়, আৰু ‘পিয়ানো কিডছ’ৰ কাহিনীটোও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। ২০০৮ চনত এক পৰিকল্পনা হিচাপে গঢ় লৈ উঠা এই যাত্ৰা, ২০১১ চনৰ ১০ অক্টোবৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। শিশুসকলক সংগীতৰ মনোমোহা পৃথিৱীখনৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিয়া, তেওঁলোকৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰতিভাক বিকশিত কৰা আৰু সংগীতৰ জগতখনত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাবলৈ তেওঁলোকক এক উপযুক্ত মঞ্চ প্ৰদান কৰাই আছিল এই অনুষ্ঠানৰ মূল উদ্দেশ্য।

প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাত্ৰ ৪ জন শিক্ষাৰ্থীৰে আৰম্ভ হোৱা এই প্ৰতিষ্ঠানটোত বৰ্তমান ২৫০ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছে। তাৰোপৰি, ইতিমধ্যে ৪০০ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে ইয়াৰ পৰা সফলতাৰে শিক্ষা সমাপ্ত কৰি ওলাই গৈছে আৰু ৪৫ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে বৰ্তমান উচ্চ পৰ্যায়ৰ সংগীত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছে।

এই সংগীত প্ৰতিষ্ঠানখনত ট্ৰিনিটি কলেজ অৱ মিউজিক (Trinity College of Music)ৰ দ্বাৰা অনুমোদিত ‘জন থম্পছনছ স্কুল’ৰ পাঠ্যক্ৰম (John Thompson’s School Syllabus) অনুসৰণ কৰা হয়। ইয়াত শিক্ষাৰ মাধ্যম হ’ল ষ্টাফ ন’টেশ্যন (Staff Notation)। ‘পিয়ানো কিডছ’-ৰ এক বিশেষ প্ৰয়াসৰ জৰিয়তে অসমীয়া থলুৱা গীতসমূহক ষ্টাফ ন’টেশ্যন পদ্ধতিৰে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে শিক্ষাৰ্থীসকলক এই পৰম্পৰাগত গীতসমূহৰ সঠিক শিক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে ইয়াক ডিজিটেল তথা স্বৰলিপিৰূপত সংৰক্ষণ কৰি ৰখা। ইয়াৰ পাঠ্যক্ৰমত বৰগীত, প্ৰাৰ্থনা, বিহুগীত, বিয়ানাম, হোলীগীত, ঝুমুৰগীত আৰু নিচুকনি গীতৰ উপৰি ভূপেন্দ্ৰ সংগীত, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ সংগীত, জ্যোতি সংগীত, পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাৰ সংগীত আৰু জুবিন গাৰ্গৰ কালজয়ী সৃষ্টিসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

পিয়ানো কিডছে বিগত বছৰবোৰত গুৱাহাটীত সফলতাৰে ৯খনকৈ বৃহৎ সাংগীতিক অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিছে। ষ্টাফ ন’টেশ্যন পদ্ধতিৰে সংগীত শিকা শতাধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই স্বৰলিপিসমূহক একো একোটা সাংগীতিক সমলয় বা ছিম্ফনী ৰূপ দি বিভিন্ন সন্মানীয় মঞ্চত পৰিৱেশন কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত মাছখোৱা আই.টি.এ. সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, ৰবীন্দ্ৰ ভৱন, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাগৃহ আৰু শিল্পগ্ৰাম অন্যতম।

এই পৰিৱেশন সমূহৰ ভিতৰত অসমৰ পৰম্পৰাগত লোকগীতসমূহে এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। এই প্ৰচেষ্টাসমূহৰ মূল লক্ষ্য হৈছে পিয়ানো শিক্ষাৰ বহুল প্ৰচাৰ কৰা, শিশু তথা যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত থকা প্ৰতিভাৰ বিকাশ ঘটোৱা, পাশ্চাত্যৰ ষ্টাফ ন’টেশ্যন ব্যৱহাৰ কৰি অসমীয়া সংগীতক লিপিবদ্ধ কৰা আৰু আমাৰ সুৰীয়া লোকগীতসমূহক ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰি ৰখা।

