Music – Rupaliparda.com

|| সুমন স্মৰণ || –উৎপল মেনা

Utpal Mena — Tue, 02 Jun 2026 05:51:50 +0000

“জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল…”, “আকাশৰে নীলাই…”, “সপোনত শুনো মধুৰ আবেশ…’, “অ’ নয়নমণি…”— অসমীয়া গীতৰ ইতিহাসৰ এই জনপ্ৰিয় গীতসমূহ শুনিলে আজিও বহু শ্ৰোতাৰ মনত এক পৰিচিত কণ্ঠ অনুৰণিত হয়। সেই কণ্ঠটি আছিল সুমন কল্যাণপুৰৰ। অসমীয়া নোহোৱাকৈও শুদ্ধ অসমীয়া উচ্চাৰণ, কোমল কণ্ঠ-মাধুৰ্য আৰু আৱেগময় গায়নশৈলীৰে তেওঁ অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয়ত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল। ইমানেই স্বাভাৱিকভাৱে তেওঁ অসমীয়া গীত গাইছিল যে বহু শ্ৰোতাই তেওঁক অসমৰে জীয়ৰী বুলিয়েই ভাবিছিল।
আজি সেই মধুৰ কণ্ঠ স্তব্ধ হ’ল। ভাৰতীয় নেপথ্য সংগীতৰ স্বৰ্ণযুগৰ অন্যতম শিল্পী সুমন কল্যাণপুৰে কালি (২০২৬ চনৰ ৩১ মে’ত) মুম্বাইৰ নিজ বাসভৱনত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৯ বছৰ।
কিন্তু শিল্পীৰ মৃত্যু হয় নেকি? মানুহ আঁতৰি যায়, কণ্ঠ স্তব্ধ হয়; অথচ গীত ৰৈ যায়। স্মৃতি ৰৈ যায়। সুমন কল্যাণপুৰো তেনেকুৱাই এগৰাকী শিল্পী, যাৰ কণ্ঠৰ মাধুৰ্যই প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি থাকিব।
হিন্দী, মাৰাঠী, বাংলা, গুজৰাটী, কন্নড়, ওড়িয়া, পঞ্জাবী আদি বহু ভাষাৰ গীত গাই দেশজুৰি খ্যাতি লাভ কৰা সুমন কল্যাণপুৰৰ অসমৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক আছিল বিশেষ। ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সুৰত গোৱা একাধিক অসমীয়া গীতৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া সংগীতৰ ইতিহাসতো নিজৰ নাম স্থায়ীভাৱে খোদিত কৰি থৈ গৈছে।

১৯৩৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত ঢাকাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সুমন কল্যাণপুৰৰ সংগীতযাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল একান্ত অনুৰাগৰ পৰা। কৰ্ণাটকৰ সাৰস্বত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ সন্তান “সুমন” -এ শৈশৱৰ পৰাই সংগীত আৰু চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি গভীৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল। মুম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ পণ্ডিত কেশৱৰাও ভোলে, ওস্তাদ খান আব্দুল ৰহমান খান আৰু মাষ্টাৰ নৱৰঙৰ দৰে বিশিষ্ট গুৰুৰ ওচৰত সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। এই কঠোৰ সাধনাই তেওঁক ভাৰতীয় সংগীতৰ জগতত এক সন্মানজনক স্থান প্ৰদান কৰে।
১৯৫৪ চনত আৰম্ভ হোৱা তেওঁৰ সংগীত জীৱনে পৰৱৰ্তী দুই দশকত এক উজ্জ্বল ৰূপ লাভ কৰে। সেই সময়ত ভাৰতীয় চিনেমাৰ সংগীতত লতা মংগেশকাৰৰ একচ্ছত্ৰ প্ৰভাৱ আছিল। তাৰ মাজতে সুমন কল্যাণপুৰে নিজৰ মধুৰ, কোমল আৰু সুৰীয়া কণ্ঠৰে এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। বহু সময়ত তেওঁৰ কণ্ঠক লতা মংগেশকাৰৰ কণ্ঠ বুলি ভুল কৰা হৈছিল যদিও সময়ৰ সৈতে সুমন কল্যাণপুৰে নিজৰ স্বকীয় শিল্পীসত্তা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
সংগীত বিশাৰদ সকলৰ মতে, সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠত একাধাৰে কোমলতা, শাস্ত্ৰীয় শুদ্ধতা আৰু আৱেগৰ অপূৰ্ব সমন্বয় আছিল। উচ্চাংগ সংগীতৰ গভীৰ জ্ঞান, বিস্তৃত স্বৰপৰিসৰ আৰু নিখুঁত সুৰবোধে তেওঁক সমসাময়িক শিল্পীসকলৰ মাজত বিশেষ স্থান দিছিল। তথাপিও বহুতে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ তুলনাত তেওঁ সদায়েই কিছু কম স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
হিন্দীৰ উপৰি মাৰাঠী, অসমীয়া, বাংলা, গুজৰাটী, কন্নড়, ভোজপুৰী, ৰাজস্থানী, ওড়িয়া আৰু পঞ্জাবী ভাষাতো তেওঁ অসংখ্য গীত কণ্ঠদান কৰিছিল।
কিন্তু অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ বাবে সুমন কল্যাণপুৰৰ পৰিচয় আছিল অলপ বেলেগ। সুমন কল্যাণপুৰ আছিল অসমীয়া গীতৰো এক অতি আপোন কণ্ঠ।
বিশেষকৈ ড° ভূপেন হাজৰিকাই সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য গভীৰভাৱে অনুধাৱন কৰিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠত থকা কোমলতা, মাধুৰ্য, আৱেগ প্ৰকাশৰ ক্ষমতা আৰু সুৰৰ শুদ্ধতাক ভিত্তি কৰি ভূপেন হাজৰিকাই একাধিক কালজয়ী অসমীয়া গীত সৃষ্টি কৰিছিল।
ভাষাগত দিশৰ পৰাও সুমন কল্যাণপুৰ এক বিস্ময়। অসমীয়া নোহোৱাকৈও তেওঁ যি নিখুঁত উচ্চাৰণৰে অসমীয়া গীত পৰিৱেশন কৰিছিল, সেয়া আজিও শ্ৰোতাসকলক মুগ্ধ কৰি ৰাখিছে।
শব্দৰ উচ্চাৰণ, আৱেগৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ভাষাটোৰ সুৰ-মাধুৰ্যৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ ক্ষমতাই গায়িকা গৰাকীক অসমৰে জীয়ৰী যেন অনুভৱ কৰাইছিল।
ভূপেন হাজৰিকাৰ সুৰত সুমন কল্যাণপুৰে কণ্ঠদান কৰা উল্লেখযোগ্য অসমীয়া গীতসমূহৰ ভিতৰত আছে—
“অয় অয় আকাশ শুব…” (প্ৰতিধ্বনি),
“মিলনৰ এই শুভক্ষণ…”
“বিজুলীৰ পোহৰ মোৰ নাই…” (চিকমিক বিজুলী)।
তেনেদৰে উল্লেখ কৰিব পাৰি
“জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল…” (কাঁচঘৰ),
‘ফুল ভৰা ফুলনীৰ…”
“আকাশৰে নীলাই…” (পোনাকন),
“কতো দুখ দিয়া প্ৰভু…”,
“মা তুমি খেলিবানে…”
“অ’ নয়নমণি…” (নয়নমণি),
“সপোনত শুনো মধুৰ আবেশ… (কৃষ্ণচূড়া),
“বাই যাওঁ বাই যাওঁ…” (ৰজনীগন্ধা) আদি। এই গীতেৰে অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয়ত বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে। অসমীয়া সংগীতৰ ভঁৰালত আজিও সমান সমাদৃত।
দীৰ্ঘ সংগীতজীৱনত সুমন কল্যাণপুৰে মুঠ ৮৫৭টা হিন্দী গীত কণ্ঠদান কৰি ভাৰতীয় সংগীতৰ ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰিছিল। কিন্তু সংখ্যাৰ হিচাপতকৈও ডাঙৰ কথা হ’ল– তেওঁ লাখ লাখ শ্ৰোতাৰ হৃদয়ত সুৰৰ এক নিজস্ব পৃথিৱী গঢ়ি তুলিছিল।
আজিৰ দিনটোত সুমন কল্যাণপুৰক স্মৰণ কৰিলে কেৱল এগৰাকী পাৰ্শ্বগায়িকাক স্মৰণ কৰা নহয়; স্মৰণ কৰা হয় ভাৰতীয় সংগীতৰ এক সোনালী অধ্যায়, এক নীৰৱ অথচ দীপ্তিমান শিল্পীসত্তাক। অসমীয়া গীতৰ সৈতে তেওঁৰ আত্মিক সম্পৰ্কই তেওঁক অসমৰ সাংস্কৃতিক স্মৃতিত চিৰদিনৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰি ৰাখিব।
কায়িক ভাবে তেওঁ নাই, কিন্তু তেওঁৰ কণ্ঠ আছে। তেওঁৰ গীত আছে। “জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল”ৰ দৰে সময় আগুৱাই যাব, প্ৰজন্ম সলনি হ’ব; কিন্তু অসমীয়া গীতৰ আকাশত সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠৰ মধুৰ অনুৰণন বহুদিন ধৰি ধ্বনিত হৈ থাকিব।

Heartbreaking Goodbye: Suman Kalyanpur’s Timeless, Soul-Stirring Legacy

Staff Reporter — Mon, 01 Jun 2026 10:12:15 +0000

In a heart-wrenching moment for music aficionados and cinema lovers alike, the enchanting Suman Kalyanpur, a voice that wove the very fabric of Hindi cinema’s golden era, has quietly left us, making her exit on Sunday evening at her residence in Lokhandwala, Mumbai. She was 89. A soulful siren whose melodies buoyed countless films and adorned cherished playlists, Kalyanpur’s demise marks the closing of a chapter steeped in nostalgia, artistry, and unforgettable tunes.

