কেইবা খনো নাটক চালোঁ, যোৱা কেইটামান দিনত, মনত ৰৈ গ’ল– “আকাশ” আৰু “মধুমক্ষিকা”।
“আকাশ” ছিগালৰ প্ৰযোজনা। বাহাৰুল ইছলামৰ পৰিচালনা। মূল চৰিত্ৰটোত অভিনয়ো কৰিছে– নাট্যকৰ্মী গৰাকীয়ে। নাটক খন প্ৰথম বাৰ মঞ্চস্থ হৈছিল ২০০৫ চনত। যোৱা ২১ ফেব্ৰুৱাৰী তাৰিখে চালোঁ ৯২ সংখ্যক দৰ্শনীটো। –নাটক খনৰ শিপা ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়াৰ একে নামৰ গল্প। বিশেষ পৰিৱৰ্তন অনুভৱ নকৰিব গল্পটো পঢ়া সকলে। নাট্যকাৰ-পৰিচালকে পৰিপাটিকৈ মঞ্চলৈ আনিছে “গল্প”টো। বিশেষ সলনি কৰা নাই, কিছু সংযোজন কৰিছে, “গল্পটো”ৱে মঞ্চত দেখুৱাইছে।

নাটক খনৰ কাহিনী-ৰেখাৰ মূল বিন্দু– জ্যোতির্ময় চৌধুৰী (এই চৰিত্ৰটোতে অভিনয় কৰিছে বাহাৰুল ইছলামে)। পৰিপাটিকৈ জ্যোতির্ময়ৰ “গল্প”টো কৈছে তৃতীয় পুৰুষত।
পৰিৱেশ নিৰ্মাণ কৰিছে– সংগীতেৰে। আৰম্ভনিতে বিয়াগীতৰ “সুৰে” দৰ্শকক চুইছে। কাহিনীয়ে গতি লৈছে জ্যোতির্ময় চৌধুৰীৰ জীয়ৰীৰ বিয়াক কেন্দ্ৰ কৰি। বিয়াৰ ভাল লগা হুলুস্থুলৰ মাজতে বেনামী চিঠি এখন আহিছে– জীয়ৰীৰ যিগৰাকীৰ সৈতে বিয়া ঠিক হৈছে, সেই গৰাকীৰ জীৱনলৈ বহু কেইগৰাকী নাৰী আহিছে বুলি!

উজাগৰী নিশা এটাত জ্যোতির্ময় চৌধুৰীয়ে উভতি গৈছে নিজৰ অতীতলৈ। জ্যোতির্ময়ৰ জীৱনলৈ অহা প্ৰতিটো নাৰী চৰিত্ৰ মনলৈ আনিছে। শেষত মনতে সিদ্ধান্ত লৈছে অহা বেনামী চিঠি খনক লৈ চিন্তা কৰিব লগীয়া একো নাই– পত্নীৰ সৈতে চৌধুৰীয়ে পৰিপাটিকৈ সংসাৰ চলাই থকা নাই জানো!
পৰিচালকে অতি সুন্দৰকৈ অতীত-চাৰণ ব্যৱহাৰ কৰিছে। জ্যোতির্ময় চৌধুৰীৰ জীৱনলৈ অহা “নাৰী চৰিত্ৰ” কেইটা আনিছে। সাজ-পাৰ আৰু সংগীতেৰ নিৰ্ধৰণ কৰিছে “সময়”। অতি সুন্দৰকৈ, পৰিপাটিকৈ।

নিঃসন্দেহে “সংলাপ” নাটক খনৰ সৌন্দৰ্য। বিশেষ সৌন্দৰ্য কিন্তু বাহাৰুল ইছলামৰ অভিনয়। আজিৰ তাৰিখত আমাৰ স্তৰৰ নাট্যৰসিকৰ বাবে “বাহাৰুল ইছলামৰ অভিনয়” বিশ্লেষণৰ বাট ৰুদ্ধ; অনুভৱহে চৰ্চালৈ আনিব পাৰোঁ, ব্যক্ত কৰিব পাৰোঁ।
আদহীয়া জ্যোতির্ময় চৌধুৰীক অতীত-চাৰণত “যৌৱনৰ সময়” চোৱালৈ লৈ গৈছে, জ্যোতির্ময়ে দুষ্টামি কৰিছে, প্ৰেম কৰিছে– ইত্যাদি। প্ৰতিটো “সময়”তে দৰ্শকে আনন্দ মনেৰে নাট্য-ৰস অনুভৱ কৰিছে বাহাৰুল ইছলামে কৰা অনিন্দ্য অভিনয়ৰ বাবে। থোৰতে এনেদৰে ক’ব পাৰি– নাটক খনৰ মূল সৌন্দৰ্য, বাহাৰুল ইছলামৰ– Diversity in Performance আৰু কথনশৈলী।

চৰ্চালৈ অনা আন খন নাটক “মধুমক্ষিকা”ই আমাক চুই থকাৰ প্ৰথম কাৰণ– অভিনয়। এই নাটক খনৰ মূল চৰিত্ৰ– মধু। “নাটক”ৰ নায়িকা। আবেগিক অভিনেত্ৰী! অভিনয়ৰ শীৰ্ষলৈ আৰোহণ কৰাৰ মন! নিজৰ অভিনয় বৃত্তৰ বাহিৰত প্ৰকৃত অৰ্থৰ সন্ধানত থকা দেখা যায়! দেখা যায়– মঞ্চ আৰু বাস্তৱ জীৱনৰ মাজত দোমোজাত পৰা!
নাটক খনৰ কাহিনীৰ গতিত অনুভৱ হয়– মধু অভিনয়ৰ বহল পৃথিৱীৰ অন্বেষণত খোজ আগবঢ়াই বন্দীত্বৰ বৃত্তত সোমাই পৰে। বন্দীত্বৰ পৰা মুক্ত হ’বলৈ যুঁজ দিয়ে, নিজৰ পৰিচয়ৰ সন্ধান কৰে।

থোৰতে আমি এনেদৰেও ক’ব পাৰোঁ– মধুৰ সংগ্ৰাম আৰু আত্ম-অন্বেষণৰ এক মৰ্মস্পৰ্শী কাহিনী স্পষ্ট নাটক খনৰ কাহিনী-ৰেখাত। চৰিত্ৰটোত অভিনয় কৰিছে ৰুণুমি দেৱীয়ে। পৰিপাটি অভিনয়, চুই যোৱা অভিনয়। অভিনয়ৰ পৰিসৰ– বহল। নাট্যকাৰ, পৰিচালকে অভিনেত্ৰী গৰাকীক শাৰীৰিক অভিনয় ভাষা আৰু সংলাপ প্ৰক্ষেপণত ভিন্নতা (Variation in Dialogue Delivery) -ৰ বাট দিছে; আৰু এই সুযোগ অভিনেত্ৰী গৰাকীয়ে দৰ্শকক চুব পৰাকৈ ব্যৱহাৰ কৰিছে। তেনেদৰে চুই গৈছে আন এটা চৰিত্ৰত অভিনয় কৰা মাণিক ৰয়ৰ অভিনয়ে। অভিনেতা গৰাকীৰ সংলাপ উচ্চাৰণৰ ধৰণ, গতি (tempo), সুৰ (tone) আৰু জোৰ (emphasis) নাটক খনৰ সৌন্দৰ্যলৈ ৰূপান্তৰ হৈছে।

মাণিক ৰয় নাটক খনৰ পৰিচালকো। নাট্যকাৰ: হিল্লোল কুমাৰ পাঠক। নাট্যকাৰে বিষয়বস্তু নিৰ্মাণত, কাহিনীক গতি দিয়াৰ সময়ত “Magic Realism”-ৰ ওচৰত অৱস্থান কৰিছে। নাট্যকাৰে পৰিপাটিকৈ মধুৰ স্থিতিস্থাপকতা (resilience/ “বিফলতাৰ পিছত পুনৰ থিয় হোৱা আৰু নিজৰ দৰ্শনত অটল থকা”), আত্ম-আৱিষ্কাৰ (Self-discovery/ “নিজৰ সত্তাৰ গভীৰলৈ যোৱা আৰু সৃষ্টিৰ মাজেৰে সত্যৰ সন্ধান কৰা”) -ৰ যাত্ৰাক পৰিপাটিকৈ মঞ্চলৈ আনিছে, পৰিচালকৰ সু-পৰিচালনাৰে। (এই খিনিতে ষ্টেজ ডিজাইনৰ বাবে পৰিচালকক প্ৰশংসা কৰিম।)
ভাল লাগিছে– ভ্ৰাম্যমাণ থিয়েটাৰত “হেৰাই যোৱা” নাট্যকাৰ গৰাকীৰ শক্তিশালী “কলম” অনুভৱৰ সুযোগ পোৱা বাবে। (ফটো “মধুমক্ষিকা” নাটকৰ)

In 1976, the visionary writer, journalist and playwright Pabitra Kumar Deka founded Aikyatan, which has evolved into a prominent cultural haven in Guwahati. Today, this cornerstone of Guwahati’s cultural scene celebrates its 50th anniversary, having stood the test of time with resilience and grace. Since its inception, Aikyatan has played a pivotal role in shaping the cultural framework of Assam. Even in the absence of its founder, Pabitra Kumar Deka, its impactful contributions continue to thrive in a revitalised form, thanks to the endeavours of his sons, cine-journalist Prantik Deka and filmmaker Prodyut Kumar Deka, alongside a vibrant community of ardent cultural aficionados. This year, as Aikyatan marks its Golden Jubilee, a festive spirit permeates the atmosphere. The future appears to be bright, encouraging fans and enthusiasts to eagerly anticipate what lies ahead.

During this momentous occasion of the Golden Jubilee celebration, Aikyatan showcased ‘Ayurekha’, the sole one-act play written by Saurabh Kumar Chaliha, the artisan of Assamese short stories. This performance took place on the evenings of February 13th and 14th at the New Art Players Auditorium in Guwahati, a venue filled with enthusiasm as it featured two consecutive evening shows of the play.

In the contemporary scientific era, playwright Saurabh Kumar Chaliha adeptly utilises satire to highlight the lingering influence of traditional beliefs, particularly those surrounding palmistry and the interpretation of life lines. This practice still captivates many, even with modern scientific insights. Through his sharp wit and clever dialogues, Chaliha invites audiences to reconsider the validity of such superstitions. The play demonstrates that individuals who adhere to superstitious beliefs continue to subscribe to the notion that their destinies are preordained by the characteristics of their palm lines. This perspective underscores the irrationality of permitting such beliefs to govern one’s life decisions. The play serves as both a critique of superstition and a call to embrace rational thought, fostering an environment where constructive discussions can thrive. Both the days’ performances of the play were a captivating experience for the audience, enlivening the stage with their engaging and immersive storytelling.