পিয়ানো কিডছ’ৰ ১৫ সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তি আছিল সংগীতানুষ্ঠানখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-শিক্ষক তথা পথপ্ৰদৰ্শক কুশল কৃষ্ণ দেৱ গোস্বামীৰ নিষ্ঠা, সফলতা আৰু দূৰদৰ্শিতাক উদযাপন কৰাৰ এক অনন্য সুযোগ।

‘নিয়ম সদায় এটাই হ’ব লাগে—মানুহ হোৱাৰ নিয়ম।’

কাহিনী-ৰেখাৰ শেষৰফালে ব্যৱহাৰ কৰা এই সংলাপটোতে স্পষ্ট— চিনেমাখনৰ লেখক,পৰিচালকে ৰূপালী গল্পটোৰ মাজেৰে কি ক’ব বিচাৰিছে।

ৰূপালী গল্পটোৰ নাম ‘এন আৰ চি—নলপাৰৰ ৰামচন্দ্ৰ’।

কাহিনী-ৰেখাৰ মূল বিন্দু কুশলেন্দ্ৰ। চৰিত্ৰটোৰ জন্মৰ পৰা আৰম্ভ কৰি পিতৃ-পৰিচয়ৰ সন্ধান, নাগৰিকত্ব প্ৰমাণৰ সংগ্ৰাম আৰু ভাওনাৰ ৰামৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ আকর্ষণ— এই সকলোবোৰ পৰ্যায় পৰ্যায়কৈ পৰ্দালৈ আনিছে।

ইয়াৰ সমান্তৰালভাৱে আগবাঢ়িছে সাৰাংগ–ৰশ্মিৰ প্ৰেমৰ কাহিনী। দুয়োটা কাহিনী পৃথক যেন লাগিলেও, শেষ পৰ্যায়ত ইহঁত একে প্ৰশ্নৰ ওচৰলৈ গৈ মিলিত হয়। কুশলেন্দ্ৰৰ পিতৃ-পৰিচয়ৰ সন্ধান, নাগৰিকত্বৰ প্ৰমাণ বিচাৰি তেওঁৰ সংগ্ৰাম আৰু মানুহ হিচাপে নিজৰ অস্তিত্ব প্ৰতিষ্ঠাৰ আকাংক্ষাৰ মাজেৰে “চিনেমা” খনে পৰিচয়ৰ প্ৰচলিত সংজ্ঞাকেই প্ৰশ্নৰ সন্মুখীন কৰে। তেনেদৰে সাৰাংগৰ পিতৃক সন্তুষ্ট কৰিবলৈ ৰশ্মিৰ “জন্মৰ শিপা”ৰ সন্ধানো পৰ্দালৈ আহে। (দেশত থকাৰ বাবেই নহয়, বৈবাহিক সম্পর্ক গঢ়াৰ বাবেও ‘এন আৰ চি’ৰ প্ৰয়োজন!)

শেষত চিনেমা খনে দৰ্শকৰ মন-মগজুত এটা মৌলিক প্ৰশ্ন এৰি যাবলৈ সক্ষম হয়— মানুহৰ আচল পৰিচয় আচলতে ক’ত? নথি-পত্ৰত, নাগৰিকত্বৰ প্ৰমাণত, পিতৃ-পৰিচয়ত, জন্ম পত্ৰিকা, নে মানুহ হিচাপে তেওঁৰ অস্তিত্ব আৰু মানৱীয়তাত?

কাহিনী-ৰেখাৰ গতিত কুশলেন্দ্ৰ–ৰামৰ সম্পৰ্ক পৰ্দালৈ আনিছে। এই সম্পৰ্ক কেৱল ভাওনাৰ ৰামৰ প্ৰতি এজন শিশুৰ আকৰ্ষণ হিচাপে চালে চিনেমাখনৰ ভিতৰৰ গভীৰ অৰ্থটো ধৰা নপৰে। ইয়াত ‘ৰাম’ কুশলেন্দ্ৰৰ বাবে এক সাংস্কৃতিক চৰিত্ৰৰ সীমা অতিক্ৰম কৰি নৈতিকতা, ন্যায়, পিতৃসুলভ আদৰ্শ আৰু মানুহ হিচাপে পৰিচয়ৰ এক প্ৰতীক হৈ উঠিছে।