Ah, Suman ji! Who can forget those immortal tracks like ‘Na Na Karte Pyar Tumhin Se’ or the confessions of love encapsulated in ‘Aajkal Tere Mere Pyar Ke Charche’? With her gentle yet powerful voice, she perched herself high on the musical throne during the 1960s and 70s, a time when lyrical poetry danced effortlessly with mesmerizing compositions. Her golden notes weren’t just songs; they were emotional tapestries that painted love, longing, and life itself.

The news of her passing was shared by renowned Marathi biographer Mangala Khadilkar, the author of the celebrated tome “Suman Sugandh.” In a tender testament to Kalyanpur’s last moments, Khadilkar revealed that she passed peacefully, her spirit serenely bidding adieu while soaking in the echoes of her own illustrious catalogue over the recent days. “Suman ji passed away at around 8 pm,” Khadilkar lamented, underscoring the profound loss that reverberates through multiple generations.

Kalyanpur wasn’t just any playback singer; she was a force of nature, carving a niche in an industry that boasted luminaries like Lata Mangeshkar and Asha Bhosle. Her illustrious career was not merely a collection of songs, it was a cinematic odyssey through emotions, transcending languages and genres. From Marathi to Bengali, Kannada to Assamese, her versatility knew no bounds. Each rendition was a new world, her voice a passport to the heartfelt sentiments of diverse cultures.

Her contributions extended beyond the silver screen, embracing devotional music, ghazals, and thumris with the same grace that had mesmerized audiences. Kalyanpur was more than a melodist; she was a cultural connoisseur who understood the intricacies of music, weaving spirituality with story, and devotion with drama.

Survived by her beloved daughter, Charu, the whispers of her legacy will continue to echo in the homes and hearts of many. Family sources confirm that her final rites will be conducted at the serene Pawan Hans crematorium in Mumbai on Monday, ushering her into the ever-singing winds of eternity between 11:30 am and 12 noon.

As we clink our glasses to toast the indelible magic of her melodies, Bollywood Hungama extends heartfelt condolences to Kalyanpur’s family, friends, and admirers. Her legacy, etched in notes and harmonies, will eternally thrum in the rhythm of our lives. In the grand theater of Indian music, may our beloved Suman Kalyanpur find her rightful place among the stars, as we cherish every note she gifted us. After all, in the grand tapestry of cinema, her voice was the vibrant thread that held our favorite memories together-a charm that no amount of time can erase.

As we bid adieu, let us remember: while Suman Kalyanpur may have departed from this world, her timeless melodies will forever float in the divine corridors of music, leaving an everlasting impression on all who dare to listen.

Assamese Documentary ‘Strings of Tradition: A Tokari Geet Story’ Wins Jury Honour in Delhi–Prantik Deka

Staff Reporter — Tue, 05 May 2026 01:49:16 +0000

A documentary on Assam’s Tokari Geet secured jury mentions at national film festivals, highlighting efforts to preserve an oral folk tradition.

A documentary exploring the traditional Assamese folk music form Tokari Geet has received national recognition at two film festivals, drawing attention to efforts aimed at preserving an oral cultural tradition.

The feature documentary, Strings of Tradition: A Tokari Geet Story, was awarded an Honorable Jury Mention at the 16th Dada Saheb Phalke Film Festival-2026 held in New Delhi on April 30. It also received a Special Jury Mention at the Indian World Film Festival in Hyderabad recently.

Directed and produced by Dr. Aparna Buzarbaruah—an eminent author, musician, and botanist—the film traces the journey of a scholar seeking to understand the philosophical and cultural depth of Tokari Geet, a devotional folk music tradition rooted in Assam. The narrative blends fiction with documentary elements, presenting both historical context and contemporary relevance.

Tokari Geet, traditionally performed with the tokari, a string instrument, is deeply embedded in Assam’s spiritual and cultural practices. The documentary emphasises the importance of preserving such traditions, particularly as they rely largely on oral transmission rather than written documentation.

To reconstruct the history of Tokari Geet, the filmmaker draws on the knowledge of renowned practitioners and researchers, including Gautam Sharma, Khagen Gogoi, Hirak Jyoti Sharma, Dr. Jadab Baishya, and Nayan Jyoti Saikia. Their accounts provide insight into the art form’s pre-Sankari origins and its continued practice in contemporary Assam.

The 28-minute film also examines the legacy of Umakanta Bairagi, a Sangeet Natak Akademi awardee known for his role in preserving Tokari and Dehabichar Geet traditions. Through archival references and narrative reconstruction, the documentary situates Bairagi’s contributions within a broader cultural framework.

In addition to its thematic focus, the film documents the craftsmanship involved in making the tokari instrument, including the use of traditional materials such as Chatiyana wood. This depiction underscores the interconnectedness of music, craftsmanship, and spiritual practice within the tradition.

Produced under the banner of Rohini Production, the film reflects a collaborative effort combining artistic direction and technical expertise. The filmmakers have also indicated plans to use digital platforms and festival circuits to reach wider audiences, particularly younger generations.

The recognition at national film festivals highlights a growing interest in regional cultural narratives and raises questions about the sustainability of oral traditions in a rapidly digitising cultural landscape.

JP Das: The Incomparable Maestro of Melodies–By Prantik Deka

Staff Reporter — Sat, 18 Apr 2026 07:40:36 +0000

An Interview with Renowned Music Director, Composer, Vocalist JP Das

In the dynamic landscape of Assamese music, the name JP Das, whose full name is Jyoti Prakash Das and affectionately called ‘JP Da’, holds great significance, serving as a source of inspiration for generations of musicians, and occupying a treasured space in the hearts and memories of all who value high-quality music. Over the years, he has significantly enriched the Assamese music scene by providing an extensive array of enduring melodies, assuming responsibilities as a singer, composer, or music director for numerous compositions, including ‘Porisoy Bihin Jajabor Nogorit’, ‘Mor Minoti Tora Hoi Jodi’, ‘Xondhiar Akashot Ehali Torai’, ‘Modhu Jun Jolise’ and ‘Ure Rati Andhakarot’. His significant contributions to All India Radio have solidified his legacy. Upon encountering JP Das, it becomes abundantly clear that music is an all-encompassing passion, deeply woven into the fabric of his existence. His dedication shines through in his unwavering creative efforts, his avid listening habits, and the natural incorporation of music into his routine.

Born into a cultured family in Borbari, Dibrugarh district, in 1947, JP Das’s journey into the world of music started in his childhood. This incredibly talented musician is still going strong, proving that age is truly just a number when it comes to passion and skill.

In this easygoing yet reflective conversation, the emotions of this renowned artist come through strongly.

“I was born in Dibrugarh, but my family relocated to Shillong when I was just a child. My father’s work brought us there, and I spent my formative years, from childhood through my teenage years, growing up in that beautiful city,” shares JP Das, recalling his early experiences with a sense of nostalgia. The verdant landscapes of Shillong were deeply interwoven with the fabric of his upbringing, and the time he spent growing up with the Khasi community proved to be an incredibly formative and enriching period for him. “Their inherent simplicity and directness were striking, and I absorbed so much from their way of life. I was truly raised in an atmosphere brimming with affection,” he recalls. During his time in Shillong, Das spent his formative years enjoying a variety of English songs, noting, “as I was educated in the English medium, I was able to understand the songs.”

Reflecting on his initial attraction to music, Das offered a unique perspective. He explained that his attraction to music began at birth, with the very first cry he uttered upon entering the world. He perceives a musical quality in the sound of a newborn’s wail – “Within that primal sound, I perceived a nascent melody, an intrinsic musicality inherent in the very act of crying.”

His father, Dhirendranath Das, has constantly been his primary source of inspiration. “My father, a prominent radio artist during that era known for his performances of raga-oriented compositions, arranged for me to receive tabla lessons from an instructor who had relocated from East Pakistan (present-day Bangladesh), and he came to our house to give me lessons.” During that time, his father aimed to fashion his older son after himself, hoping to instill in him the craft of music. He also notes that his mother was named Binapani, a name that evokes the divine presence of Goddess Saraswati.