Under the perceptive direction of Pradyut Kumar Deka, the play’s potential was vividly expressed. The audience found themselves enveloped in an atmosphere of quiet admiration during both evenings of the performance. The performers, through their impeccable portrayals, effectively realised Deka’s intricate directorial vision on stage. The seamless performances by Anupam Arindam Goswami, Atonu Kashyap, Rakesh Ranjan Das and Amal Chakraborty significantly enhanced the enjoyment of the play. Furthermore, the music composed by Rahul Das, along with Pona Kalita’s lighting and Sanku Baruah’s fitting makeup design, contributed to a harmonious flow throughout the entire performance.

Prior to the performance of the play, the audience was entranced by the mime artistry of Moinul Haque, an integral figure of Aikyatan and a recipient of the Sangeet Natak Akademi Award. The portrayals of Assamese social life, conveyed through mime, held the audience’s attention on both evenings. The engaging vignettes, which illustrated various aspects of Assamese social life, elicited both laughter and contemplation, earning enthusiastic applause from the audience at the New Art Players Auditorium.

বিশিষ্ট লেখক, সংবাদসেৱী তথা নাট্যকাৰ পবিত্ৰ কুমাৰ ডেকাই ১৯৭৬ চনতে প্ৰতিস্থা কৰা গুৱাহাটীৰ এটি অগ্ৰণী সাংস্কৃতিক প্ৰতিষ্ঠান ‘ঐক্যতানে’বিভিন্ন ঘাত-প্ৰতিঘাত নেওচি এই বছৰ (২০২৬ চন) ৫০ বছৰত ভৰি দিলেহি৷ জন্মলগ্নৰে পৰা অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতখনত অনৱদ্য অৰিহণা যোগাই অহা ঐক্যতানে জন্মদাতা পবিত্ৰ কুমাৰ ডেকাৰ অৱৰ্তমানতো তেখেতৰ সুপুত্ৰদ্বয় সংবাদসেৱী প্ৰান্তিক ডেকা তথা চলচিত্ৰ নিৰ্মাতা, পৰিচালক প্ৰদ্যুৎ কুমাৰ ডেকা আৰু কিছু সংখ্যক সংস্কৃতি সেৱীৰ প্ৰচেষ্টাত আজিও ন-ৰূপেৰে অসমৰ সাংস্কৃতিক জগতখনত নিৰন্তৰ অৰিহণাৰ ধাৰা অৱ্যহত ৰাখিছে৷ এই বছৰটো ঐক্যতানৰ গৌৰৱময় সোণালী জয়ন্তীবৰ্ষ৷

এই সোণালী জয়ন্তী বৰ্ষ উদ্যাপনৰ মুহূতৰ্ত ঐক্যতানে নিবেদন কৰিলে- অসমীয়া চুটি গল্পৰ খনিকৰ সৌৰভ কুমাৰ চলিহাৰ একমাত্ৰ একাংকীকা নাট “আয়ুৰেখা”৷ যোৱা ১৩ আৰু ১৪ ফেব্ৰুৱাৰীৰ সন্ধিয়া দুটি আয়ুৰেখাই জীপাল কৰি তুলিছিল গুৱাহাটীৰ নিউ আৰ্ট প্লেয়াৰ্ছ প্ৰেক্ষাগৃহ৷ আজিৰ এই বিজ্ঞানৰ যুগতো হস্তৰেখা, আয়ুৰেখা আদিৰ বন্ধন মুক্ত হ’ব নোৱৰা সমাজখনৰ এখন চিত্ৰ গাম্ভীৰ্যপূৰ্ণ ব্যংগৰে সফলভাৱে চিত্ৰিত কৰিছে নাট্যকাৰ সৌৰভ কুমাৰ চলিহাদেৱে৷ যিয়ে সফলতাৰে সমাজক এটি যোগাত্মক চিন্তাৰ খোৰাক যোগাবলৈ সক্ষম৷

নাটখনৰ এই সম্ভৱনাই প্ৰাণ পাই উঠিল দক্ষ চলচিত্ৰ পৰিচালক প্ৰদুৎ কুমাৰ ডেকাৰ সুক্ষ্ম দৃষ্টিসম্পন্ন পৰিচালনাত৷ দুয়োটি সন্ধিয়াৰে দৰ্শকবৃন্দই নিস্তব্ধ হৈ উপভোগ কৰিছিল নাটখন৷ পৰিচালক ডেকাৰ কষ্টসাধ্য পৰিচালনাক যোগ্যতাৰে মঞ্চত প্ৰতিফলিত কৰিছিল অভিনয় শিল্পীসকলৰ নিখুঁট অভিনয়ে৷ অনুপম অৰিন্দম গোস্বামী, অতনু কাশ্যপ, ৰাকেশ ৰঞ্জন দাস, আৰু অমল চক্ৰৱৰ্তী’ৰ সাৱলীল অভিনয়ে নাটখন উপভোগ্য কৰি তুলিছিল৷ নাটকখনক সুষম গতি প্ৰদান কৰিছিল ৰাহুল দাসৰ সংগীত, পোনা কলিতাৰ ‘পোহৰ’ আৰু শংকু বৰুৱাৰ যথোপযুক্ত ৰূপসজ্জাই৷

নাটখন মঞ্চস্থ কৰাৰ পূৰ্ৱে দৰ্শকক মোহচ্চন্ন কৰিছিল ‘ঐক্যতানৰ সদস্য, সংগীত -নাটক একাডেমী’ বঁটা বিজেতা মইনুল হকৰ মুকাভিনয়ে৷ মুকাভিনয়েৰে অংকন কৰা অসমীয়া সমাজ জীৱনৰ খণ্ড চিত্ৰসমূহে দুয়োটি সন্ধিয়াৰ দৰ্শকক বিমুগ্ধ কৰি ৰাখিছিল৷ প্ৰতিটো খণ্ডতে দৰ্শকৰ হাত চাপৰিয়ে মুখৰিত কৰি তুলিছিল “নিউ আৰ্ট প্লেয়াৰ্ছ প্ৰেক্ষাগৃহ”৷

জীত বৰুৱা– অভিনেতা গৰাকীৰ অভিনয় আগতেও চাইছিলোঁ। অভিনেতা গৰাকীৰ কেইবাটাও “চৰিত্ৰ”ৰ সৈতে পৰিচিত।
অভিনেতা গৰাকীৰ “নাম” আৰু “চৰিত্ৰ”ৰ সৈতে সৰল ৰেখা এডাল টানি দিলে এঞ্জেল হʼপে। এঞ্জেল হʼপ– অভিনেতা গৰাকীৰ পত্নী।
অভিনেতা গৰাকীৰ ঘৰ– হাজোৰ গণেশতোলাত।
অভিনেতা গৰাকীৰ নাম– জীত বৰুৱা।
অভিনয়ৰ পাঠ লৈছে ৰাষ্ট্ৰীয় নাট্য বিদ্যালয়, চিক্কিম চেণ্টাৰত।
মঞ্চৰ অভিনেতা গৰাকীয়ে অসমীয়া, হিন্দী, বঙালী, ইংৰাজী, নেপালী ভাষাৰ চিনেকৰ্মতো অভিনয় কৰি আহিছে ২০১০ চনৰ পৰা।
চিগাল আৰু গুৱেৰ্নিকা নাট্য-গোষ্ঠীত দীৰ্ঘ সময়ৰ অভিনয়ৰ অভিজ্ঞতা থকা জীতে অভিনয় কৰিছে– অসমীয়া চিনেমা “ৰʼদৰ চিঠি” (পৰিচালক: বাহাৰুল ইছলাম), “চাকনৈয়া” (পৰিচালক: নৱ নাথ), “চাকিৰা আহিব বকুলতলৰ বিহুলৈ” (পৰিচালক: হিমাংশু প্ৰসাদ দাস), “ধম ধমা ধম” (পৰিচালক: মনি সিংহা), “গৰু” (পৰিচালক: হিমাংশু প্ৰসাদ দাস), “শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল” (পৰিচালক: ধনজিত দাস), “দ্য চেভেন্থ ষ্ট্ৰিং” (পৰিচালক: বাহাৰুল ইছলাম), “ৰাইনʼ এক্সপ্ৰেছ” (পৰিচালক: মনি সিংহা), “ব্লেক এন হোৱাইট (পৰিচালক: ধনজিত দাস), “গছ কটা মানুহ” (পৰিচালক: প্ৰকাশ ডেকা/ ইংৰাজী “The Woodcutter” -নামেৰেহে এই চিনেমা খন চৰ্চিত।), “নৰা” (পৰিচালক: প্ৰকাশ ডেকা), ৱেভ চিৰিজ আৰু চিনেমা “ৰোমিও ইন জেং”, “মাজৰাতি” আদিৰ লগতে কেইবাখো চুটি চিনেমাতো অভিনয় কৰিছে।
অভিনয় কৰিছে– “আকাশ”, “উচাঁই”, “অপেক্ষা”, “যাত্ৰা”, “জুলিয়াছ চিজাৰ”, “লভিতা”, “মাৰ্চেন্ট অৱ ভেনিচ”, “বীৰত্ব বনাম কাণ্ড জ্ঞান”, “কালভাৰী” আদি নাটকত।

অভিনয় কৰা “চৰিত্ৰ” আৰু জীত বৰুৱাৰ ৰেখাডাল টানি লৈছিলোঁ “নৰা” চোৱাৰ পাছত। সুন্দৰ, স্বাভাৱিক, চুই যোৱা অভিনয়। চিনেমা খন চোৱাৰ পাছত মনলৈ আহিছিল উল্লেখিত নাটক, চিনেমাত জীতে অভিনয় কৰা কেইবাটাও চৰিত্ৰ।
জীতৰ দৰে অভিনেতা সকল সততে আঁৰতে থাকি যায়, চৰ্চাৰ বাহিৰতে ৰৈ যায়। চৰ্চালৈ আহিবলৈয়ো সংঘৰ্ষ কৰিব লগীয়া, অপেক্ষা কৰিব লগীয়া হয়। কাৰণ এনে ধৰণৰ অভিনেতা তথাকথিত গ্লেমাৰৰ বহু দূৰত। অভিনয় শক্তিহে “চৰ্চা”লৈ অহাৰ একমাত্ৰ বাট।
জীতৰ অপেক্ষাৰ অন্ত পৰিল!
চৰ্চালৈ আহিল!
“শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল” চিনেমা খনত প্ৰদৰ্শন কৰা অভিনয় শক্তিৰ বাবে লাভ কৰিলে ২০২১ বৰ্ষৰ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ শিতানত।
অভিনন্দন জীত…!!