কুশলেন্দ্ৰ নিজেই নিজৰ পিতৃ-পৰিচয়ৰ সন্ধানত থকা এজন মানুহ। অৰ্থাৎ তেওঁৰ জীৱনৰ এটা মৌলিক প্ৰশ্ন—‘মই কোন?’ এই প্ৰশ্নৰ উত্তৰ তেওঁ নথি-পত্ৰ, নাগৰিকত্বৰ প্ৰমাণ আৰু পিতৃ-পৰিচয়ৰ মাজত বিচাৰি ফুৰে। তাৰ বিপৰীতে ভাওনাৰ ৰাম তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় এক আদৰ্শ হিচাপে— য’ত মানুহৰ মূল্য কেৱল তেওঁৰ জন্ম-পৰিচয়ত নহয়, তেওঁৰ আচৰণ, ন্যায়বোধ আৰু দায়িত্ববোধত নিৰ্ধাৰিত হয়। লেখক-পৰিচালকে কুশলেন্দ্ৰৰ ৰামৰ প্ৰতি আকর্ষণক তেওঁৰ নিজৰ অপূৰ্ণ পৰিচয়ৰ সন্ধানৰ সৈতে সংযোগ কৰি চোৱাৰ বাট দিছে।

এইখিনিতে ‘ৰামচন্দ্ৰ’ নামটোও তাৎপৰ্যপূৰ্ণ হৈ পৰে। নলপাৰৰ ৰামচন্দ্ৰ কেৱল এখন ভাওনাৰ ৰাম নহয়; কুশলেন্দ্ৰৰ বাবে তেওঁ যেন সেই আদৰ্শ মানুহজনৰ প্ৰতিমূৰ্তি, যাৰ পৰিচয় কোনো কাগজে নিৰ্ধাৰণ নকৰে। কুশলেন্দ্ৰই যি পিতৃ-পৰিচয় বিচাৰি ফুৰিছে, ৰামৰ মাজত তেওঁ হয়তো সেই নৈতিক আশ্ৰয় আৰু আদৰ্শৰ এক বিকল্প ৰূপ বিচাৰি পায়।

চিনেমা খনৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ বক্তব্য– নিয়ম। ‘নিয়ম’ শব্দটোৱে ইয়াত কেৱল আইন বা প্ৰশাসনিক বিধি বুজোৱা নাই। এন আৰ চি, নাগৰিকত্বৰ নথি, পৰিচয়-পত্ৰ, পিতৃৰ নাম—এই সকলোবোৰৰ মাজেৰে যি বাহ্যিক নিয়মে মানুহৰ পৰিচয় নিৰ্ধাৰণ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰে, তাৰ বিপৰীতে চিনেমা খনে এটা মৌলিক মানৱীয় নিয়মৰ কথা কয়— মানুহ হোৱাৰ নিয়ম।

অৰ্থাৎ, কোনো মানুহক প্ৰথমে নাগৰিক, বিদেশী, খিলঞ্জীয়া, পুত্ৰ বা পিতৃ হিচাপে চিনাক্ত কৰাৰ আগতে তেওঁ এজন মানুহ। তেওঁৰ মানৱীয়তা কোনো নথিৰ ওপৰত নিৰ্ভৰশীল নহয়। এইখিনিতে কুশলেন্দ্ৰৰ ব্যক্তিগত পৰিচয়ৰ সংকটটো সামাজিক আৰু ৰাজনৈতিক অৰ্থ লাভ কৰে।

আৰু ৰামৰ সৈতে কুশলেন্দ্ৰৰ সম্পৰ্কই এই বক্তব্যক আবেগিক গভীৰতা দিয়ে। যিজন মানুহে নিজৰ জন্মদাতা পিতৃক বিচাৰি আছে, তেওঁ ভাওনাৰ ৰামৰ মাজত এজন আদৰ্শ ‘পিতৃসুলভ’ নৈতিক চৰিত্ৰ বিচাৰি পোৱাৰ দৰে এক অনুভূতি লাভ কৰে। সেয়ে কুশলেন্দ্ৰৰ ৰামৰ প্ৰতি আকর্ষণ আচলতে নিজৰ পৰিচয় বিচাৰি ফুৰা এজন “মানুহ”ৰ অন্তৰ্জগতৰো প্ৰতিফলন।