JP Das is forthright about the current decline in music quality, pointing out the conspicuous absence of refined taste valued by his generation. “The lyrics, melodies, vocals, and singing style are still pretty much the same as they used to be, but the overall quality has dipped. Nobody’s voice is getting any worse – it’s just that the bar has been lowered. The music that is created today shows a significant lack of standards.” Now at 80 years old, he makes a frank observation: “Contemporary music is so ambiguous, it’s hard to tell if the singers are singing or weeping. Back in the 90s, songs were all about delivering powerful messages, but it seems like that vibe is fading in the music we hear today.” Right now, he finds that listening to music offers a fleeting sense of joy. According to him, the development of today’s music is predominantly driven by commercial interests.

JP Das believes that it’s up to the new generation of artistes to elevate the standard of music being created today. Offering guidance to this new wave of composers, lyricists, and musicians, he emphasises the profound impact music has, stating, “songs have the power to move us deeply, so the words should be easy to understand and speak directly to the soul.” He sincerely believes that a song should beautifully embody the rich essence of the Assamese language. JP Das mentions, “Music ought to be a reflection of Assamese culture, deeply rooted in the essence of Assam, its people, and its language.” He points to Dipali Barthakur’s songs as a perfect embodiment of this ideal, as they beautifully capture the spirit of Assam, its idyllic rural landscapes, and the timeless narratives of its villages. Das brings home the point that our devotion to Assamese traditions involves not only promoting the language but also ensuring its accurate pronunciation. “Many tend to overlook the importance of pronunciation,” which he contends is “regrettable and should be rectified.” He believes that concentrating on these elements will enable Assamese songs to maintain their relevance and longevity. “Elevating the standard of the music itself is a key imperative,” he continues.

JP Das, reflecting on the distinctions he observes between music from different eras, shares his perspective as a composer: “Since I’m a composer myself, it’s fascinating to realise that both older and contemporary melodies are essentially built from the same twelve notes.” The true artistry, he emphasises, lies in the thoughtful arrangement and sequencing of those notes during the creative process. “It’s like drawing the very blueprint of a song, mapping out its emotional landscape. Becoming a composer isn’t a walk in the park,” he says. Creating a composition requires significant intellectual effort, similar to solving a complex mathematical puzzle, he elaborates.

He fondly speaks of his daughter, Jinti Das, and his late wife, the renowned singer Hira Das. “My daughter is a talented singer with a truly beautiful voice,” he shares. He then reminisces about his wife, Hira Das, adding, “She was a celebrated artiste in the seventies, a radio artiste much like my father. And, like myself, Hira was also a composer.”

Das shared his current activities, mentioning that while he still engages in composing music and creating tunes, he has discontinued conducting workshops. He believes that many existing songs offer a wealth of knowledge that can be absorbed independently. “Learning by listening is invaluable,” he suggests, “and mastering a Bishnu Rabha song is best done by immersing yourself in his recordings.” However, he’s not dismissing the value of workshops altogether. He emphasises, “The crucial point is that these melodies should be taught accurately, without any distortion.”

Speaking about his connection to the iconic Dr. Bhupen Hazarika and Jayanta Hazarika fills him with immense pride and joy. He fondly recalls, “To begin with Bhupenda, I was just a child, perhaps eight or nine, when his music first captivated me. Listening to his songs from films like ‘Era Bator Sur’, ‘Maniram Dewan’ and ‘Shakuntala’ on the radio was a revelation. His voice possessed a captivating magnetism that instantly commanded my attention. What truly resonated with me were his powerful delivery, the inherent sweetness, and his impeccable pronunciation. Since I was attending an English medium school, I found myself able to grasp the lyrics with ease, which only deepened my appreciation for his artistry.” JP Das fondly recalls the impact of Jayanta Hazarika’s music, “when Jayanta Hazarika’s melodies like ‘Krishnachura’ and ‘Agoli Botahe’ began gracing the airwaves in the 1960s, it was as if a gentle, early breeze had arrived, heralding a season of blooming Krishnachura flowers. Though he was four years my senior, I became deeply involved with his music from the 1970s onwards. I was swept away by his tunes, enchanted by his voice,” he reflects, filled with nostalgia.

JP Das fondly recalled his early days with Xur Bahini, an organisation dedicated to supporting communities through difficult periods. He shared, “My journey with Xur Bahini started in 1976, a year marked by devastating floods in Golaghat and Jorhat. It was during this incredibly difficult juncture that Jayanta Hazarika, in collaboration with Munin Barua, founded Xur Bahini. After Jayanta Hazarika’s passing, I had the privilege of working closely with Manisha Hazarika, and our efforts with Xur Bahini proved to be profoundly meaningful and impactful.”

For any true music lover, it’s common knowledge that JP Das boasts an impressive legacy of composing and arranging music for numerous Assamese albums. Many of the musical pieces from these albums have evolved into timeless favourites, resonating deeply with listeners. Besides his albums, he has also written scores for a handful of films, resulting in the creation of quite a few enduring hits. When inquired about his entry into the realm of film music, he shared, “I started my music career in the seventies with my first song, ‘Mor Minoti’, which was performed by Jayanta Hazarika and set to my tune. Subsequently, I composed numerous songs for Dr. Bhupen Hazarika, Jayanta Hazarika and my wife, Hira Das. However, my foray into music direction in films occurred considerably later. Munin Barua or Bhaimon as we call him, has expressed his appreciation for my musical arrangements of Jayanta Hazarika’s songs. He holds Jayanta Hazarika in very high regard. It was he who then approached me for his film, ‘Pahari Kanya’. About three years after my involvement in this project, I got to be the music director for Bhaimon’s next film, ‘Prabhati Pokhir Gaan’. I also had the opportunity to work on another film, ‘Shesh Upahar’.”

Radio has been a significant and enduring presence throughout JP Das’s professional journey, a connection he describes as having profoundly shaped his life. “Radio,” he expresses with a touch of awe, “is what transformed me from Jyoti Prasad Das into the JP Das you know today.” When he began his career in radio in 1969, the individuals he met there were instrumental in preserving and disseminating the Assamese culture of that era. He then shares, “Back then, in the music department, there were some truly wonderful people I’d love to name – Purushottam Das, Mukul Barua, Deben Sharma, Biren Phukan, Jiten Deb, and Satish Das among others. Being around them, I found myself completely immersed in music, and it became an inseparable part of my life.” He then fondly recalled his colleagues from the drama department, “I had the pleasure of working with Narayan Bezbaruah, Arun Sarma, Mahendra Borthakur, Durgeshwar Borthakur, Nilu Chakraborty, Mina Das, Arati Das Boiragi, and Bina Das Manna among others.” He also fondly recalled working alongside a talented ensemble of announcers that graced the airwaves. Among them were Niren Barua, Kirti Kamal Bhuyan, Dhiru Bhuyan, Bibi Devi Barbarooah, Kalapi Dutta, Jamini Goswami, and Labu Senapati. “I had the privilege of sharing those fourteen years at the Guwahati station with these incredible talents,” he shared, a hint of nostalgia in his voice. Subsequently, he proceeded to the Dibrugarh Centre where a significant shift occurred for Jyoti Prasad Das. There, he met a group of influential individuals: Jyotish Bhattacharya, Syed Sadullah, Rajen Gohain, and Hiren Gohain. As he fondly recalls, “It was through these individuals that Jyoti Prasad Das transitioned and became known as JP Das.” After his stint at Dibrugarh, he served at Akashvani Tezu in Arunachal Pradesh, and then at Aizawl in Mizoram, and thus, JP Das of All India Radio was born.

When asked about how he’s keeping his songs and lyrics alive, JP Das shared, “My eldest son, Nitin Das (Debu), is the one who lovingly looks after all my songs and melodies. He makes sure to upload them to his YouTube channel, which is called ‘Nitin Das (Debu)’.” This YouTube channel is all about sharing the incredible musical tapestry woven by JP Das throughout his career. He conveys his excitement by saying, “We’re opening this space to share my work as a composer, singer, music director, and songwriter with all music enthusiasts.” The channel additionally features songs performed by his wife, Hira Das, a renowned singer who gained popularity as a singer in the seventies and eighties, along with tracks by his daughter, Jinti Das, and other artistes from Assam and Bollywood.