চিনেমা সমালোচক, ৰূপালী পৰ্দা ডট কমৰ সম্পাদক উৎপল মেনালৈ আগবঢ়োৱা হৈছে ২০২১ চনৰ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা, শ্ৰেষ্ঠ সমালোচকৰ শিতানত মুনিন বৰুৱা বঁটা। সমালোচক গৰাকীয়ে যোৱা ১৫ ফেব্ৰুৱাৰী (২০২৬) তাৰিখে এই বঁটা গ্ৰহণ গ্ৰহণ কৰে অসমৰ মাননীয় ৰাজ্যপাল মহামহিম শ্ৰীযুত লক্ষ্মণ প্ৰসাদ আচাৰ্য ডাঙৰীয়াৰ হাতৰ পৰা, শ্ৰীশ্ৰী দামোদৰদেৱ প্ৰেক্ষাগৃহত অসম চৰকাৰৰ দ্বাৰা আয়োজিত আনুষ্ঠানত।
উল্লেখ্য যে, লেখক-সম্পাদক মেনাই ২০০৩ চনৰ পৰা rupaliparda.com -ৰ সৈতে জড়িত হৈ আছে। সেই সময়ত সাংবাদিক মেনা জড়িত আছিল অজিত কুমাৰ ভূঞা সম্পাদিত দৈনিক কাকত “আজি”ৰ উপ-সম্পাদক হিচাপে। ১৯৯৩-৯৪ চনত অধুনালুপ্ত দৈনিক কাকত “আজিৰ সংবাদ”ৰ উপ-সম্পাদক হিচাপে প্ৰত্যক্ষ সাংবাদিকতাৰ কামত যোগদিয়া মেনাই পৰৱৰ্তী সময়ত কৰ্মস্থান সলনি কৰি মুম্বাইলৈ গৈছিল; আৰু বলিউড কেন্দ্ৰিক চৰ্চা কৰিছিল জনপ্ৰিয় আলোচনী “বিস্ময়”ত। আৰু ২০০২ চনৰ শেষৰ ফালে গুৱাহাটীলৈ প্ৰত্যৱৰ্তন কৰি “আজি” আৰু সাপ্তাহিক কাকতত “নতুন সময়” (সম্পাদক: অজিত কুমাৰ ভূঞা) -ত যোগ দিয়ে। মেনাৰ পৰৱৰ্তী সংবাদ যাত্ৰা এনেধৰণৰ– সাপ্তাহিক “নতুন সময়” (উপ-সম্পাদক/ সম্পাদক: ড° প্ৰফুল্ল মহন্ত), “অসমীয়া প্ৰতিদিন” (উপ-সম্পাদক/ সম্পাদক: অজিত কুমাৰ ভূঞা), “আজিৰ দৈনিক বাতৰি” (জেষ্ঠ উপ-সম্পাদক/ সম্পাদক: ৰাধিকামোহন ভাগৱতী), “নিয়মীয়া বাৰ্তা” (জেষ্ঠ উপ-সম্পাদক/ সম্পাদক: শংকৰ লস্কৰ), “প্ৰতিবিম্ব” (নিবন্ধ সম্পাদক/ সম্পাদক সঞ্জীৱ কুমাৰ ফুকন), মাহেকীয়া সামাজিক-ৰাজনৈতিক আলোচনী “প্ৰত্যাহ্বান” (সহযোগী সম্পাদক/ মুখ্য সম্পাদক: ভৱানী প্ৰসাদ অধিকাৰী), মাহেকীয়া চিনেমাৰ আলোচনী “চিত্ৰবন” (মুখ্য সম্পাদক), মাহেকীয়া সামাজিক-ৰাজনৈতিক আলোচনী “বিশেষ” (মুখ্য সম্পাদক), মাহেকীয়া ৰাজনৈক আলোচনী “অসম টুডে” (মুখ্য সম্পাদনা উপদেষ্টা)। এই দীৰ্ঘ সময় চোৱাত “সুত্ৰধাৰ”, প্ৰান্তিক”, “সাতসৰী”, গৰীয়সী, “দৈনিক অসম”, দৈনিক জনমভূমি”, “সাদিন” আদি কাকত-আলোচনীৰ বাবেও চিনেমা-থিয়েটাৰ-সংগীত কেন্দ্ৰীক লেখা লিখিছে। ইয়াৰ লগতে লিখিছে, সম্পাদনা কৰিছে কেইবা খনো গ্ৰন্থ। লেখা গ্ৰন্থ “অসমীয়া চিনেমা” (অসম কোষ, প্ৰথম খণ্ড, ৰূপালীপৰ্দা ডট কম সংস্কৰণ, দ্বিতীয় খণ্ড), “অসমীয়া চিনেমা: মহোৎসৱৰ বজাৰত-স্থানীয় বজাৰত”, “চিনেমা-চিনেমা”, “যতীন বৰা-চিনেমা-ইত্যাদি”, “ৰাফ্‌-কাট”, “প্ৰভাতীসুৰ”, “আত্মলিপিৰ ১৬ খিলা”, “নক্ষত্ৰ আৰু নাটক”, “চিনে-চিনেমা”।
সম্পাদনা কৰা গ্ৰন্থ: ইংৰাজিত “ভূপেন হাজৰিকা”ৰ ৫টা খণ্ড, অসমীয়াত “প্ৰভাত শৰ্মা” আৰু “জুবিন”।

|| সংযোজন: অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা – ২০২০ৰ বিজয়ীসকল ||
শ্ৰেষ্ঠ সমালোচকৰ মুনিন বৰুৱা বঁটা: উৎপল দত্ত।
শ্ৰেষ্ঠ চিনেমাৰ ৰূপকোঁৱৰ জ্যোতিপ্ৰসাদ আগৰৱালা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: বেলকনিত ভগৱান
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালকৰ ব্ৰজেন বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: বিশ্বজিত বৰা (চিনেমা: বেলকনিত ভগৱান)।
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত পৰিচালকৰ আব্দুল মজিদ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: বিশাল পি চলিহা (চিনেমা: চিজো)।
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ ড° ভবেন্দ্ৰ নাথ শইকীয়া অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: ৰমেন বৰা আৰু জিণ্টু ভট্টাচাৰ্য (চীনেমা: মণ্টুৰ মনটো)।
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰীৰ নলীন দুৱৰা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: প্ৰদীপ দৈমাৰী (চিনেমি: চেমখৰ )।
শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদকৰ ভবেন দাস অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: বিশাল শৰ্মা (চিনেমা: চিজো )
শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালকৰ পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: অম্বৰ দাস (চিনেমা: মিডনাইট ছং)।
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতাৰ নটসূৰ্য ফণী শৰ্মা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: হৰিষ খান্না (চিনেমা: বেলকনিত ভগৱান)।
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰীৰ আইদেউ সন্দিকৈ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: মন্দাকিনী গোস্বামী (চিনেমা: মণ্টুৰ মনটো)
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেতাৰ বিজু ফুকন অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: সৌমাৰ জ্যোতি বৰা (চিনেমা: ৰিয়াজ )
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেত্ৰীৰ বিদ্যুৎ চক্ৰৱৰ্তী অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শিৱা ৰাণী কলিতা (চিনেমা: ব্ৰীজ)
শ্ৰেষ্ঠ নেতিবাচক চৰিত্ৰৰ তছদ্দুক ইউছুফ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা : জয়ন্ত নাৰ্জাৰী (চিনেমা: চিজো )
শ্ৰেষ্ঠ হাস্য অভিনেতাৰ মোৱাজিন আলী অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: কমল লোচন (চিনেমা: গৰু )
শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়কৰ ৰুদ্ৰ বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: শংকু ৰাজ কোঁৱৰ (চিনেমা: দ্য কনছিকুৱেন্স)।
শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকাৰ প্ৰতিমা পাণ্ডে বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: জুবলী বৰুৱা আৰু মেঘান স্কট (চিনেমা: মিডনাইট ছং)।
১৬) শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰৰ ড° নিৰ্মল প্ৰভা বৰদলৈ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: ৰাজদ্বীপ (চিনেমা: দ্য কনছিকুৱেন্স)
শ্ৰেষ্ঠ শব্দ ডিজাইনাৰৰ পীযুষ কান্তি ৰয় অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: দেৱজিত চাংমাই আৰু বুলগনিন বৰুৱা (ছবি: চিজো)
শ্ৰেষ্ঠ ৰূপসজ্জাকৰৰ যুগল দাস অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: জ্যোতি শংকৰ ভট্টাচাৰ্য (চিনেম: চিজো)
শ্ৰেষ্ঠ সাজসজ্জাৰ বাবে প্ৰদীপ চলিহা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: পলী বৰুৱা (চিনেমা: চেমখৰ ) শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেতাৰ গিৰীশ চৌধুৰী অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: বাহাৰুল ইছলাম (চিনেমা: গৰু)
শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেত্ৰীৰ ইভা আছাঅ’ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা : অনিন্দিতা দাস (চিনেমা: ব্ৰীজ )
অসমীয়াৰ বাহিৰে অন্য ভাষাৰ শ্ৰেষ্ঠ চিনেমাৰ ফুনু বৰুৱা অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: চেমখৰ (ডিমাছা)
শ্ৰেষ্ঠ শিশু অভিনেতাৰ মাষ্টাৰ সিদ্ধাৰ্থ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: অগ্নিমিত্ৰ বৰা কাশ্যপ (চিনেমা: মণ্টুৰ মনটো)
কলাগুৰু বিষ্ণুপ্ৰসাদ ৰাভা জুৰীৰ বিশেষ অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা: কল্পনা কলিতা (চিনেমা: মিডনাইট ছং)।