এই অৰ্থত ‘এন আৰ চি—নলপাৰৰ ৰামচন্দ্ৰ’ৰ মূল সংঘাতটো কেৱল নাগৰিকত্বৰ নহয়; পৰিচয় বনাম মানৱতাৰ সংঘাত।

কাহিনী-ৰেখাৰ প্ৰথম বিন্দু— সত্যৱতী।

সত্যৱতী আৰু তাইৰ প্ৰেমাস্পদৰ মাজত শাৰীৰিক সম্পৰ্ক হৈছিল। কিছু দিনৰ বাবে আঁতৰি যোৱা প্ৰেমাস্পদে তাইক আশ্বাস দিছিল— ভয় কৰিব নালাগে, উভতি আহি তাইক পত্নীৰ মৰ্যাদা দিব। কিন্তু সেই প্ৰতিশ্ৰুতি বাস্তৱ হোৱাৰ আগতেই সত্যৱতীৰ জীৱনলৈ আহে বানপানী। আপোন ঘৰ, আপোন মানুহ আৰু চিনাকি জীৱন এৰি তাই নতুন ঠাইত আশ্ৰয় ল’বলগীয়া হয়। সেই নতুন মাটিতেই জন্ম হয় কুশলেন্দ্ৰৰ।

এই জন্মৰ লগতেই কুশলেন্দ্ৰৰ জীৱনত এটা অনুপস্থিতি স্থায়ী হৈ যায়— পিতৃৰ পৰিচয়।

কুশলেন্দ্ৰ ডাঙৰ হয় সেই অপূৰ্ণ পৰিচয়ক লৈয়ে। কিন্তু তেওঁৰ শৈশৱক কেৱল অভাৱৰ কাহিনী কৰি নাৰাখে ভাওনাই। সৰুৰে পৰা ভাওনাৰ প্ৰতি, বিশেষকৈ ভগৱান ৰামৰ চৰিত্ৰটোৰ প্ৰতি তেওঁৰ গভীৰ আকৰ্ষণ গঢ় লৈ উঠে। মঞ্চত ৰাম হৈ উঠা কুশলেন্দ্ৰক দেখিলে যেন লাগে— নিজৰ জীৱনত যিটো পৰিচয় অসম্পূৰ্ণ, অভিনয়ৰ মাজেৰে তেওঁ তাৰ এটা বিকল্প আশ্ৰয় বিচাৰি পাইছে।

কাহিনী-ৰেখাৰ গতিত চিনেমাখনৰ প্ৰথম গুৰুত্বপূৰ্ণ সেতুখন গঢ় লৈ উঠে। কুশলেন্দ্ৰৰ বাবে ৰাম কেৱল ভাওনাৰ এটা চৰিত্ৰ নহয়। ৰামৰ মাজত তেওঁ শৃংখলা, ন্যায়, দায়িত্ব আৰু নৈতিকতাৰ এখন নিৰ্দিষ্ট জগত বিচাৰি পায়। অথচ তেওঁৰ নিজৰ জীৱনৰ আৰম্ভণিতে আছে অনিশ্চয়তা— পিতৃৰ পৰিচয় নাই, জন্মৰ কাহিনী অসম্পূৰ্ণ, আৰু বানপানীয়ে মাটিৰ সৈতে থকা শিপাডালো উভালি দিছে।

বাস্তৱ জীৱনে যিটো পৰিচয় তেওঁক সম্পূৰ্ণকৈ দিব নোৱাৰিলে, ভাওনাৰ ৰামে যেন সেই শূন্যস্থানত এক নৈতিক পৰিচয় গঢ়ি দিলে।