ড° সৌৰভ মহন্তৰ সৈতে | দুই- আলাপ | –উৎপল মেনা

Utpal Mena — Mon, 13 Apr 2026 16:56:37 +0000

আমাৰ প্ৰশ্ন: প্ৰথমে জানিব বিছাৰিম– আপোনাৰ “চিনেমাৰ সংগীত কেৰিয়াৰ”ৰ বিষয়ে!
সৌৰভ: আচলতে মই নিজেই নজনাকৈয়ে এই আৱহ সংগীতৰ দিশত গতি কৰিছিলোঁ। চিনেমা জগত খনত কাম কৰাৰ কথা কোৱাৰ আগত দৰাচলতে মই অলপ ক’ব লাগিব মোৰ অলপ ল’ৰালী আৰু কি দৰেনো মই সংগীত জগত খনলৈ আহিলো। যদিও এগৰাকী কণ্ঠশিল্পী হিচাপে হে মোক মা- দেউতাই আগবঢ়াইছিল সৰুৰে পৰাই, ৫ বছৰ বয়সতে দূৰদৰ্শনৰ অকণীৰ অনুষ্ঠান আৰু আকাশবাণী গুৱাহাটীৰ অকণীৰ মেল অনুষ্ঠানত গীত গোৱাবলৈ লৈ গৈছিল মোক মোৰ মা দুলাৰী মহন্তই আৰু মোৰ মাহী প্ৰয়াত অঞ্জলি মহন্তই। গণশিল্পী খগেন মহন্ত দেৱে আকাশবাণীত শিকোৱা মহাকাকা কেশৱ মহন্ত দেৱৰ বিখ্যাত ‘মা আমি শদিয়ালে যামেই’ গীতটোত ভাগ লোৱাৰ সুযোগ পাইছিলোঁ, ৰমেন বৰুৱা দেৱে শিকোৱা আজি মন ৰঙা হ’ল পন ৰঙা গীতটোও তাতে শিকিছিলোঁ তেখেতৰ পৰা। তেখেত সকলৰ আশীর্বাদ তেই হয়তো বর্তমানলৈকে AIR ‘A’ Grade অনাতাঁৰ শিল্পী হিচাপে গীত গাই আছোঁ। কোনো বাদ্য যন্ত্র নিশিকাকৈ সেই দিশতো আগবাঢ়াতো ভাল নহয় বুলি মোৰ মায়ে বিশ্বাস কৰিছিল। এটি সাংগীতিক পৰিয়ালতে মোৰ জন্ম হোৱাটোয়েই হয়তো মোৰ প্রতি ভগবানৰ প্রথম আশীর্বাদ আছিল। মায়ে মোক শিকিবলৈ আগবঢ়াই নিছিল পোণ প্রথমে তবলা বাদ্য শিক্ষা লৈ, তাৰ পিছত গীতাৰ, কি-বোর্ড, খোল আদি বাদ্যযন্ত্র শিক্ষাৰ। লগে লগে হিন্দুস্থানী শাস্ত্রিয় কণ্ঠশিক্ষা লবলৈ ধৰিলো। মোৰ ইচ্ছা বাঢ়িলে অলপ Western classical Piano আৰু Theory শিক্ষা ল’বলৈ। Shillong School of Music লৈ গৈ কিছুদিন শিক্ষা লৈছিলো। তেনেকৈয়ে বিভিন্নজন সন্মানীয় গুৰুৰ ওচৰত গুৱাহাটীতে শিক্ষা লৈ থকাৰ পিছত মন মেলিছিলো কলিকতা লৈ গৈ তাতে অলপ উচ্চ শিক্ষা লোৱাৰ। সেইয়াও অলপ আহৰণ কৰিবলৈ সক্ষম হৈছিলো সৌভাগ্য ক্রমে। ইতিমধ্যে এই শিক্ষাৰ মাজেমাজেই মোৰ পৰিয়ালৰে অন্য জ্যেষ্ঠ সংগীত শিল্পী সকল যেনে ৰমেন বৰুৱা মহা, খগেন মহন্ত মামাককা আদিৰ লগতে কুল- অতুল খুৰা, শ্বেৰ চৌধুৰী চাৰ, ৰাজেশ্বৰ বৰদলৈ চাৰ, প্রভাত শৰ্মা বৰদেউতা আদি অন্য সেই সময়ৰ দিগ্গজ পুৰূধা লোক সকলৰ ছবি জগতৰ সংগীতৰ কামে মোক আপ্লুত কৰিছিল যি সকলক মই ওচৰৰ পৰাও ভালকৈয়ে লগ পাইছিলো আৰু বাণীবন্ধনৰ সময়ো প্রত্যক্ষ কৰিছিলোঁ। নিজে কাম কৰাৰ কথা আহিলে মই ক’ব লাগিব
২০০১ চনত নির্মিত প্ৰয়াত কন্দর্প শইকীয়াৰ পৰিচালনাৰ ছবি ‘বিস্ফুৰণ’ ত মোক প্রথম বাৰৰ বাবে জৰিত কৰালে আৱহ সংগীতৰ নেপঠ্য কণ্ঠশিল্পী হিচাপে, সংগীত ব্যৱস্থাপনা আছিল ধিৰাজ দাসৰ আৰু কন্দর্প দাৰ | নেপঠ্য কণ্ঠদানৰ লগতে ছবিখনৰ কেইবাটিও Scene ৰ আৱহ সংগীতৰ টুকুৰা অবৈতনীক ভাৱে মোকো কৰিবলে দিছিলে ধিৰাজ দাই। সেইয়াই আৰম্ভনি আছিল হয়তো। লাহে লাহে খোজ দিলো আৱহ সংগীতৰ দিশে। এখন দুখন কৈ চুটি ছৱি, VDO Film কৰিবলে ধৰিলো। বিভিন্ন জনৰ পৰিচালনাৰ দুৰদৰ্শনৰ ধাৰাবাহিক তথা Tele Film ৰ আৱহ সংগীতৰ কামৰ লগতে শীর্ষ গীতৰ পৰিচালনাৰ দায়িত্ব আহিল।

সময় বাগৰাত Technical সলনি হ’ল, সাধাৰণ Keyboard খনৰ পৰা Multitrack Work Station Sequencer Keyboard আহিল আৰু তাৰ পাছত আহিল Computer. প্রায় ১০ বছৰ মান এনেদৰেই কেইবা শতাধিক চুটি ছবি ৰ কামৰ পিছত ২০১২ মানত ‘নদী মাথোঁ বয়’ শীর্ষক এখনি পূৰ্ণ দৈর্ঘ্যৰ চিনেমাৰ চিন্তা কৰা হ’ল। মোৰেই ভাইটি ঝুলন কৃষ্ণ মহন্তৰ উদ্যোগত আন কেইবাজনো আমাৰ ভাই ককাই মিলি। যিখনত মোক সম্পূর্ণ সংগীতৰ দায়িত্বভাৰ দিয়া হৈছিল। অৱশ্যে উক্ত ছবি খনত জোৰকৈ মোক অভিনয় কৰাইছিল। একে সময়তেই আন এখন ছবি ৰাকেশ শৰ্মাৰ পৰিচালিত ‘অনুৰাধা’ ৰ বাবে শীৰ্ষ গীত আৰু এটি মূলগীত মোক সৃষ্টি কৰিবলে কৈছিল, য’ত কণ্ঠদান কৰিছিল অংগৰাগ পাপন মহন্তই আৰু মই নিজেই | উক্ত দুয়োখন চিনেমাইই কেইবাটিও বঁটা আজুৰি আনিবলৈ সক্ষম হৈছিল আৰু দৰ্শকৰ বিপুল সহাৰি পাইছিল | মোৰ জনাই ভাল লাগিব যে ‘নদী মাঁথো বয়’ ছবি খনৰ বাবে মোকো Assam State Film Award for Best Music Director, Sailadhar Film Award কে আদি কৰি কেইবাটাও বঁটাৰে উৎসাহিত কৰিছিল। ইয়াৰ পাছতেই মোৰ ভালপোৱা সাংগীতিক যাত্রা আৰম্ভ কৰোঁ৷ সকলোৰে আশীর্বাদত বর্তমানলৈকে হৈ উঠা চিনেমাৰ ভিতৰত উল্লেখযোগ্য কেইবা খনিও ছবিয়ে দেশে বিদেশে সুনাম অৰ্জন কৰি আহিছে। তাৰে ভিতৰত ৰজতকমল বঁটা বিজয়ী ছবি ‘হান্দুক’, ‘সোনাৰ বৰণ পাখী’, ‘পৰিচয়’, উপসর্গ, জলছবি, ক্ষণচৰ, The Last Honor, বাঘজান, kooki, iron Girls, সুন্দৰপুৰ কেঅ’চ, ক’লাজ, ৰূদ্ৰ, নৈ কথা, আকাশ হেনো নদীৰ নাম আদি প্রায় ২৫ খনৰো অধিক পূৰ্ণদৈর্ঘ্য চিনেমা তথা National Award আৰু State Award Winning Film Documentary Lantina Ao, as the River Flaws, The wait, Mark Art of Majuli, শুৱালকুচিৰ বাট ভাওনা, শিপাঝাৰ, গ্ৰাহজ্য আদি ২০০ ৰো অধিক চুটি ছবিত সংগীত পৰিচালনা কৰা হৈছে। সদ্যনিৰ্মিত ছবি ‘বেহু’, ‘ফৰিং’ আৰু ‘ৰাজুমামা আৰু গেং’ ৰ সংগীতৰ কাম চলি আছে।