|| অসম ৰাজ্যিক চলচ্চিত্ৰ বঁটা ২০২১ৰ
বিজয়ীসকল ||

শ্ৰেষ্ঠ চিনেমা: নিঃশব্দ কোলাহল।
শ্ৰেষ্ঠ ৰাষ্ট্ৰীয় সংহতিমূলক চিনেমা: অকমান।
শ্ৰেষ্ঠ পৰিচালক: ধনজিত দাস (চিনেমা: শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল)।
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত পৰিচালক: প্ৰাঞ্জল কে শইকীয়া (চিনেম: অকমান)।
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰনাট্যৰ: ৰীমা বৰা (চিনেমি: নৈ)
শ্ৰেষ্ঠ চিত্ৰগ্ৰহণকাৰী: চন্দ্ৰ কুমাৰ দাস (চিনেমি: বুলু ফিল্ম আৰু শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল)।
শ্ৰেষ্ঠ সম্পাদক: ৰণ্টু চেতিয়া (চিনেমা: নৈ)
শ্ৰেষ্ঠ সংগীত পৰিচালক: পল্লৱ তালুকদাৰ (চিনেমা: বুলু ফিল্ম)।
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেতা: জিত বৰুৱা (চিনেমা: শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল)।
শ্ৰেষ্ঠ অভিনেত্ৰী: প্ৰণামী বৰা (চিনেমি: বুলু ফিল্ম)
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেতা: অক্ষেন্দ্ৰ দাস (চিনেমা : ব্ৰকেন ছ’ল)
শ্ৰেষ্ঠ নৱাগত অভিনেত্ৰী: বিদ্যা ভাৰতী (চিনেমা: অনুৰ)
শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়ক: ৰূপম ভূঞা (চিনেমা: অনুৰ)
শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য গায়িকা: মামণি কলিতা (চিনেমা: বুলু ফিল্ম)।
শ্ৰেষ্ঠ গীতিকাৰ: হীৰেন ভট্টাচাৰ্য (চিনেমা: দ্য চেভেনথ ষ্ট্ৰীং)
শ্ৰেষ্ঠ শব্দ: জনাৰ্দন পাটোৱাৰী।
শ্ৰেষ্ঠ কলা নিৰ্দেশকৰ: পণজিত চাংমাই (চিনেমা: অনুৰ)।
শ্ৰেষ্ঠ ৰূপসজ্জা: স্মৃতি দত্ত (চিনেমা: ক্ষণচৰ)
শ্ৰেষ্ঠ সাজসজ্জা: জয়শ্ৰী দাস (চিনেমা: শব্দ নিঃশব্দ কোলাহল)।
২০) শ্ৰেষ্ঠ সহ অভিনেতাৰ গিৰীশ চৌধুৰী অসম

Bhukhan Pathak’s journey transcends that of a typical digital creator; it is an extraordinary tale of a man who emerged from extreme poverty in Barpeta, Assam, to establish himself as one of the most courageous cultural ambassadors representing the Northeast on the global stage. Since 2016, he has emerged as a leading influencer from Northeast India and a pioneer in the Assamese social media domain, particularly on platforms such as YouTube and Facebook. He holds the distinction of being the first Assamese YouTuber to earn the Silver Play Button and is acclaimed for creating top-notch content in the Assamese language, catering to a worldwide audience.

Throughout his journey, he may have lacked privilege, institutional backing, or government support. However, he carried an unwavering resolve, a deep sense of cultural pride, and the courage to bring Assam’s story to the global stage, often at significant personal risk.

Bhukhan started his digital journey in 2016, aiming to promote Assamese voices and culture through social media. Over the years, he has built a strong regional digital community in Northeast India with impactful content. His digital journey began with ‘Assamese Mixture’, a YouTube channel he created to highlight various aspects of Assamese entertainment, culture, cinema, and personalities that are often overlooked by the mainstream media. The channel became a vibrant hub for celebrity interviews, film updates, box office insights, and authentic Assamese cultural stories, appealing to audiences in India and beyond. Currently, its reach highlights its credibility and audience connection: YouTube (Assamese Mixture) with 11.40 lakh subscribers, Facebook with 6 lakh followers, and Instagram with 1.58 lakh followers.

What really sets Bhukhan Pathak apart from his peers is his role as a cultural ambassador. Contrary to numerous digital influencers who depend on opulence and fads, Bhukhan Pathak stands out as a cultural advocate who takes financial, physical, and emotional risks to promote Assam’s identity in every location he visits. Bhukhan, unlike many creators, ventures out without backing from any governmental or institutional sources. He jeopardizes his health, safety, and livelihood to share unheard stories, placing culture above comfort and impact over glamour. Each international journey serves as a platform for showcasing Assamese identity, with his vlogs serving as missions rather than mere performances.

Bhukhan embarked on a remarkable journey from Assam to Russia, exploring the vibrant cities of Moscow and St. Petersburg while presenting Assam’s Gamosa as an emblem of global culture. His audacious spirit shone brightly during his time in Siberia and Yakutsk, the coldest inhabited city on the planet, where the mercury dipped to a staggering –60°C. Undeterred by the severe threats to his well-being, he championed Assam’s essence in one of the most unforgiving regions on Earth. Accompanied by a Russian friend and dressed in traditional Assamese dhoti and Gamosa, he visited a local school in Yakutia. There, he engaged with students, sharing insights about Assam, its rich tea heritage, the vibrant Bihu festival, and the famous one-horned rhino. The students reacted with a mix of amazement and enthusiasm, as it was their first introduction to Assam and Northeast India, conveyed with genuine pride and authenticity.

Bhukhan expanded Assam’s cultural influence to Singapore and Malaysia, showcasing Assamese traditions in global urban settings. In Sri Lanka, his efforts held historical importance as he promoted Assamese culture in Colombo, Kandy, and Galle. During his visit to the World Heritage site Ashok Vatika, Bhukhan linked Assam’s cultural identity with a broader pan-Asian heritage, proudly donning the Gamosa as a symbol of pride.

During the FIFA World Cup 2022 in Qatar, Bhukhan took the Indian National Flag and Assam’s Gamusa to highlight Assam on a global stage. His engagement with the Assam Society in Qatar created a significant emotional and cultural connection, reconnecting the diaspora with their heritage and presenting Assam to an international audience in a context that extended beyond sports.

Bhukhan’s journey to China was driven by a blend of historical curiosity and significant personal risk. He ventured to the birthplace of Ahom king Chaolung Sukapha, uncovering and recording the historical ties that have greatly influenced Assam’s identity. Through his vlogs, he highlighted Assam’s Ahom legacy, the Great Wall of China, and daily life in China. A particularly notable aspect of his journey was his visit to Wuhan during the COVID-19 outbreak. Despite facing restrictions on movement and pressure to stop filming, he remained focused on presenting an authentic view of the situation. His unwavering dedication to honest storytelling stood out, prioritising truth over convenience.

In 2026, Bhukhan’s work entered a new realm during his visit to Africa. Traveling through Kenya, Tanzania, and Uganda, he engaged deeply with indigenous communities, including the Maasai tribe, the Hadzabe tribe (considered the world’s last hunter-gatherer tribe), and the Datoga tribe, among others. Within these culturally vibrant environments, he shared Assam’s beloved artist Zubeen Garg with African communities, promoting Assamese songs, music, and the traditions of Bihu. To his surprise, both locals and Kili Paul, the well-known Tanzanian content creator famous for his Bollywood lip-syncs, initiated discussions about Indian politics and acknowledged Assam Chief Minister Himanta Biswa Sarma — reflecting the growing global awareness of Assam.

While visiting Bangladesh, Bhukhan observed once more the strong cultural and political connections that Assam maintains, as the local people showed a clear awareness of the state and its leaders. This experience reinforced his conviction that Assam’s influence reaches well beyond its geographical limits.

Bhukhan Pathak’s work has garnered millions of views, and deep trust from global audiences through authenticity and cultural responsibility. He has received several prestigious honours, including Excellence in Digital Content Creation – Radio Mirchi & Byatikram (2025), Rising Star of Northeast, Best YouTuber of Assam (2022), 8th National Achiever Award, Best YouTube Content Creator of Northeast (2024), and ASIANET Icon Award (2024).

Bhukhan Pathak is not just a content creator; he is also a risk-taker, historian, cultural diplomat, and a relentless advocate for Assam. With each journey, story, and frame, he passionately showcases Assam’s pride worldwide. As a committed cultural ambassador, Bhukhan Pathak bridges global audiences with the rich roots, traditions, and pride of Assam.

The creations of Dr. Bhupen Hazarika and Nabakanta Barua, although primarily Assamese, have inspired and enriched every enthusiast of Indian language, literature, and culture. This observation was made by Professor Mrinal Kanti Mandal, the Head of Bhasha Bhavana at Visva-Bharati University, established by Gurudev Rabindranath Tagore. He delivered this remark during the inauguration of a discussion forum, which is part of Monokobita 2026, organised by the Raul Kaushik Nath Foundation.

The seminar titled “A Commemorative Seminar on the Life, Literature and Cultural Contributions of Dr Bhupen Hazarika and Navakanta Barua” was conducted by Professor Ranjit Kumar Dev Goswami of Srimanta Sankardeva Chair, Visva-Bharati University.

Participating in the discussion, Professor Bibhash Choudhury of the English Department of Gauhati University, Professor Shreela Basu of the Bengali Department of Visva-Bharati, and eminent critic and Professor Arindam Borkotoki of the English Department of Anandaram Dhekial Phookan College, Nagaon, shed light on the literary works, life, and philosophy of Dr. Hazarika and Nabakanta Barua.

“Dr. Hazarika’s songs find their foundation in humanism, nature, and a profound sense of social consciousness and brotherhood. Nabakanta Barua, a pivotal figure in Assamese literature, found his creations inspired by the ideals of universal humanity – ideals he imbibed as a student at Santiniketan, learning from the poet laureate, Rabindranath Tagore,” Professor Mandal articulated it thus in his address.

In his speech, Professor Choudhury presented a comparative analysis of Nabakanta Barua’s poems with those of several distinguished poets of world literature, such as T.S. Eliot, Rainer Maria Rilke, and Walt Whitman.

Professor Sangita Saikia of the Assamese Department, Visva-Bharati, delivered the welcome address at the seminar, and Bipuljyoti Saikia offered the vote of thanks on behalf of the Raul Kaushik Nath Foundation. This year’s ‘Monkobita’ is being organised with partial financial support from HDFC Bank and Numaligarh Refinery Limited.

In collaboration with the Assamese Department and Bhasha Bhavana of Visva-Bharati, and the Bhupen Hazarika Cultural Trust, the Raul Kaushik Nath Foundation organised this year’s ‘Monkobita’ in Santiniketan.

As part of the ‘Monkobita’ initiative, a captivating cultural programme featuring the songs and poems of Dr. Hazarika and Nabakanta Barua was organised in the evening at the Lipika Auditorium of Visva-Bharati. Joy Barua, Kalyan Baruah, Rupam Bhuyan, Arupjyoti Baruah, actor Tapan Das, Sattriya artiste Anita Sharma and Upashana Mahanta Gogoi, Banashree Bailung, and Manisha Majumdar and Pooja Singh from Bengal participated in this event. Priyanka Devi Mondal and Krishna Tamuli, students of Visva-Bharati, also presented songs and dances. Sattyakee D’com Bhuyan and Mintu Baruah anchored the discussion session and cultural programme.