কিন্তু জীৱন কেতিয়াও মঞ্চৰ দৰে সৰল নহয়।

কুশলেন্দ্ৰ ডাঙৰ হৈ অহাৰ লগে লগে তেওঁৰ সন্মুখত উপস্থিত হয় নাগৰিকত্বৰ প্ৰশ্ন। ৰাষ্ট্ৰীয় নাগৰিকপঞ্জীৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ সময়ত নিজৰ ভাৰতীয় নাগৰিকত্ব প্ৰমাণ কৰিবলৈ সি বিচাৰিবলগীয়া হয় পুৰণি নথি, বংশ-পৰিচয় আৰু অতীতৰ প্ৰমাণ।

কাহিনী-ৰেখাই ব্যক্তিগত জীৱনৰ পৰা বৃহৎ সামাজিক বাস্তৱলৈ গতি কৰে। সৰুৰে পৰা যিজন মানুহে নিজৰ জীৱনটো জীয়াই আহিছে, তেওঁক এতিয়া নিজৰ অস্তিত্বৰ প্ৰমাণ কাগজেৰে দিবলগীয়া হৈছে।

আৰু এইখিনিতেই কুশলেন্দ্ৰৰ শৈশৱৰ সেই প্ৰশ্নটো নতুন ৰূপত ঘূৰি আহে।

সৰুতে প্ৰশ্ন আছিল— মোৰ পিতৃ কোন?

এতিয়া প্ৰশ্ন হয়— মই কোন?

দুয়োটা প্ৰশ্ন বেলেগ যেন লাগিলেও মূলত একেটা পৰিচয়-সংকটৰ দুটা ৰূপ। প্ৰথমটো পৰিয়াল আৰু জন্মৰ সৈতে জড়িত, দ্বিতীয়টো ৰাষ্ট্ৰ আৰু নাগৰিকত্বৰ সৈতে। এজন মানুহৰ ব্যক্তিগত পৰিচয়ৰ পৰা আৰম্ভ হোৱা অনিশ্চয়তা এতিয়া চৰকাৰী নথিৰ সন্মুখত থিয় হৈছে।

সেইবাবেই ‘এন আৰ চি’ ইয়াত কেৱল নাগৰিকপঞ্জীৰ নাম হৈ নাথাকে।

চিনেমাখনৰ শিৰোনামটোৰ দ্বিতীয় অৰ্থ—‘নলপাৰৰ ৰামচন্দ্ৰ’—এইখিনিতে বিশেষ তাৎপৰ্য লাভ কৰে। ‘এন আৰ চি’ৰ দৰে এটা প্ৰশাসনিক সংক্ষিপ্ত ৰূপৰ বিপৰীতে থিয় কৰোৱা হৈছে এজন সাধাৰণ মানুহৰ নাম আৰু তেওঁৰ জীৱন। ৰাষ্ট্ৰীয় পৰিসৰৰ নাগৰিকত্বৰ প্ৰশ্নটো সৰু কৰি অনা হৈছে এজন মানুহৰ ঘৰৰ দুৱাৰমুখলৈ।

কাগজত তেওঁ নাগৰিক নে নহয়— এই প্ৰশ্নৰ আগতে চিনেমাখনে যেন সুধিছে, কাগজৰ আগত তেওঁ মানুহজন কোন?

এই প্ৰশ্নটোৰ উত্তৰ বিচাৰি কাহিনী আগবাঢ়োতেই সাৰাংগ-ৰশ্মিৰ কাহিনীটোও গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ উঠে।

সাৰাংগ আৰু ৰশ্মিৰ সম্পৰ্ক প্ৰথম দৃষ্টিত কুশলেন্দ্ৰৰ কাহিনীৰ পৰা পৃথক এটা প্ৰেমৰ কাহিনী যেন লাগে। কিন্তু কাহিনী আগবাঢ়াৰ লগে লগে বুজা যায়, তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ মাজতো ‘স্বীকৃতি’ৰ প্ৰশ্নটোৱেই কেন্দ্ৰীয় হৈ আছে।