আমাৰ প্ৰশ্ন: আপোনাৰ ধাৰণাত ‘চিনেমাৰ গীত’, ‘চিনেমাৰ আৱহ সংগীত’ ধাৰণা কেনেধৰণৰ? তোমাৰ চিনেমাত এই দিশ দুটা কেনেদৰে আগবঢ়াই নিয়া?
সৌৰভ: মোৰ ধাৰণাত যিকোনো এখন চিনেমাত গীতৰ ব্যৱহাৰ আৰু আৱহ সংগীতৰ প্রয়োগ খুবেই সংবেদনশীল। যি দৰে কাহিনীৰ চিত্রনাট্য তৈয়াৰ কৰা হয় বা দৰ্শকলৈ উপস্থাপন কৰাৰ চেষ্টা কৰা হয় চিনেমাৰ সংলাপ, চৰিএ বা অভিনয়ৰ সৈতে ঠিক একেদৰেই সেইখন ছবিৰ সংগীতৰো এখন Script কৰা হয়। কাহিনীটো আগুৱাই নিয়াত সহায় হ’ব লাগিয়া কৈ যঠোচিত সময়ত হয়তো এটি গীত ব্যৱহাৰ কৰিব বিছাৰিব পাৰে ছবিৰ পৰিচালকে আৰু হয়তোবা কোনো কথাহীন কন্ঠহীন সংগীতৰ দূৰ সমলয়ৰ মাধ্যমেৰে। নিৰ্ভৰ কৰিব সেই বিশিষ্ট পৰিচালক জনৰ উপস্থাপন হিচাপে। প্ৰয়োজন সাপেক্ষে গীত লিখিব লগীয়া হ’ব, সুৰ তৈয়াৰ কৰিব লাগিব। কাহিনীতোৰ চৰিএ, গতি, সময়, ভৌগোলিক উপস্থাপন, স্থান, কাল, পাত্র, ভাষা আদি সকলো দিশৰ উপৰত হে চিনেমা খনৰ সংগীতত ব্যবহাৰ হোৱা বাদ্যযন্ত্র, শৈলী বা সুৰ নিৰ্ধাৰণ কৰিব পাৰি।
মোৰ ধাৰণাত সকলো মাধ্যমৰ সাংগীতিক প্রকাশ ভংগী সুকীয়া। মঞ্চ নাটক, দুৰদৰ্শন ধাৰাবাহিক বা ডাঙৰ Screen ৰ চিনেমা সকলোৰে সাংগীতিক প্রকাশ শৈলী অৱশ্যেই ভিন্ন হয় যদিওবা একেজন দৰ্শকেই উপভোগ কৰিব পাৰে। তাৰ কাৰণো চিত্রনাট্য, সংলাপ, ধ্বনী, আলোকসজ্জা বা উপভোগ কৰি থকাৰ মূহুৰ্ত্তৰ দৰ্শকৰ মনোস্তাত্বিক দিশ ইত্যাদি।

চিনেমা এখনত আচলতে সংগীত নিৰ্ধাৰণ কৰোতে ক’ত ক’ত কোন কোন scene ত সংগীত কৰিব নালাগে সেই তোহে লক্ষ্যনীয় হ’ব লাগে। চৰিত্ৰ কেইটাৰ অভিনয় বা তেঁওলোকৰ সংলাপে ইতিমধ্যে প্রকাশ কৰাৰ পিছতো কিছু মনস্তাতিক প্রকাশ কৰিবলে থাকি যোৱা খিনিহে সংগীতৰ ব্যবহাৰৰ জ্বৰিয়তে দৰ্শকৰ ওচৰলৈ বহন কৰি লৈ যাব লাগে সেই খিনি অব্যক্ত চেতনা। বহু সময়ত সংগীতৰ ব্যৱহাৰ হোৱাৰ কাৰণ Timelaps, Flashback আদি। আৰু বহু সময়ত চিনেমাত ব্যৱহৃত এটি গীতে ছবিখনৰ কাহিনী ভাগক কম সময়তে আওৱাই নিয়াত সহায় কৰে। সচৰাচৰ গীত এটিত যঠেষ্ট কম কথাতে কাব্যিক ভাৱে বহু দীঘলীয়া কথা কৈ পেলাব পাৰি। ইয়ো এটা গীত ব্যৱহাৰৰ মূল কাৰণ। সুৰে সংগীতে কথাই মানুহক মননশীল চেতনা জগায়। গতিকে চিনেমা এখন উপভোগ কৰাৰ সময়ত দর্শক জনক আৰু অধিক মনোযোগী কৰি পেলোৱাৰ ইএটা পৰিবেশন শৈলী।

তাৰ মাজত অন্য কিছু দিশ অৱশ্যে পৰিচালক গৰাকীৰ লগত আলোচনা কৰিব লগিয়া হয় এজন সংগীত পৰিচালকৰো। ওপৰত ব্যক্ত কৰাৰ দৰে মই ভাৱো বাস্তব ধর্মী আৰু সম্পূর্ণ মনোৰঞ্জন মূলক এই দুই ধৰণৰ চিনেমাৰ চিত্রনাট্যৰ দৰে ব্যৱহাৰ হ’ব লগিয়া সংগীতৰ বাছনী বা প্ৰকাশৰ শৈলী নির্ভৰ কৰে। আৰু এটা মন কৰিব লগিয়া কথা যে চিনেমা পৰিচালক গৰাকী বা সংগীতকাৰ বিশেষে সকলোৰে চিন্তাৰ শৈলীও ভিন্ন হয়। যেতিয়াই এখন চিনেমাৰ পৰিচালক, সম্পাদক, চিত্ৰনাট্যকাৰ, শব্দযন্ত্রী ৰ সৈতে সংগীত পৰিচালক জনৰ উপস্থাপনৰ চিন্তাৰ মিল হয় তেতিয়াই সেই নির্দিষ্ট ছবিৰ নিৰ্মাণ গ্রহণযোগ্য হৈ পৰে আটাইৰে বাবে। এইয়া মোৰ হে নিজস্ব ধাৰণা।

আমাৰ প্ৰশ্ন: ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ মতে “ছবি এখন কৰিবলৈ ওলোৱাৰ পাচত কৈ দিয়া হয় যে ছটা গান লাগিব। কিন্তু মই মিউজিক ডিৰেক্টৰ হ’লে, তেতিয়া ছবিখনত যদি দেখোঁ গান এটি এক মিনিটৰহে প্ৰয়োজন, তেতিয়া মই এক মিনিটহে ৰাখিম। অৱশ্যে গান তিনি মিনিটেই থাকিব অর্থাৎ কেছেট বা ৰেকৰ্ডত। সেইটো হ’ল মোৰ Creative utilisation of music. কিন্তু মোৰ যদি দৰকাৰ নহয়, মই বাদ দিম। সেইটো শ্ৰোতাৰ কাৰণে দিওঁ। কিন্তু ছবিখনত দি অসুবিধা নকৰোঁ। মই Domi-nate কৰিব নোখোজোঁ। As a music director মোৰ Philosophy of music director in film is not to dominate but to help the speed of the story. সেইখিনি ক্রিয়েটিভ মিউজিক ডিৰেক্টৰৰ স্বাধীনতা আছে…”
–এই প্ৰসংগত আপোনাৰ ধাৰণা?
সৌৰভ: নিশ্চয়, মই সম্পূর্ণ সহমত প্রকাশ কৰোঁ | মই বিশ্বাস কৰোঁ creative Utilisation of a particular song or a piece of music on a proper relevant scene or a sequece and use of very economic background music. কিয়নো চিনেমা এখনত আৰম্ভনিৰ পৰা শেষলৈকে ব্যৱহাৰ হোৱা প্রতিটো music piece ৰ গাঠনি কৰা হয় সুৰৰ এডাল সুতাৰে বন্ধাৰ দৰে , এটাৰ পৰা আনটোলৈ যাঁওতেও এডাল লানি থাকিব লাগে, ব্যৱহৃত বাদ্যযন্ত্রৰ সামঞ্জচ্য থকাৰ লগে লগে সাদৃশ্যতাৰে সংগীতৰ scale বা সুৰৰ ব্যবহাৰ কৰিব লগা হয়। আব সেয়ে হয়তো কোৱা হয় background score.
creative director জনে বিছৰাৰ দৰে কেতিয়াবা সম্পূর্ণ গীতৰ পৰিৱর্তে এক শাৰী বা দুই শাৰীতে কাহিনীয়ে বিছৰা ভাৱ টো পায়যোৱা যায় যি খিনিৰ ব্যৱহাৰেই পৰিচালকৰ প্ৰয়োজনীয়তা পূৰ্ণ কৰে।