Kaushik Nath, Krishna Barooah, Utpal Borpujari, and Anna Kaushik were present at this event on behalf of the Raul Kaushik Nath Foundation. It is noteworthy that Nayan Prasad and Bipuljyoti Saikia were the organisers of ‘Monkobita’.

আলোচনা চক্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক বিভাস চৌধুৰী, বিশ্ব-ভাৰতীৰ বাংলা বিভাগৰ অধ্যাপিকা শ্ৰীলা বসু আৰু বিশিষ্ট সমালোচক আৰু নগাঁৱৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক অৰিন্দম বৰকটকীয়ে ড° হাজৰিকা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ সাহিত্যকৃতি, জীৱন আৰু দৰ্শনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।

“ড৹ হাজৰিকাৰ গানসমূহৰ আধাৰ মানৱপ্ৰেম, প্ৰকৃতি আৰু সমাজবোধ তথা ভাতৃত্ববোধ। নৱকান্ত বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিত্ব আৰু তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজি শান্তিনিকেতনৰ ছাত্ৰ হিচাপে লাভ কৰা কবিগুৰুৰ বিশ্বজনীন মানৱতাৰ আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰাণিত।” অধ্যাপক মণ্ডলে তেখেতৰ ভাষণত এনেদৰে কয়।

অধ্যাপক চৌধুৰীয়ে তেখেতৰ ভাষণত নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাৰ সৈতে বিশ্বসাহিত্যৰ কেইবাগৰাকীও বৰেণ্য কবি, যেনে এলিয়ট, ৰিল্কে আৰু ৱাল্ট হুইটমেন আদিৰ কবিতাৰ তুলনাত্মক বিশ্লেষণ আগবঢ়ায়।

অধ্যাপক দেৱ গোস্বামীয়ে তেখেতৰ ভাষণত বাৰ্ট্ৰাণ্ড ৰাছেলৰ আত্মজীৱনীৰ উদ্ধৃতি দি কয় যে ড৹ হাজৰিকাৰ জীৱনো তিনিটা দৰ্শনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল – প্ৰেমৰ আকুলতা, জ্ঞানৰ অন্বেষণ আৰু মানৱীয় দুখ-দুৰ্দশাৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা।

আলোচনা চক্ৰখনৰ আদৰণি ভাষণ আগবঢ়ায় বিশ্ব-ভাৰতীৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপিকা সংগীতা শইকীয়াই আৰু ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউণ্ডেশ্যনৰ হৈ শলাগৰ শৰাই আগবঢ়ায় বিপুলজ্যোতি শইকীয়াই। এইবাৰৰ মনকবিতা HDFC Bank আৰু নুমলীগড় ৰিফাইনেৰী লিমিটেডৰ আংশিক আৰ্থিক সহযোগিতাত আয়োজিত হৈছে।

বিশ্ব-ভাৰতীৰ অসমীয়া বিভাগ আৰু ভাষা ভৱন তথা ভূপেন হাজৰিকা সাংস্কৃতিক ন্যাসৰ সহযোগিতাত ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউণ্ডেশ্যনে এইবাৰৰ মনকবিতা শান্তিনিকেতনত অনুষ্ঠিত কৰে।

মনকবিতাৰ অংশ হিচাপে সন্ধিয়ালৈ বিশ্ব-ভাৰতীৰ লিপিকা প্ৰেক্ষাগৃহত ড° হাজৰিকা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ গান আৰু কবিতাৰ এক মনোমোহা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে জয় বৰুৱা, কল্যাণ বৰুৱা, ৰূপম ভূঞা, অৰূপজ্যোতি বৰুৱা, অভিনেতা তপন দাস, সত্ৰীয়া শিল্পী অনিতা শৰ্মা আৰু উপাসনা মহন্ত গগৈ, বনশ্ৰী বাইলুং আৰু বংগৰ মনীষা মজুমদাৰ আৰু পূজা সিঙে। বিশ্ব-ভাৰতীৰ ছাত্ৰী প্ৰিয়ংকা দেবী মণ্ডল আৰু কৃষ্ণা তামূলীয়েও গীত আৰু নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। আলোচনা চক্ৰ আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আঁত ধৰে সাত্যকি ডি’কম বৰা আৰু মিণ্টু বৰুৱাই।

ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউনণ্ডেশ্বনৰ তৰফৰ পৰা এই অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে কৌশিক নাথ, কৃষ্ণা বৰুৱা, উৎপল বৰপূজাৰী আৰু আন্না কৌশিক। উল্লেখযোগ্য যে মনকবিতা-ৰ উদ্যোক্তা হ’ল নয়ন প্ৰসাদ আৰু বিপুলজ্যোতি শইকীয়া।

ড° শংকৰ বৰুৱা’ৰ  BLUE OCEAN হৈছে হিমালয়ৰ পাদদেশত অৱস্থিত ভাৰতৰ ডেৰাডুন নগৰীক পটভূমি কৰি গঢ় লৈ উঠা  হিমালয়ৰ এক সজীৱ কাহিনী। উজনি অসমৰ দুলীয়াজান (ডিব্ৰুগড় জিলা) ত ডাঙৰ দীঘল হোৱা ড° বৰুৱাৰ এইখন প্ৰথম পূৰ্ণ দৈৰ্ঘ্যৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ।  এই ৰহস্য ধৰ্মী কাহিনীত অপৰাধ, লোভ, মিথ্যাচাৰ আৰু প্ৰৱঞ্চনা—এই সকলো বোৰ উপাদান একেলগে জড়িত হৈ পৰস্পৰেৰে আন্তঃসংলগ্ন হৈ আছে, শক্তিশালী হিমালয়ৰ ছাঁত। অহা ২০ ফেব্ৰুৱাৰী ২০২৬ ত BLUE OCEAN’ৰ DOON PUBLIC LIBRARY & RESEARCH CENTRE, (DEHRADUN, UTTARAKHAND) ত আনুষ্ঠানিকভাৱে MUSIC LAUNCH সম্পন্ন কৰা হ’ব। এই চেগতে আমি বৰুৱাৰ লগত হিমালয় আৰু BLUE OCEAN নিৰ্মাণৰ ভিন্ন দিশ অন্বেষণ কৰিবলৈ সুযোগ পালো।

প্ৰশ্নোত্তৰ

চলচ্চিত্ৰ পৰিচালক শংকৰ বৰুৱাৰ (SB) সৈতে সাক্ষাৎকাৰ গ্ৰহণ কৰিছে প্ৰান্তিক ডেকাই (PD)।

PD:

অতীতত আপুনি অসমৰ লগতে উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চলৰ সমাজ সমূহে সন্মুখীন হোৱা বিভিন্ন সমস্যাক কেন্দ্ৰকৰি শক্তিশালী সামাজিক কাহিনীৰ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাণ কৰিছে। সেই চলচ্চিত্ৰ সমূহে বহু সময়ত অন্যায়, অসমতা অথবা সামাজিক ৰূপান্তৰৰ প্ৰয়োজনীয়তাক উন্মোচিত কৰিছে।

এই নতুন প্ৰকল্প ‘Blue Ocean’ আৰম্ভ কৰাৰ মূল প্ৰেৰণা কিআছিল? মই ধৰি লৈছোঁ, এইটো আপোনাৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰথম প্ৰৱেশ।

SB:

মই দিহিং পাটকাই’ৰ পৰা, যাক AMAZON OF THE EAST বুলিও কোৱা হয়, ১৫ মাইল নিলগত তৈল নগৰী দুলীয়াজানত জন্মগ্ৰহন কৰি তাতেই ডাঙৰ দীঘল হোৱা। সাধাৰণতে আমাৰ এই অঞ্চলক  EASTERN HIMALAYAS বুলি কোৱা হয়, পাটকাই পৱৰ্তমালাৰ পাদভূমি। এই অঞ্চলৰ পৰা আৰম্ভ কৰি উজনি ব্ৰহ্মদেশ (UPPER BURMA) লৈকে তাৰ বিস্তাৰ।  মন কৰিবলগীয়া যে এই অঞ্চলটো পৃথিৱীৰ বাছি থকা  TROPICAL RAINFOREST’ৰ অন্যতম উদাহৰণ।  পাহাৰ-পৰ্ৱতে সদায়েই মোক মাতি আহিছে, সাৱটি ধৰিছে—আৰু কেতিয়াও মোক হতাশ কৰা নাই। ২০২৪ চনৰ বসন্তত ডেৰাডুনলৈ অহা  প্ৰায় দুমাহ মান পাছত মই প্ৰথম বাৰৰ বাবে BLUE OCEAN ৰ বিষয়ে ভাবিবলৈ আৰম্ভ কৰোঁ। তাৰ আগতে মোৰ জীৱনত দুটা যথেষ্ট অস্বস্তিকৰ বছৰ পাৰ হৈছিল, বিশেষকৈ ২০২৪ চনৰ জানুৱাৰীত মোৰ দেউতাৰ দেহাৱসান হোৱাৰ সময়ছোৱা।

ডেৰাডুনৰ ‘Blue Ocean’ নামৰ জিমখন—য’ত মই প্ৰতিদিনে প্ৰায় একঘণ্টা ব্যায়াম কৰিবলৈ নামভৰ্তি কৰিছিলোঁ—সেই ঠাইতেই মোৰ মনত এটা বিস্তৃত কাহিনীৰ সূত্ৰপাত হয়। ডেৰাডুনৰ এখন বিশ্ববিদ্যালয়ত অধ্যাপক হিচাপে কৰ্মৰত এগৰাকী বন্ধুয়ে মই কোৱা ধাৰণাটো পচন্দ কৰিলে, আৰু তাতে মই অধিক গভীৰভাৱে অনুসন্ধান কৰিবলৈ উৎসাহ পাইছিলোঁ। মই BLUE OCEAN ক এটা কাল্পনিক যদিও বাস্তৱধৰ্মী কাহিনী হিচাপে কল্পনা কৰিছিলোঁ, য’ত জিমখন কাহিনীৰ কেন্দ্ৰ বিন্দু হৈ থাকে আৰু বিভিন্ন উপাদান আৰু চৰিত্ৰ তাৰ চাৰিওফালে ভাঁহি থাকিলেও শেষত পুনৰ তাৰ দিশেই আকৃষ্ট হয়।