তেওঁলোকৰ সম্পৰ্কৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে এটা ৰক্ষণশীল পৰিয়ালৰ বহুদিনে লুকুৱাই ৰখা সত্য। পুৰণি গোপন কথা, পৰিয়ালৰ মানসিকতা আৰু সামাজিক পূৰ্বধাৰণাই সাৰাংগ–ৰশ্মিৰ সম্পৰ্কক সহজ হৈ উঠিবলৈ নিদিয়ে। তেওঁলোকৰ ভালপোৱা সেয়ে কেৱল দুজন মানুহৰ ব্যক্তিগত অনুভূতি নহয়; পৰিয়াল আৰু সমাজে সেই সম্পৰ্কক কিদৰে চায় আৰু কিমানখিনি স্বীকৃতি দিয়ে, সেইটোও কাহিনীৰ অংশ হৈ পৰে।

আৰু ইয়াতেই সাৰাংগ–ৰশ্মিৰ কাহিনী কুশলেন্দ্ৰৰ কাহিনীৰ সৈতে সঁচাকৈ সংযুক্ত হয়।

কুশলেন্দ্ৰই বিচাৰি আছে নিজৰ জন্ম আৰু পিতৃৰ পৰিচয়। সাৰাংগ–ৰশ্মিৰ সম্পৰ্কও বিচাৰি আছে নিজৰ সামাজিক আৰু পাৰিবাৰিক স্বীকৃতি। এজনৰ প্ৰশ্ন কাগজত, আনজনৰ প্ৰশ্ন সম্পৰ্কত; কিন্তু দুয়োৰে ভিতৰৰ আকাংক্ষা একে—নিজৰ সত্যটোক স্বীকৃতি দিয়াবলৈ।

এই কাৰণেই সাৰাংগ–ৰশ্মিৰ উপকাহিনীটো মূল কাহিনীৰ পৰা আঁতৰি যোৱা প্ৰেমকাহিনী নহয়। কুশলেন্দ্ৰৰ নাগৰিকত্বৰ সংকটক ৰশ্মিৰ পৰিচয় সন্ধানে আন এটা মানৱীয় স্তৰত প্ৰতিফলিত কৰে।

ৰাষ্ট্ৰই যদি কাগজ বিচাৰে, পৰিয়ালে বিচাৰে সামাজিক নিয়মৰ ভিতৰত পৰিচয়। দুয়ো ক্ষেত্ৰতে মানুহৰ নিজৰ ইচ্ছা আৰু জীৱিত বাস্তৱতকৈ বাহিৰৰ স্বীকৃতি অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ হৈ পৰে।

এইখিনিতে চিনেমাখনৰ আৰম্ভণিৰ বানপানীটোও পুনৰ অৰ্থৱহ হৈ উঠে।

সত্যৱতীক বানপানীয়ে আপোন মাটিৰ পৰা আঁতৰাইছিল। কুশলেন্দ্ৰৰ জীৱন সেই বিচ্ছিন্নতাৰ মাজতেই আৰম্ভ হৈছিল। বহু বছৰৰ পাছত নাগৰিকত্বৰ নথিয়ে আকৌ সেই ‘মাটি’ আৰু ‘পৰিচয়’ৰ প্ৰশ্নটো তেওঁৰ সন্মুখত থিয় কৰায়।

অৰ্থাৎ কাহিনীটোত বান আৰু এন আৰ চি দুটা সম্পূৰ্ণ পৃথক ঘটনা নহয়। বান হৈছে মাটিৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হোৱাৰ অভিজ্ঞতা, আৰু নাগৰিকত্বৰ সংকট হৈছে নথিৰ মাজত নিজৰ অস্তিত্ব বিচাৰি পোৱাৰ অভিজ্ঞতা। এই দুয়োটাই কুশলেন্দ্ৰৰ জীৱনৰ পৰিচয়-সংকটক দুটা ভিন্ন সময়ত, দুটা ভিন্ন ৰূপত প্ৰকাশ কৰে।

আৰু তাৰ বিপৰীতে আছে ভাওনা।

বাস্তৱ জীৱনে যেতিয়া কুশলেন্দ্ৰক বাৰে বাৰে সুধি থাকে—‘তুমি কোন?’, ভাওনাৰ ৰামৰ চৰিত্ৰটোৱে যেন তেওঁক সেই প্ৰশ্নৰ আন এটা উত্তৰ দিয়ে—‘তুমি কেনেকুৱা মানুহ?’