আমাৰ প্ৰশ্ন: ভূপেন হাজৰিকাৰ ‘চিনেমাৰ সংগীতে’ আপোনাক চুই যোৱা দিশটো বা দিশ কেইটা?
সৌৰভ: ড° ভূপেন হাজাৰিকা দেৱৰ চিনেমাৰ সংগীতে বাৰুকৈয়ে মোক চুই গৈছিল। হয়তো সংগীতৰ বিশেষ জ্ঞান বা শিক্ষা লোৱাৰ পূর্বেই মই তেখেতৰ প্রায়বোৰ গীত শুনি আহিছিলো সৰুৰে পৰাই। ঘৰত বহুতো Cassette আৰু কিছু L.P Records এতিয়াও সংৰক্ষিত হৈ আছে। কেৱল চিনেমাৰ সংগীত বুলিয়েই নহয় তেখেতৰ প্রতিটো গীতেই আছিল Cinematic, তেখেতে কৰা Gramophone Records বা LP Record ৰ বাবেই হওক বা All India Radio ব বাবে সৃষ্টি হোৱা প্রত্যেকটো গীততেই আছিল এখন এখন স্পষ্ট ছবি। গীতিকাৰ হিচাপে আঁকিব খোজা ছবি খন যেন বাস্তৱ ৰূপ দিছিল তেখেতৰ Cinematic Ambient music arrangement খিনিয়ে আৰু তেখেতৰ সুৰে। অন্য সকলো পৰিচালকৰ পৰা পৃথক আছিল তেখেতৰ সংগীতৰ প্রকাশ ভংগী। যিটো মই সৰুৰে পৰাই লক্ষ্য কৰিছিলো আৰু অনুশৰণ ও অনুকৰণ কৰিছিলোঁ। উদাহৰণ স্বৰূপে সাগৰ সঙ্গমত, অস্ত আকাশৰে, প্রতিধ্বনী শুনো মই, লিয়েং মাকাও, অটোৰিক্সা চলাও, অপৰূপা, প্রথম নহয় দ্বিতীয় নহয়, দোল হে দোলা, শ্বিলংৰে গধুলী, নৱমল্লিকা, পৰশি পূৱাতে, এটি কুঁহি দুটি পাত আদি অনেক গীতে মোক অনুপ্রাণিত কৰিছিল। তেখেতৰ গীতৰ ভাষাৰ কথাটো মোৰ ক’ব পৰা ধৃষ্টতা নাই | প্রায় বহুতো গীততে সংগীতৰ বাদ্যযন্ত্রৰ সহিতে কিছু শব্দৰ ধ্বনী ব্যৱহাৰ কৰিছিল যিয়ে গীতটোক অধিক Cinematic কবি তোলে। যি গীত শুনি উপলব্ধি কৰাৰ লগতে চকুৰে এক কাল্পনিক ছবিও দেখি যাঁও। সেইয়াই আচলতে চিনেমাৰ গান। গতিকে আৱহ সংগীত বা গীত যিয়েই নকওক ভূপেন হাজৰিকা দেৱৰ সৃষ্টিয়ে আমাক বহুতো শিকায় আজিও।

আমাৰ প্ৰশ্ন: চিনেমাত গীতক গুৰুত্ব দিয়া এগৰাকী পৰিচালক– ব্ৰজেন বৰুৱা। ব্ৰজেন বৰুৱা সংগীতৰ মানুহো আছিল…

সৌৰভ: হয়, ব্ৰজেন বৰুৱা আন এটি আমাৰ অসমীয়া ছবি জগতৰ খুবেই বিশেষ নাম। কেৱল এটা নাম নহয় আচলতে তেখেতে নিজেই এক অনুষ্ঠান। আমাৰ ছবি জগত বা সংগীত জগতৰ এটি বাটকটিয়া ব্যক্তিত্ব যি গৰাকী ব্যক্তিৰ নাম আমি ন’ললে হয়তো অসমীয়া চিনেমা শব্দটোয়েই আধৰুৱা হৈ ৰ’ব। জ্যোতিপ্রসাদ আগৰৱালা, ফনী শর্মা, ভূপেন হাজৰীকা আদি পুৰূধা ব্যক্তি সকলৰ পিছতেই ব্রজেন বৰুৱা দেৱে যি অভিনৱ আধুনিক প্রকাশ ভঙ্গিৰে ছৱিৰ কাহিনী চিত্রনাট্য পৰিচালনাৰ লগতে সংগীতৰ এক নতুন ধাৰা সংযোজন কৰি অসমীয়া চিনেমাৰ ব্যবসায়িক সফলতাৰ বাট ৰচিলে সেইয়া অভুতপূর্ব। তেখেতৰ সংগীতত প্রাণ পাইছিল থলুৱা ভাষা আৰু সংগীতৰ লগতে পাশ্চাত্য সংগীতৰ সুকীয়া সংমৃশ্রণে। এক নতুন সোৱাদ পাইছিল অসমীয়া ছবিৰ দৰ্শক তথা ম্রোতাই। মোৰ দূৰ্ভাগ্য যে তেখেতক কাষৰ পৰা লগ নাপালো, যদিও সেই ঘৰ খনত সৰুৰে পৰা বহু বাৰ অহাযোৱা হৈ আহিছিলে আমাৰ পৰিয়ালৰ। ব্রজেন বৰুৱা দেৱৰ ভাতৃ সংগীত পৰিচালক ৰমেন বৰুৱা দেৱে মোৰ এগৰাগী মাহী (গীতিকাৰ কেশৱ মহন্ত দেৱৰ বৰ জীয়ৰি)ক বিয়া কৰাইছিল। এই সুত্ৰেই কোনো ঘৰুৱা অনুষ্ঠান সকাম আদিত আহ জা কৰোতেই বৰুৱা পৰিয়ালৰ যি আভিযাত্য আৰু ছবি জগতলৈ আগবঢ়োৱা তেখেতৰ সাংস্কৃতিক অনুদানৰ কথা ঐতিহ্যমণ্ডিত সেই লতাশিলৰ ঘৰটোৰ প্রতিটো কোণেই আমাৰ আটাইকে জনাই আহিছে। মোৰ জন্মৰো বহু বছৰ পূর্বেই তেখেতে এই পৃথিৱীৰ পৰা বিদায় লৈছিল কায়িক ভাৱে। নিচেই সৰুতেই ঘৰত থকা ক’লা- বগা দূৰদৰ্শনৰ স্ক্রীণত দেখা মনত আছিল কেইখন মান চিনেমা; যেনে- ড° বেজবৰুৱা, মাক আৰু মৰম, আমাৰ ঘৰ আদি। পাছৰ পর্য্যায়ত চোৱাৰ সুযোগ পাইছিলো ‘ওপজা সোণৰ মাটি’, ‘স্মৃতিৰ পৰশ’, ‘ইটো সিতো বহুতো’ ইত্যাদি কেইবাখনো ছবিৰ যি সুন্দৰ সংগীত ৰচি গ’ল সেইয়া আমাৰ বাবে এক বিশেষ নিদৰ্শন। কেবল সংগীত কৰাই নহয় তেখেত আছিল একেধাৰে চিনেমা পৰিচালক, চিত্রনাট্যকাৰ, গীতিকাৰ, অভিনেতা, কণ্ঠশিল্পী আৰু এজন সফল প্রযোজক। এক বিৰল ব্যক্তিত্বৰ অধিকাৰী , এক বিশাল অনুষ্ঠান তেখেত নিজেই যাৰ কৰ্মৰ অধ্যয়ণ কৰিলে হয়তো আমাৰ দৰে ন-শিকাৰুৰ বহুখিনি লাভলাভ হ’ব। নিশ্চিত ভাৱে ক’ব খোজো যে মই নিজেও এজন তেখেতৰ সাধাৰণ অনুগামী।

ইতালী- আমেৰিকাৰ বিখ্যাত চিনেমা পৰিচালক তথা চিএনাট্যকাৰ ফ্রেঙ্ক কাপ্রাই লিখিছিল –
‘Film is one of the three universal languages, the other two: mathematics and music’-

সঁচাকৈয়ে, আজিৰ প্রেক্ষাপটতো বিশ্বব্যাপি এই তিনিওটা ভাষাহে সহজে বুজিব পৰা আৰু সকালোৱে একেলগ অনুধাৱন কৰিব পৰা প্ৰচলিত ভাষা বুলি আমি ক’ব পাৰো।

ড° ভূপেন হাজৰিকা, নৱকান্ত বৰুৱাৰ কৰ্মৰাজিক লৈ শান্তিনিকেতনত ‘মনকবিতা’–Prantik Deka

Staff Reporter — Sat, 14 Feb 2026 09:19:57 +0000

শান্তিনিকেতন, ফেব্ৰুৱাৰী ১৩: ড° ভূপেন হাজৰিকা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ সৃষ্টিৰাজি মূলতঃ অসমীয়াত হ’লেও ভাৰতীয় ভাষা-সাহিত্য-সংস্কৃতিৰ প্ৰতিজন অনুৰাগী তেওঁলোকৰ দ্বাৰা অনুপ্ৰাণিত আৰু সমৄদ্ধ হৈছে। এই গুৰুত্বপূৰ্ণ মন্তব্য কৰে কবিগুৰু ৰবীন্দ্ৰনাথ ঠাকুৰ প্ৰতিষ্ঠাপিত বিশ্ব-ভাৰতী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ভাষা ভৱনৰ অধ্যক্ষ, অধ্যপক মৃণাল কান্তি মণ্ডলে।ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউনণ্ডেশ্বনৰ দ্বাৰা আয়োজিত মনকবিতা ২০২৬-ৰ অন্তৰ্গত আলোচনা চক্ৰ উদ্বোধন কৰি অধ্যাপক মণ্ডলে এই মন্তব্য কৰে। “A Commemorative Seminar on the Life, Literature and Cultural Contributions of Dr Bhupen Hazarika and Navakanta Barua” শীৰ্ষক এই আলোচনা চক্ৰ সঞ্চালনা কৰে বিশ্ব-ভাৰতীৰ শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ আসনৰ অধ্যাপক ৰণজিৎ কুমাৰ দেৱ গোস্বামীয়ে।