বান্ধি থোৱা চিত্ৰনাট্য (BOUND SCRIPT) নোহোৱাকৈ এখন চলচ্চিত্ৰ শ্বুট কৰাটো মোৰ বাবে প্ৰথমবাৰৰ অভিজ্ঞতা আছিল আৰু নিঃসন্দেহেই এক বৃহৎ প্ৰত্যাহ্বানো আছিল। তথাপি, এই মুক্ত ধাৰাৰ কাহিনী কোৱাটো একে সময়তে মুক্তিদায়ক আৰু যথেষ্ট ৰোমাঞ্চকৰ আছিল। আমি অভিনয় শিল্পী সকলক আৰু কলাকুশলী সকলকো প্ৰবাহৰ সৈতে আগবাঢ়িবলৈ উৎসাহ দিছিলোঁ—যিটো বহুসময়ত অভিনেতা আৰু টীম দুয়োটাৰে বাবে আচৰিত অভিজ্ঞতা আছিল।

আমি সমগ্ৰ চলচ্চিত্ৰখন ডেৰাডুনৰ ৰাজেন্দ্ৰ নগৰত থকা মোৰ চুবুৰীত মাত্ৰ ন দিনমানৰ ভিতৰত শ্বুট কৰিছিলোঁ। ইয়াৰ উপৰিও এদিন চণ্ডীগড়ত আৰু হিমাচল প্ৰদেশৰ PAONTA SAHIB  GURUDWARA ত শ্বুট কৰা হৈছিল—য’ত দশম শিখ গুৰু, গুৰু গোবিন্দ সিংহ-এ যমুনা নদীৰ পাৰত পৱিত্ৰ গ্ৰন্থ ‘গুৰু গ্ৰন্থ চাহিব’ৰ দশম অধ্যায় ৰচনা কৰিছিল।

হয়, এইটো মোৰ হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত প্ৰথম প্ৰৱেশ—যি খনজগত পৰম্পৰাগত ভাৱে তাৰকাব্যৱস্থা আৰু সূত্ৰধৰ্মী চলচ্চিত্ৰই আধিপত্য কৰি আহিছে। তথাপি এইটোও ক’ব লাগিব যে  হিন্দী চলচ্চিত্ৰ বহু ধৰণৰ আৰু বহু মাত্ৰিক।  মোৰ মতে BLUE OCEAN এ বহু ধৰণৰ বিষয় আৰু চিন্তাক স্পৰ্শ কৰে; সেয়ে হিমালয়ৰ পাদদেশৰ পৰা অহা এই ব্যতিক্ৰমী চলচ্চিত্ৰ খনক কোনো সৰু বাকচত ভৰাই কোনোবা চেল্ফত থৈ দিব নোৱাৰি—সেয়া কোনো ভাবেই সম্ভৱ নহয়।

PD:

‘Blue Ocean’ৰ কাহিনী গঢ়াত হিমালয় পৰ্বত শ্ৰেণীয়ে এক গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰভাৱশালী ভূমিকা পালন কৰে। কাহিনীৰ ধাৰণা গঢ়ি তোলাত হিমালয়ৰ উপস্থিতিয়ে কিমান খিনি প্ৰভাৱ পেলাইছে?

SB:

BLUE OCEAN হৈছে ভাৰতৰ ডেৰাডুনত অৱস্থিত প্ৰাচীন হিমালয়ৰ পাদদেশত গঢ় লৈ উঠা এটা কাহিনী—য’ত মই এতিয়া প্ৰায় দুবছৰ সময় ধৰি বাস কৰি আহিছোঁ। এই চলচ্চিত্ৰ খনৰ গভীৰ তলত দুটা গুৰুত্বপূৰ্ণ উপ-পাঠ নিহিত আছে—এফালে হিমালয়ৰ পৰিচয়, আৰু আন ফালে হিমালয়ৰ সংকট।

আমি সকলোৱে জানো যে এই অঞ্চলটো পৃথিৱীৰ আটাইতকৈ পৰিবেশগতভাৱে সংবেদনশীল পৰ্বত অঞ্চল সমূহৰ ভিতৰত এটা। বহু দশক ধৰি পৰ্যটন আৰু উন্নয়নৰ নামত কৰা ভয়াবহ মানৱ হস্তক্ষেপে, লগতে জলবায়ু পৰিৱর্তনৰ ধ্বংসাত্মক প্ৰভাৱে, এই অঞ্চলটোত নিৰন্তৰ চাপ পেলাইছে। স্বাভাৱিকতেই, এজন বনৰীয়া প্ৰকৃতিৰ অনুৰাগী হিচাপে মোৰ নিজৰ যাত্ৰাও এই কাহিনীত প্ৰতিফলিত হৈছে।

এই সুযোগতে উল্লেখ কৰিব বিচাৰোঁ যে BLUE OCEAN’ৰ ষ্ট্ৰীমিংৰ জৰিয়তে উপাৰ্জিত আয়ৰ এটা অংশ হিমালয়ৰ পৰিবেশত বিপন্ন হৈ পৰা এক সৌন্দৰ্য্যশালী কিন্তু লুকাই থকা প্ৰজাতি — ALPINE/HIMALAYAN MUSK DEER’ৰ সংৰক্ষণৰ বাবে ব্যয় কৰা হ’ব। তাৰ উপৰিও, আমাৰ বিস্ময়কৰ মহাসাগৰ সমূহত থকা সামুদ্ৰিক পৰিবেশ সংৰক্ষণৰ বাবেও আয়ৰ এটা অংশ দান কৰা হ’ব, কোৱা বাহুল্য যে এই মহাসাগৰ সমূহে পৃথিৱীত মানুহে উৎপন্ন কৰা কাৰ্বন ডাই অক্সাইডৰ প্ৰায় ৭০%  শোষণ কৰে। এই সুন্দৰ ‘PALE BLUE DOT’—এই পৃথিৱীখনেই আমাৰ একমাত্ৰ ঘৰ।

সেয়ে, হয়, শক্তিশালী হিমালয় BLUE OCEAN ৰ এক অবিচ্ছেদ্য অংশ, আৰু কাহিনীৰ প্ৰতিটো স্তৰতে ইয়াৰ উপস্থিতি স্পষ্টভাৱে অনুভৱ কৰিব পৰা যায়। অৱশ্যে দৰ্শকে এই চলচ্চিত্ৰখনত বৰফেৰে আৱৃত নন্দাদেৱী বাত্ৰিশূলৰ দৰে মনোমোহা শিখৰ দেখা নাপাব—যি সমূহে যুগে যুগে পৰ্বতাৰোহী, আলোকচিত্ৰ শিল্পী আৰু চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাক অনুপ্ৰাণিত কৰি আহিছে। কিন্তু যিটো স্পষ্টকৈ অনুভৱ কৰিব, সেয়া হৈছে হিমালয় অঞ্চলৰ গভীৰ সংকট আৰু মানুহে সেইসংকট উপলব্ধি কৰিবলৈ অলপ পলমকৈ হলেও জাগি উঠা বাস্তৱতা।

এইখিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে হিমালয় পৰ্বত শ্ৰেণী পীৰপাঞ্জাল (যাক Lesser Himalayas বুলিও কোৱা হয়) ৰ পৰা আৰম্ভ কৰি ভাৰতৰ উত্তৰ-পূৰ্বাঞ্চল আৰু উপৰ ব্ৰহ্মদেশলৈকে বিস্তৃত। এই মহিমান্বিত পৰ্বতসমূহে হাজাৰ হাজাৰ বছৰ ধৰি নদী, সভ্যতা, সমাজ আৰু সংস্কৃতিক জন্মদি, লালন-পালন কৰি আহিছে।

সেয়ে আপুনি সহজেই কল্পনা কৰিব পাৰে— হিমালয় মোৰ বাবে ব্যক্তিগত ভাৱে কিমান ‘গুৰুত্বপূৰ্ণ আৰু প্ৰভাৱশালী’, আৰু সেই একে কাৰণেই BLUE OCEAN ৰ কাহিনীৰ বাবেও। চলচ্চিত্ৰখনৰ বাবে মোৰ পুৰণি বন্ধু, হিন্দী চলচিত্ৰ জগতৰ স্বীকৃতি প্ৰাপ্ত গীতিকাৰ-সুৰকাৰ Shellee-এ লিখা এটা অসাধাৰণ, বেদনাদায়ক আৰু হৃদয়স্পৰ্শী গীতে হিমালয়ৰ এই দুৰ্ভাগ্যক উজ্জ্বল কৰি তুলিছে—“Ek Chiraiyya Purvai Se Nir Pata Hai Puche” — এটা অসহায় চৰায়ে পূবৰ বতাহক সোধে তাৰ বাসৰ ঠিকনাক’ত; কিন্তু সি নাজানে যে তাৰ বাস থকা গছডাল মানুহে কাটি পেলাইছে। এইয়াই হিমালয়ৰ দুৰ্ভাগ্যৰ কাহিনী।

PD:

আপোনাৰ কাহিনী কোৱাত আপুনি কঠোৰ বাস্তৱবাদৰ পৰা থ্ৰিলাৰ ধাৰালৈ আগবাঢ়োঁতে কোনবোৰ বিশেষ উপাদান বিবেচনা কৰিছিল? এই সৃষ্টিশীল প্ৰক্ৰিয়াটো আপুনি কেনেদৰে navigate কৰিলে?