এই পাৰ্থক্যটোতেই চিনেমাখনৰ অন্যতম সুন্দৰ ভাবনা লুকাই আছে। নাগৰিকপঞ্জীয়ে মানুহৰ আইনী পৰিচয় বিচাৰে; সমাজে মানুহৰ পাৰিবাৰিক আৰু সামাজিক পৰিচয় বিচাৰে; কিন্তু ভাওনাৰ ৰামে যেন মানুহৰ নৈতিক পৰিচয়ৰ কথা কয়।

ক’ব পাৰি– কুশলেন্দ্ৰৰ ৰামৰ প্ৰতি আকৰ্ষণ কাহিনীৰ এটা সাংস্কৃতিক অলংকাৰ নহয়, অংগ।

— এই চিনেমাখনে মূলতঃ বিষয়বস্তুৰ অভিনৱত্ব আৰু কাহিনী কোৱাৰ ব্যতিক্ৰমী শৈলীৰ বাবেই ইতিবাচক চৰ্চাৰ বাট দিছে। কেৱল কাহিনী কোৱাই নহয়, কাহিনীটোক কেনেদৰে চিনেমাৰ ভাষালৈ ৰূপান্তৰ কৰা হৈছে— সেইখিনিতেই চিনেমাখনৰ অন্যতম সাফল্য নিহিত। এই দিশৰ পৰা চাবলৈ গ’লে, অসমীয়া চিনেমাৰ সাম্প্ৰতিক পৰিসৰত এই চিনেমাখন এক উল্লেখযোগ্য সংযোজন বুলি ক’ব পাৰি।

এইখিনিতে এটা কথা স্পষ্টকৈ উল্লেখ কৰিব পাৰি—অসমীয়া চিনেমাই উত্তৰণৰ বাটত আগুৱাই যাব পৰাকৈ নিজস্ব চিনে-ভাষা আৰু সৃষ্টিশীল দৃষ্টিভংগীৰ অধিকাৰী দুগৰাকী চিনে-কৰ্মী লাভ কৰিলে—পৰিচালক নানন পাচনী আৰু চিত্ৰনাট্যকাৰ বেদব্ৰত বৰা। দুয়োৰে চিনে-কৰ্মত নতুনত্বৰ সন্ধান আছে; বিষয়বস্তু আৰু নিৰ্মাণশৈলী— দুয়োটা স্তৰতে নতুনকৈ ভাবিব পৰা এক সচেতন চিনে-দৃষ্টিভংগী স্পষ্ট।

নানন পাচনীৰ পৰিচালনাত কাহিনীটোৱে যি গতি আৰু দৃশ্যভাষা লাভ কৰিছে, আৰু বেদব্ৰত বৰাৰ চিত্ৰনাট্যই যি ধৰণে বিষয়বস্তুক স্তৰলৈ স্তৰলৈ মেলি ধৰিছে, সেয়া সাম্প্ৰতিক অসমীয়া চিনেমাৰ গতানুগতিক কথন-পদ্ধতিৰ পৰা পৃথক। এই সৃষ্টিশীল সহযোগিতাই অসমীয়া চিনেমাৰ ভৱিষ্যৎ যাত্ৰাৰ বাবে এক সম্ভাৱনাময় বাট দেখুৱাইছে। সেয়ে, দুয়োগৰাকী চিনে-কৰ্মীৰ পৰা আগন্তুক দিনত অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ, অধিক সাহসী আৰু অধিক পৰিণত কামৰ আশা কৰাটো স্বাভাৱিক।

শেষত:

চৰিত্ৰ নিৰ্মাণ, সংগীত-সৌন্দৰ্য, সংলাপকে ধৰি শব্দ-সৌন্দৰ্য—এই দিশসমূহত চিনেমাখনে বিশেষ মনোযোগ লাভ কৰিছে। চৰিত্ৰবোৰক কেৱল কাহিনী আগবঢ়াই নিয়াৰ মাধ্যম হিচাপে ব্যৱহাৰ নকৰি, তেওঁলোকৰ স্বভাৱ, মানসিকতা আৰু পাৰস্পৰিক সম্পৰ্কৰ মাজেৰে কাহিনীটোক বিশ্বাসযোগ্য কৰি তোলাৰ চেষ্টা দেখা যায়। সংগীত আৰু শব্দৰ ব্যৱহাৰেও চিনেমাখনৰ আবহ নিৰ্মাণত গুৰুত্বপূৰ্ণ ভূমিকা লৈছে। বিশেষকৈ সংলাপৰ স্বাভাৱিকতা আৰু শব্দ-ব্যৱহাৰৰ সৌন্দৰ্যই কাহিনীৰ অনুভূতিক অধিক গভীৰ কৰি তুলিছে।