আলোচনা চক্ৰত অংশগ্ৰহণ কৰি গুৱাহাটী বিশ্ববিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক বিভাস চৌধুৰী, বিশ্ব-ভাৰতীৰ বাংলা বিভাগৰ অধ্যাপিকা শ্ৰীলা বসু আৰু বিশিষ্ট সমালোচক আৰু নগাঁৱৰ আনন্দৰাম ঢেকিয়াল ফুকন মহাবিদ্যালয়ৰ ইংৰাজী বিভাগৰ অধ্যাপক অৰিন্দম বৰকটকীয়ে ড° হাজৰিকা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ সাহিত্যকৃতি, জীৱন আৰু দৰ্শনৰ ওপৰত আলোকপাত কৰে।

“ড৹ হাজৰিকাৰ গানসমূহৰ আধাৰ মানৱপ্ৰেম, প্ৰকৃতি আৰু সমাজবোধ তথা ভাতৃত্ববোধ। নৱকান্ত বৰুৱা অসমীয়া সাহিত্যৰ কেন্দ্ৰীয় ব্যক্তিত্ব আৰু তেখেতৰ সৃষ্টিৰাজি শান্তিনিকেতনৰ ছাত্ৰ হিচাপে লাভ কৰা কবিগুৰুৰ বিশ্বজনীন মানৱতাৰ আদৰ্শেৰে অনুপ্ৰাণিত।” অধ্যাপক মণ্ডলে তেখেতৰ ভাষণত এনেদৰে কয়।

অধ্যাপক চৌধুৰীয়ে তেখেতৰ ভাষণত নৱকান্ত বৰুৱাৰ কবিতাৰ সৈতে বিশ্বসাহিত্যৰ কেইবাগৰাকীও বৰেণ্য কবি, যেনে এলিয়ট, ৰিল্কে আৰু ৱাল্ট হুইটমেন আদিৰ কবিতাৰ তুলনাত্মক বিশ্লেষণ আগবঢ়ায়।

অধ্যাপক দেৱ গোস্বামীয়ে তেখেতৰ ভাষণত বাৰ্ট্ৰাণ্ড ৰাছেলৰ আত্মজীৱনীৰ উদ্ধৃতি দি কয় যে ড৹ হাজৰিকাৰ জীৱনো তিনিটা দৰ্শনৰ দ্বাৰা পৰিচালিত হৈছিল – প্ৰেমৰ আকুলতা, জ্ঞানৰ অন্বেষণ আৰু মানৱীয় দুখ-দুৰ্দশাৰ প্ৰতি সহমৰ্মিতা।

আলোচনা চক্ৰখনৰ আদৰণি ভাষণ আগবঢ়ায় বিশ্ব-ভাৰতীৰ অসমীয়া বিভাগৰ অধ্যাপিকা সংগীতা শইকীয়াই আৰু ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউণ্ডেশ্যনৰ হৈ শলাগৰ শৰাই আগবঢ়ায় বিপুলজ্যোতি শইকীয়াই। এইবাৰৰ মনকবিতা HDFC Bank আৰু নুমলীগড় ৰিফাইনেৰী লিমিটেডৰ আংশিক আৰ্থিক সহযোগিতাত আয়োজিত হৈছে।

বিশ্ব-ভাৰতীৰ অসমীয়া বিভাগ আৰু ভাষা ভৱন তথা ভূপেন হাজৰিকা সাংস্কৃতিক ন্যাসৰ সহযোগিতাত ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউণ্ডেশ্যনে এইবাৰৰ মনকবিতা শান্তিনিকেতনত অনুষ্ঠিত কৰে।

মনকবিতাৰ অংশ হিচাপে সন্ধিয়ালৈ বিশ্ব-ভাৰতীৰ লিপিকা প্ৰেক্ষাগৃহত ড° হাজৰিকা আৰু নৱকান্ত বৰুৱাৰ গান আৰু কবিতাৰ এক মনোমোহা সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আয়োজন কৰা হয়। এই অনুষ্ঠানত অংশগ্ৰহণ কৰে জয় বৰুৱা, কল্যাণ বৰুৱা, ৰূপম ভূঞা, অৰূপজ্যোতি বৰুৱা, অভিনেতা তপন দাস, সত্ৰীয়া শিল্পী অনিতা শৰ্মা আৰু উপাসনা মহন্ত গগৈ, বনশ্ৰী বাইলুং আৰু বংগৰ মনীষা মজুমদাৰ আৰু পূজা সিঙে। বিশ্ব-ভাৰতীৰ ছাত্ৰী প্ৰিয়ংকা দেবী মণ্ডল আৰু কৃষ্ণা তামূলীয়েও গীত আৰু নৃত্য পৰিৱেশন কৰে। আলোচনা চক্ৰ আৰু সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানৰ আঁত ধৰে সাত্যকি ডি’কম বৰা আৰু মিণ্টু বৰুৱাই।

ৰাউল কৌশিক নাথ ফাউনণ্ডেশ্বনৰ তৰফৰ পৰা এই অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে কৌশিক নাথ, কৃষ্ণা বৰুৱা, উৎপল বৰপূজাৰী আৰু আন্না কৌশিক। উল্লেখযোগ্য যে মনকবিতা-ৰ উদ্যোক্তা হ’ল নয়ন প্ৰসাদ আৰু বিপুলজ্যোতি শইকীয়া।

Assamese Singer Samar Hazarika Passes Away in Guwahati

Staff Reporter — Tue, 13 Jan 2026 07:52:38 +0000

Renowned Assamese singer Samar Hazarika, the younger brother of legendary musician Dr. Bhupen Hazarika, passed away this morning at 8:45 AM at a private hospital in Guwahati. His demise has plunged the Assamese music fraternity and countless admirers across the state into deep grief.

Samar Hazarika had been battling critical health issues and was undergoing treatment in the ICU at Hayat Hospital after a sudden drop in his oxygen levels. Although his condition had shown signs of temporary improvement, it deteriorated once again, ultimately leading to his untimely death.

A distinguished figure in Assam’s musical landscape, Samar Hazarika was celebrated for his soulful voice and significant contributions to Assamese music and cinema. He began his musical journey in 1960 and gained widespread recognition in 1968 with the release of his first album, “Uttar Konwar Pratima Barua Devi.” Over the years, he recorded numerous songs, performed extensively for All India Radio, and worked as a playback singer for several acclaimed Assamese films, including Upapath, Bowari, and Prabhati Pakhi’r Gaan.

Born to Nilakanta Hazarika and Shantipriya Hazarika, Samar Hazarika belonged to a family deeply rooted in music and cultural excellence. He carried forward the illustrious legacy of his elder brothers, Dr. Bhupen Hazarika and Jayanta Hazarika, both towering figures in Assamese music.

He is survived by his children, Dawar and Kuwali. Samar Hazarika’s passing marks an irreparable loss to Assamese culture, but his melodious voice and artistic contributions will continue to live on in the hearts of music lovers for generations to come.

|| শৰ্মিষ্ঠা চক্ৰৱৰ্তীলৈ সংগীত জেউতি বঁটা || –উৎপল মেনা

Utpal Mena — Wed, 24 Dec 2025 12:37:03 +0000

প্ৰথম বাৰৰ বাবে প্ৰদান কৰা হ’ল “সংগীত জেউতি বঁটা”। কালি আবেলি এক সাংগিতিক অনুষ্ঠানত ২০২৪-২০২৫ বৰ্ষত চিত্ৰগৃহলৈ অহা অসমীয়া চিনেমাৰ এগৰাকী (নিৰ্দিষ্ট জুৰীয়ে নিৰ্বাচন কৰা) শ্ৰেষ্ঠ গায়িকাৰ এই বঁটা প্ৰদান কৰা হয়। উল্লেখ্য যে বৰ্ষ দুটাত ৪৬ খন অসমীয়া চিনেমা চিত্ৰগৃহলৈ আহিছে যদিও উদ্যোক্তা সকলে জনোৱা মতে ৬ খন চিনেমাইহে প্ৰতিযোগিতাৰ বাবে গীত প্ৰেৰণ কৰিছিল।

প্ৰতিযোগীতাত আংশ গীতৰ বা চিনেমাৰ সংখ্যা কম হোৱাৰ এটা কাৰণ– প্ৰতিযোগীতা কেৱল গায়িকাৰ একক কণ্ঠত ৰেকৰ্ডিং কৰা গীতৰ বাবেহে মুকলি আছিল। কম সংখ্যক, ভাল গীতৰ মাজৰ পৰা প্ৰথম বাৰৰ বাবে এই বঁটা লাভ কৰে “জিয়া”ৰ এটি গীতৰ কণ্ঠ-শিল্পী শৰ্মিষ্ঠা চক্ৰৱৰ্তীয়ে (চিনেমা খনৰ পৰিচালক: কেণী বসুমতাৰী। সংগীত পৰিচালক: অম্বৰ দাস)। বঁটাত আছে চেলেং চাদৰ, প্ৰশস্তি পত্ৰ আৰু নগদ ৫০ হাজাৰ টকা।