SB:

BLUE OCEAN মোৰ আগৰ সকলো চলচ্চিত্ৰৰ পৰা পৃথক—এইটো সত্য। ই যথেষ্ট পৰিমাণে বাস্তৱধৰ্মী, যদিও ১৯৫০ দশকৰ ব্ৰিটিছ ক্লাছিক ‘Night and the City’ৰ দৰে ‘gritty realism’ নহয়। তথাপি চলচ্চিত্ৰখন সদায়েই কল্পনা আৰু বাস্তৱৰ মাজৰ, সত্য আৰু মিছাৰ মাজৰ এক সন্ধিক্ষণত বিচৰণ কৰে। আচৰিতভাৱে, দৰ্শকে কোনে কি কৰিছে আৰু কি ঘটিছে সেয়া বুজি পায়, কিন্তু কাহিনীৰ চৰিত্ৰসমূহে সেইটো নাজানে! মই BLUE OCEAN ত এক প্ৰকাৰ ‘ওলোটা whodunit’ হিচাপে প্ৰয়োগ কৰিবলৈ চেষ্টা কৰিছিলোঁ। এই প্ৰয়োগ সফল হ’ব নে নহ’ব সেয়া আমি নিশ্চিত নাছিলোঁ, কিন্তু নতুন কিবা এটা চেষ্টা কৰি চাবলৈ আমি আগবাঢ়িলোঁ।

‘Blue Ocean’ Gym খনক নিজেই—তাৰ অসংখ্য আয়নাৰ সৈতে—এটা সুকীয়া ‘স্থান’ হিচাপে আৰু এক প্ৰকাৰ ‘প্ৰ’ছেনিয়াম থিয়েটাৰ’ (PROSCENIUM THEATRE) হিচাপে উপস্থাপন কৰা হৈছে য’ত নাটক আৰু ছলনা উন্মোচিত হয়। ইয়াত দৃষ্টি (GAZE) ‘অন্যজন’ৰ ওপৰত নহয়; দৃষ্টি নিজৰ ওপৰতে, আয়নাত প্ৰতিফলিত নিজস্ব চেহেৰাত। Selfies আৰু Reels-এৰে ভৰা এই ডিজিটেল যুগত ই এক প্ৰকাৰ আত্মমোহনৰ অনুশীলন (DIGITAL NARCISSISM)- কিন্তু Gym ৰ পৰা ওলাই বাস্তৱ জগতত ভৰি দিয়াৰ লগে লগে—যেতিয়া মোবাইল ফোনত নিজৰ মুখলৈ চাই নাথাকে—তেতিয়া পুনৰ যুৱক বা যুৱতীয়ে সেই কঠোৰ বাস্তৱবাদলৈ ঘূৰি আহে।

আপোনাৰ প্ৰশ্নৰ উত্তৰত ক’বলে গ’লে, প্ৰতিখন চলচ্চিত্ৰ আৰু প্ৰতিটো কাহিনীক নিজৰ চৰ্ত অনুসাৰে সৃষ্টিশীলভাৱে ‘navigate’ কৰিব লাগিবই। কাহিনীটোৰ সৈতে আধা-বাটত মুখা-মুখি লাগিব। যদি আপুনি অত্যধিক জোৰ বেগেৰে আগবাঢ়ে, তেন্তে কাহিনীটোৱে নিয়ন্ত্ৰণ হেৰুৱাব পাৰে, আৰু তাৰ ফলত আধা-পথতেই দৰ্শক হেৰুৱাবলগীয়া হ’ব পাৰে। এইটো নিঃসন্দেহে এটা জটিল ক্ষেত্ৰ, কিন্তু এজন পৰিচালক হিচাপে আমি ঠিক এইটোয়েইতো ‘navigate’ কৰিব লাগিব, নহয় জানো? আপোনাৰ ‘navigate’ শব্দটো মোৰ খুব পচন্দ হৈছে—শেষত এইটো জীৱনৰ দৰে, সকলোয়ে কেৱল নেভিগেট কৰিয়েই আগবাঢ়িব লাগে।

PD:

ডেৰাডুনৰ পটভূমিত নিৰ্মাণ কৰা  হিমালয় কেন্দ্ৰীক  চলচ্চিত্ৰ ‘Blue Ocean’ৰ ক্ষেত্ৰত কেনেধৰণৰ গৱেষণা আৰু ডিজাইনমূলক প্ৰচেষ্টা কৰা হৈছিল? এই প্ৰকল্পত জড়িত শিল্পী আৰু প্ৰযুক্তিবিদসকলৰ বিষয়ে অলপ বিৱৰণ দিব পাৰিবনে?

SB:

BLUE OCEANৰ গৱেষণা আৰু ডিজাইনৰ মূল উদ্দেশ্য আছিল—বাস্তৱত যি আছে, তাকেই অবিকৃতভাৱে ধৰি ৰখা। কোনো সালসলনি নহয়, কোনো সংযোজন নহয়,  কোনো অবাস্তৱ অলংকৰণ নহয়, আৰু যিখিনি প্ৰকৃত স্থানত ২০২৪ চনৰ ডিচেম্বৰত সমগ্ৰ চলচ্চিত্ৰখন শ্বুট কৰা হৈছিল, সেইঠাইবোৰৰ সৈতে কোনো ধৰণৰ TAMPERING  হোৱা নাছিল। পৰ্দাত যিখিনি দেখা যায়, সেয়া আজিও ডেৰাডুনৰ ৰাজেন্দ্ৰ নগৰত থকা মোৰ চুবুৰীত খোজ কাঢ়িলেই দেখা পোৱা বাস্তৱ চিত্ৰ।

এই খিনিতে উল্লেখ কৰিব খুজিছো যে দিনৰ বেলা তেওঁলোকৰ ব্যৱসায়ত বিঘ্ন নঘটাবলৈ আমি ‘Blue Ocean’ Gym ত ৰাতি ৰাতিয়েই অভিনেতাসকলৰ সৈতে শ্বুট কৰিছিলোঁ। ইয়াৰ বাহিৰেও, আমি যিবোৰ ব্যৱসায়িক প্ৰতিষ্ঠান আৰু দোকানত ব্যাপকভাৱে শ্বুট কৰিছিলোঁ, তেওঁবিলাকৰ পৰা পোৱা সহযোগিতা আৰু আন্তৰিকতা শব্দৰে বৰ্ণনা কৰাই কঠিন—New Kamal Dairy, MBA Chaiwala, Costa Coffee, Sheesha Lounge & Restaurant, Horilal Vegetable & Fruit Juice Corner, Bollywood Bar & Lounge, Heaven’s Rooftop & Skylounge, Banjara, Mind & Body আদি বহুতো। এই মানুহখিনিৰ উদাৰতা আৰু সদ্ভাৱ অবিহনে BLUE OCEAN সম্ভৱ নহ’লেহেঁতেন। মই সদায়েই সিহঁতৰ প্ৰতি কৃতজ্ঞ হৈ থাকিম।

টীমৰ কথা ক’বলৈ গ’লে, পুনপ্ৰথমেই মোৰ প্ৰতিভাশালী MBA শিক্ষাৰ্থীসকল- BLUE OCEANৰ দুজন Executive Producer আৰু দুজন Director of Photography হিচাপে ইহঁতক পোৱাটো এক প্ৰকাৰৰ অলৌকিক ঘটনাই আছিল। এইখনেই আছিল তেওঁলোকৰ প্ৰথম পূৰ্ণদৈৰ্ঘ্য চলচ্চিত্ৰত ইণ্টাৰ্নশ্বিপ (INTERNSHIP)—এটা অভিজ্ঞতা, যিটো তেওঁলোকে বহুদিনলৈ মনত ৰাখিব বুলি মই নিশ্চিত। সমগ্ৰ চলচ্চিত্ৰখন দুটা Apple 15 Pro ফোনত Filmic Pro ব্যৱহাৰ কৰি শ্বুট কৰা হৈছিল। লোকেচনত শব্দগ্ৰহণ আৰু মিক্সিংৰ কাম বম্বেৰ পৰা অহা এটা পেছাদাৰী সাউণ্ড টীমে সম্পন্ন কৰিছিল, কিয়নো সকলো দৃশ্যই sync sound-ত শ্বুট কৰা হৈছিল—ডাবিংৰ বাবে ষ্টুডিঅ’লৈ যোৱাৰ কোনো প্ৰশ্নই উঠা নাছিল। একেবাৰে no-budget পৰিস্থিতিত এইটোৱে এটা ব্যৱহাৰিক সমাধান।

Gym’ৰ ভিতৰত থকা বহু দৃশ্যৰ ‘অভিনেতা’ সকল আচলতে ‘Blue Ocean’ৰ নিয়মীয়া সদস্য। বিশেষভাৱে ক’ব বিচাৰোঁ—Kajal Thapa, Mohin Khan আৰু Gulfam Khan-ৰ কথা—তেওঁলোকৰ উৎকৃষ্ট অভিনয় আৰু সম্পূৰ্ণ সহযোগিতাৰ বাবে। চণ্ডীগড়ৰ পৰা চাৰি গৰাকী পেছাদাৰী অভিনেতা আমাৰ সৈতে ডেৰাডুনত যোগদান কৰিছিল, আৰু আমাৰ এই সৰু চলচ্চিত্ৰ খনত তেওঁলোকক পোৱাটো এক আশীৰ্বাদস্বৰূপ আছিল—Abhitej Singh, Suraksha Gaire, Shelly Taneja আৰু Tajinder Kaur-লৈ মোৰ আন্তৰিক কৃতজ্ঞতা। ইয়াৰ উপৰিও, অভিনেতা হিচাপে আগবাঢ়ি অহা মোৰ সকলো বন্ধু-বান্ধৱ আৰু সহকৰ্মীৰ প্ৰতি মই চিৰকৃতজ্ঞ। বিশেষভাৱে উল্লেখ কৰিব বিচাৰোঁ আমাৰ বিশেষ সক্ষম অভিনেত্ৰী Ambica Chatamba আৰু শিশু অভিনেতা Gaurang Chauhan-ৰ কথা।

প্ৰায় ছয় বছৰৰ ব্যৱধানৰ পাছত চলচ্চিত্ৰ সম্পাদক জিতেন বৰায়ে BLUE OCEAN’ত পুনৰ মোৰ সৈতে কাম কৰিলে। তেওঁৰ উপস্থিতিয়ে মোক নিৰাপদ আৰু নিশ্চিন্ত অনুভৱ কৰাইছিল। এই বছৰটোত আমাৰ সহযোগিতাই এটা দশক পাৰ কৰিলে, আৰু আমাৰ দীঘলীয়া সৃষ্টিশীল সম্পৰ্ক আৰু সংযোগ লৈ মই গৌৰৱ অনুভৱ কৰোঁ।

PD:

Dev D’ আৰু ‘Udta Punjab’ৰ দৰে সমালোচনাত্মকভাৱে স্বীকৃত চলচ্চিত্ৰত কাম কৰা খ্যাতনামা গীতিকাৰ Shellee-ৰ সৈতে আপোনাৰ সহযোগিতাৰ বিষয়ে কিছু অন্তৰ্দৃষ্টি দিব পাৰিবনে?