অৱশ্যে এই ইতিবাচক দিশবোৰৰ মাজতো কিছুমান দৃশ্যৰ ব্যৱহাৰক লৈ প্ৰশ্ন উত্থাপন হয়। কাহিনীৰ মূল সোঁতৰ সৈতে যথেষ্ট সংযোগ নথকা যেন লগা কেইটামান দৃশ্যই চিনেমাখনৰ গতি আৰু স্বাভাৱিকতাত কিছু ব্যাঘাত জন্মায়। বিশেষকৈ, চিনেমাৰ সামগ্ৰিক অভিনয়-ভাষা যেতিয়া স্বাভাৱিক আৰু চিনেমাটিক, তেনে সময়তে অসীম কৃষ্ণ বৰুৱাক কেন্দ্ৰ কৰি এটা নাটকীয় দৃশ্যৰ সংযোজন কিয় কৰা হ’ল, সেয়া সহজে বুজি উঠা নাযায়।

এইখিনিতেই পৰিচালকৰ দৃশ্য নিৰ্বাচনৰ ক্ষেত্ৰত অলপ অধিক সংযম হোৱাৰ প্ৰয়োজন আছিল। কাৰণ– চিনেমা খনৰ যিবোৰ মুহূৰ্তই ইয়াৰ নিজস্ব ভাষা আৰু সৌন্দৰ্য গঢ়ি তুলিছে, সেইবোৰ মূলতঃ স্বাভাৱিক অভিনয়, সংলাপ, শব্দ আৰু দৃশ্যৰ আন্তঃসম্পৰ্কৰ পৰাই শক্তি লাভ কৰিছে। সেই তুলনাত অতিৰিক্ত নাটকীয়তাৰ আশ্ৰয় লোৱা দৃশ্যবোৰ কিছু পৰিমাণে অসামঞ্জস্যপূৰ্ণ যেন লাগিল।

The journey has begun for Nirvaana, the third Assamese short film produced under the banner of Heartbeat Production. The film was officially released on October 9 in a solemn ceremony held at the Aideo Cinema Hall in Panjabari, Guwahati. The short film was formally inaugurated by popular Assamese actor Jatin Bora, while acclaimed actress Sagarika Goswami commenced the event by lighting the traditional lamp. The special screening and launch event of the 55-minute-long film was graced by the cast, crew, media representatives, and several prominent personalities from Assam’s cultural sphere, adding grandeur to the occasion.

This new short film has been brought to life through the sole, dedicated efforts of the talented actress Rujula Das. In addition to penning the story, screenplay, and dialogues of Nirvaana, she also portrays its central character. Notably, the short film has been directed by the National Award-winning filmmaker Kripal Kalita and produced by Basanta Kumar Das.

Featuring a blend of seasoned veterans and fresh, emerging talents, this film weaves a narrative centred around the modern-day crisis of psychological stress and the path to emotional healing.

The film’s diverse characters are brought to life by a talented ensemble, including Rujula Das, Champak Sharma, Mallika Sharma, Ruma Kalita, Dikshit Barman, Jishnu, Dibya Pratim Bhagawati, Raj Kulanandan Saikia, Jyotishman Saikia, Violina Deka, Harshil Kalita, Kiara Sharma Das, and Madhusmita Kalita Pathak among others. Enriching the experience, the film features two beautifully composed songs, both performed by rising artiste Shreya Kashyap. One of the tracks is written by Binisha Devi, with music and tunes crafted by Rujula Das. The presence of the cast, crew, and fans brought a unique charm and warmth to the entire evening.