SB:

মই Shellee-ক দুটা দশকৰো অধিক সময় ধৰি চিনি পাওঁ—যেতিয়া আমি দুয়ো ‘struggler’ আছিলোঁ, বম্বেত যিদৰে কোৱা হয়! এইটো একেবাৰে ব্যতিক্ৰমী আৰু বিশেষ বন্ধুত্ব, যিটোৱে এতিয়াহে পেছাদাৰী ক্ষেত্ৰত পূৰ্ণতা লাভ কৰিছে। আমি মাত্ৰ বন্ধু—যদিও আমাৰ স্বভাৱ আৰু মানসিক গঠন সম্পূৰ্ণ ভিন্ন। মই সৰ্বদাই এক বিদ্ৰোহী স্বভাৱৰ মানুহ, আৰু মোৰ এতিয়ালৈকে কৰা যাত্ৰা বহু বৃহৎ ব্যৰ্থতাৰে ভৰপূৰ। কিন্তু জীৱনত কেতিয়াবা আপুনি Shelleeৰ দৰে এজনক লগ পায়—এজন গভীৰভাৱে সংবেদনশীল কবি, যিয়ে মানুহৰ মনোবৃত্তি বুজে, আৰু আপোনাকো বুজে। আমি প্ৰথমে বন্ধু—  সেয়ে Shellee-ৰ সৈতে মোৰ সহযোগিতা কোনো পেছাদাৰী এজেণ্ডা বা বিশেষ প্ৰস্তুতিৰ ফল নহয়।

মই অতি বাচাল—যিটো কেতিয়াবা লাভজনক, কেতিয়াবা ক্ষতিকাৰকো হ’ব পাৰে। এজন চলচ্চিত্ৰ পৰিচালকৰ প্ৰথম মূল সম্পদ হ’ল চিন্তা আৰু প্ৰকাশৰ স্পষ্টতা। টীমৰ পৰা সৰ্বশ্ৰেষ্ঠখিনি উলিয়াই অনাটোৱেই মোৰ দায়িত্ব। বৃহৎ দৃষ্টিভংগী আৰু সামগ্ৰিক ছবিখনৰ বিষয়ে যদি তেওঁলোক স্পষ্ট নহয়, তেন্তে চলচ্চিত্ৰখন বিপদত পৰিব পাৰে। মই কোনো গম্ভীৰ, মৌন শিল্পী নহয়; মই প্ৰথমে আৰু সৰ্বাগ্ৰে এজন কাৰিগৰ—আৰু Shellee-এ এই কথা ভালদৰে জানে।  তেওঁ কেতিয়াবা মোৰ কামক লৈ যথেষ্ট সমালোচনামুখৰ হয়, যিটো মোৰ বাবে এক আশীৰ্বাদস্বৰূপ।  BLUE OCEANৰ গীতৰ বিষয়বস্তু  প্ৰস্তুত কৰাৰ প্ৰক্ৰিয়াৰ কথা কবলৈ গ’লে-Shellee এ প্ৰথমে মোক তেওঁৰ প্ৰাথমিক লেখা শুনুৱায়—যদিও মই সদায়েই ধৈৰ্য্যৱান নহয় বুলি স্বীকাৰ কৰিব লাগিব! তাৰ পাছত খচৰা ৰূপ প্ৰস্তুত হ’লে মই টুকুৰা টুকুৰাকৈ শুনো, যেতিয়ালৈকে গানটোৱে সম্পূৰ্ণ ৰূপ লয় নুঠে।

আচলতে BLUE OCEAN’ত Shellee-ৰ সৈতে কাম কৰাটো মোৰ বাবে এক অপূৰ্ব আনন্দ আৰু শিক্ষণীয় অভিজ্ঞতা আছিল। এই সৃষ্টিশীল আদান-প্ৰদানৰ ফলস্বৰূপে জন্ম ল’লে পাঞ্জাবী গীত ‘Kih Dassan Main Kaun Hai Thagda’ (এই পৃথিৱীৱে মোক ঠগিছে নে মই নিজেই পৃথিৱীক ঠগিছোঁ?), ‘Sach Hai Chupp Tey Jhuth Peya Nachda’ (চাৰিওফালে চাওক—সত্য নীৰৱতাত কাতৰ হৈ আছে, আৰু মিছাই উল্লাসত নাচি আছে)। এই গীতটো Pugal, Bikaner-ৰ Mir Basu Barkat Khan-এ আত্মাৰ গভীৰতাৰ পৰা গাইছে। এই শিল্পীগৰাকীক মই প্ৰথম শুনিছিলো ২০২৪ চনৰ গ্ৰীষ্মকালত- ডেৰাডুনত অনুষ্ঠিত কবিৰ যাত্ৰা অনুষ্ঠানত।

মই Shellee-ক কৈছিলোঁ যে BLUE OCEANৰ বাবে মোক এনে এটা গীত লাগে, যিটোৱে এই বাস্তৱতাক প্ৰতিফলিত কৰে—সৰ্ববৃহৎ প্ৰৱঞ্চনা হ’ল আমি নিজেই নিজৰ সৈতে কৰা প্ৰৱঞ্চনা। গীতটো ইমানেই গভীৰ, শক্তিশালী আৰু অভিভূত কৰা যে প্ৰথমবাৰৰ বাবে শুনি মই প্ৰায় ধ্যানস্থ অৱস্থালৈ গৈছিলোঁ। এই গীতটোৱে হিমালয়ৰ পাদদেশত এজন PONZISCHEME ত লিপ্ত প্ৰৱঞ্চকক ধৰাৰ দায়িত্ব পোৱা গোপন আৰক্ষী বিষয়া Prakash Negi-ৰ মানসিক অৱস্থাক অপূৰ্বভাৱে ধৰি ৰাখিছে।  হিমালয়ত দশকৰ পাছত দশক ধৰি মানুহে কৰা বন ধ্বংস হ’ল আটাইতকৈ ডাঙৰ প্ৰৱঞ্চনা আৰু অপৰাধমূলক কাৰ্যকলাপ- ইয়াৰ পৰিণাম সৰ্ববিদিত, BLUE OCEAN ৰ গীতত এই প্ৰৱঞ্চনাৰ প্ৰতিফলন ৰাইজে হৃদয়ংগম কৰিব।

PD:

BLUE OCEAN চলচ্চিত্ৰখন হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতত এক যুগান্তকাৰী সংযোজন হ’ব নেকি—যিয়ে পৰম্পৰাগত সীমাৰেখা অতিক্ৰম কৰি প্ৰচলিত ধাৰণাক প্ৰত্যাহ্বান জনাব?

SB:

মোৰ বিশ্বাস, সময়ৰ সৈতে এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতাই এটা স্বকীয় স্বাক্ষৰ আৰু স্পষ্ট দৃষ্টিভংগী গঢ়ি তোলে। কেমেৰাৰ চলন, স্থান (LOCATION) আৰু লেন্স (LENS) ৰ বাছনি, পেছাদাৰী অভিনেতা আৰু অপেছাদাৰী মানুহৰ নিৰ্বাচন, কোনো এটা সময়কালত ক’বলৈ বাছনি কৰা কাহিনী—এই সকলোবোৰেই সেই দৃষ্টিভংগীক প্ৰতিফলিত কৰে আৰু শেষ ফলাফলত গভীৰভাৱে প্ৰভাৱ পেলায়। BLUE OCEAN এ নতুন কিবা যুগান্তকাৰী সৃষ্টি কৰিব বা আপোনাৰ ভাষাত ক’বলৈ গ’লে, ‘পৰম্পৰাগত সীমাৰেখা অতিক্ৰম’ কৰিব—এনে কোনো ডাঙৰ দাবী মই কৰিব নোৱাৰোঁ।

প্ৰতিবাৰ মই এখন চলচ্চিত্ৰ বনাওঁতে, একেবাৰে মৌলিক স্তৰত, মই চলচ্চিত্ৰৰ ‘গঠন’ (STRUCTURE) ৰ সৈতে সংলাপ স্থাপন কৰোঁ—সময় (TIME) আৰু স্থান (SPACE) এই দুটা মূখ্য অক্ষক (COORDINATES) কেন্দ্ৰ কৰি। শব্দ আৰু চিত্ৰৰ সম্পদসমূহ সংগঠিত কৰি, সোজা বা অসোজা (LINEAR OR NON-LINEAR) ধাৰাতেই হওক, এটা আকৰ্ষণীয় কাহিনী ক’বলৈ চেষ্টা কৰোঁ। চলচ্চিত্ৰ মাধ্যমৰ সীমাবদ্ধতাৰ বিষয়ে সচেতন হৈয়েই, সেই গঠনটোৰ সৈতে মোৰ নিজস্ব সংঘাত আৰু তাৰ পৰা পোৱা সৃষ্টিশীল স্বাধীনতাই এগৰাকী চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা আৰু কাহিনীকাৰ হিচাপে মোৰ কামক সংজ্ঞায়িত কৰে।

হিন্দী চলচ্চিত্ৰ জগতখন  এক পৃথক জগত, আৰু মই তাৰ ভিতৰুৱা মানুহ নহয়। I am an outsider from the margins-  কিন্তু এজন চলচ্চিত্ৰ উদ্যোগপতি (Film Entrepreneur) হিচাপে মোৰ বাবে আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথা হ’ল—মানুহ, সামগ্ৰী আৰু সম্পদ একেলগ  কৰি কামটো সম্পন্ন কৰা। মই ইৰ্ফান’ৰ দৰে কোনো তাৰকা আহি মোৰ চলচ্চিত্ৰত অভিনয় কৰিব বুলি অপেক্ষা কৰি বহি নাথাকোঁ। মোৰ কাম হ’ল- মোৰ কাহিনীটো দৰ্শকৰ আগলৈ লৈ যাব লাগিব—তাৰকা থাকক বা নাথাকক মই একেবাৰেই চিন্তা নকৰোঁ। ইতিহাসৰ ধাৰা সলনি কৰি পেলাব পৰা কোনো বিস্ফোৰক সৃষ্টি কৰিম বুলি মোৰ কোনো ভ্ৰম নাই – মই এজন সাধাৰণ চলচ্চিত্ৰ নিৰ্মাতা মাত্ৰ – মই খুবেই সন্তুষ্ট যে মই মহত্বাভিমানৰ ৰোগত ভুগি নাথাকোঁ!

Aikyatan, a progressive socio-cultural organisation founded in 1976 by Pabitra Kumar Deka, Udayaditya Bharali, Nitya Bora, Anil Deka, and others, will commemorate its glorious Golden Jubilee with a two-day event on 13th and 14th February, 2026, at New Art Players Auditorium, Guwahati Club, Dipok Kumar Barthakur Road, Guwahati–1.

The eighty minutes programme will feature a short pantomime performance by Sangeet Natak Akademi winner Moinul Hoque, followed by a short mystery play titled ‘Ayurekha’, written by eminent litterateur Sourav Kumar Chaliha and directed by filmmaker Prodyut Kumar Deka. The cast of the play includes Anupam Arindam Goswami, Atanu Kashyap, Rakesh Ranjan Das and Amal Chakrabarty.

The programme will begin sharply at 5:15 PM. Entry is free for all. Aikyatan cordially requests the presence of theatre lovers and the general public to grace this celebratory occasion.