বঁটা প্ৰদান কৰে চিনেমা লেখক-পৰিচালক জাহ্নু বৰুৱা, সংগীত শিল্পী জে পি দাস, চিকিৎসক-সংগীত পৰিচালক ডাঃ হিতেশ বৰুৱা আৰু সাংবাদিক জাৰিৰ হুছেইনে। বঁটা প্ৰদান কৰি দিয়া ভাষণত চিনে-চিন্তাৰে ভাৰতীয় চিনেমাক চহকী কৰা পৰিচালক জাহ্নু বৰুৱাই আশা কৰে এই বঁটাই অসমীয়া চিনেমাৰ নেপথ্য মহিলা কণ্ঠ শিলী সকলক উৎসাহ দিব। লগতে উদ্যোক্তা সংগীতজেউতি গায়ত্ৰী হাজৰিকা সোঁৱৰণী সাংস্কৃতিক মঞ্চৰ শলাগ লয় এই কামৰ বাবে। উল্লেখ্য যে, অকালতে উভতি নহা বাটেৰে যোৱা সংগীত শিল্পী, সংগঠক গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ আদৰ্শ আৰু উদ্দেশ্যক সন্মান জনাই, শিল্পী গৰাকীৰ জন্মদিনৰ দিনা এই বঁটা আগ বঢ়াই, লগতে জন্মদিন উৎযাপন কৰে।

গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ বিহীন এই প্ৰথমটো জন্মদিনত ড° সৌৰভ মহন্তৰ চিন্তাৰে তিনি গৰাকী গীতিকাৰৰ (হীৰেন গোহাই, প্ৰমোদ মহন্ত, ড° সৌৰভ মহন্ত), তিনি গৰাকীৰ (হীৰেন গোহাই, চন্দন বেজবৰুৱা, ড° সৌৰভ মহন্ত) কম্প’জিচনেৰে, তিনিগৰাকীয়ে (ডলী ঘোষ, মন্দিৰা লাহিড়ী, মনোজোৎস্না মহন্ত গোস্বামী) কণ্ঠদান কৰা এটা গীতো উন্মোচন কৰা হয়। উন্মোচন কৰাৰ কাৰণ– গীতটোৰ আলাপ গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ।

একেটা সুৰতে বন্ধা এটি গীতটো উন্মোচন কৰি সংগীত শিল্পী পুলক বেনাৰ্জীয়ে সংগীতৰ শক্তি আৰু গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ সংগীত-কৰ্ম চৰ্চা কৰে। ভালেমান সংগীত ৰসিকৰ উপস্থিতিত সংগীত শিল্পী সূৰ্য গোস্বামীয়ে গায়ত্ৰী হাজৰিকাই কণ্ঠদান কৰা অন্তিম গান– “নাৱৰীয়া অ’ নাৱৰীয়া লহেকৈ মাৰিবি বঠা…” (কথা: জ্যোতিকেশ দাস, সুৰ: দেৱজিৎ চৌধুৰী) গীতটোৰ পৰিপাটি চিত্ৰায়ণ (চিত্ৰয়ণ কৰিছে প্ৰতিভাধৰ চিনেমা পৰিচালক ঝুলন কৃষ্ণ মহন্তই), গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ কণ্ঠৰ গীতৰ সংকলন “ছন্দে ছন্দে বকুল গন্ধে” (সংগ্ৰহ আৰু সম্পাদনা: অঞ্জনা গগৈ) মুকলি কৰে। মুকলি কৰে বিবিদেৱী বৰুৱা, অৱনী বৰা, অঞ্জন জ্যোতি চৌধুৰীয়ে।

এই অনুষ্ঠানত গায়িকা গৰাকীৰ কণ্ঠৰ গীতেৰে অনুষ্ঠানটোৰ সৌন্দৰ্য বঢ়াই— দিয়াক্ষী দত্ত, ধ্ৰুৱজীৎ হাজৰিকা, সুনীতা নাথ আদিয়ে।
সংগীত কৰ্মৰ লগতে গায়ত্ৰী হাজৰিকাৰ জীৱনৰ উদ্দশ্য আছিল– আৰ্ত জনক সহায়ৰ হাত আগবঢ়োৱা। এই কথাও মনত ৰাখিছে উদোক্তা সকলে। বিশেষ দিনটোত দুৰাৰোগ্যত আক্ৰান্ত দুগৰাকীলৈ সহায়ৰ হাত আগবঢ়াই।

শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ মাধৱদেৱ আন্তর্জাতিক প্রেক্ষাগৃহত উৎযাপন কৰা এই সাংগীতিক অনুষ্ঠানত উপস্থিত থাকে চিনেমা সমালোচক উৎপল দত্ত, সংগীত শিল্পী জয় প্ৰকাশ মেধী, অৱনী ৰঞ্জন পাঠক আদিৰ লগতে “সংগীত জেউতি বঁটা”ৰ জুৰী-সদস্য উৎপল মেনা, মনোজোৎস্না মহন্ত গোস্বামী আৰু সংগীতা বৰঠাকুৰ। আন দুগৰাকী জুৰী সদস্য গৌতম শমা আৰু অনিৰূদ্ধ বৰুৱা। শেষত “সৰা পাতে পাতে…” গীতটোৰে উপস্থিত সংগীত ৰসিকে আমাৰ মাজত সুৰ-সংগীতেৰে জীয়াই থকা গায়ত্ৰী হাজৰিকাক জন্মদিনৰ শুভেচ্ছা জনায়।

Mitali Gogoi’s ‘Suriya Mon’ (A Compilation of Songs) Unveiled — Prantik Deka

Staff Reporter — Mon, 01 Dec 2025 11:23:41 +0000

‘Suriya Mon’, a compilation of songs by Mitali Gogoi, published by Pride Assam Publications, was unveiled at the concluding ceremony of the Silver Jubilee celebration of Sonari Jatiya Vidyalaya in Charaideo district.

The event was attended by Jogananda Bora, Education Secretary of Jatiya Vidyalaya, along with Sunil Dutta, Rati Prabha Gogoi, Juri Devi Phukan, Bani Changmai, Naren Rajkhowa, Nirmal Saikia, Bimal Phukan of Nazira, and several other noted individuals from the region.

The book was released by noted singer and cultural activist Bani Changmai. Regarding the book, he stated, “I was deeply moved upon reading the songbook ‘Suria Mon’. The lyrics of the songs are exceptional. Mitali’s songs will remain our testament. May she continue to write. I wish Mitali continued success.”

Rati Prabha Gogoi, former President of Lekhika Sangstha, Assam and former Principal of Sonari College, states, “Mrs. Mitali Gogoi is a conscientious cultural activist. ‘Suriya Mon’ is the culmination of her dedicated efforts. Mrs. Mitali’s endeavour to gift the discerning reader with a beautiful book is highly commendable. The content contained in the book endeavours to encompass a wide range of issues related to Assam and its societal dynamics. The writer’s work reflects aspirations for creating a bright future that includes children, women, diverse races, cultural traditions, beliefs, scientific advancements, and a vibrant, strong community, all driven by the quest for knowledge on an environmentally sustainable planet. May the author’s dreams be realised; my heartfelt wishes for ‘Suriya Mon’.”

Pride Assam Publishing House has unveiled the much-anticipated compilation ‘Suriya Mon’, noting that each song in this anthology encapsulates the vibrant experiences, profound emotions, and poignant moments that define the journey of the author, Mitali Gogoi. “Each word, each note is alive, vibrant with feeling and sincerity. As publishers, we find particular gratification in encountering such warmth and sincerity in an author’s debut publication. ‘Suriya Mon’ is not merely a compilation of songs – it is a reflection of a journey; a testament to emotions sculpted by the touch of people, time, and fleeting memories that reside within the heart. This book is likely to strike a chord with readers due to its simplistic yet poignant message that allows for personal connections based on individual experiences. We extend our heartfelt congratulations to the author on this achievement. We truly wish that this book will motivate her to engage in writing, singing, and crafting fresh and inventive pieces in the time to come. It is our sincere hope that ‘Suriya Mon’ will attain a veritable place in the hearts of numerous well-wishers.”

গন্ধৰ্ব নাট মহোৎসৱ আৰু ভূপেন্দ্ৰ সংগীত প্ৰতিযোগিতা–প্ৰান্তিক ডেকা

Staff Reporter — Sat, 22 Nov 2025 10:19:07 +0000

মালিগাঁৱৰ বৰিপাৰাস্থিত অভিনয় আৰু সংগীত প্ৰতিষ্ঠান ‘গন্ধৰ্ব’ৰ একবিংশতিতম বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে অহা ইং ৫ আৰু ৬ ডিচেম্বৰ, ২০২৫ তাৰিখে দুদিনীয়াকৈ তৃতীয় বাৰ্ষিক ‘গন্ধৰ্ব নাট মহোৎসৱ’ মালিগাঁৱৰ বৰিপাৰাস্থিত কৰ্মশ্ৰী হিতেশ্বৰ শইকীয়া প্ৰেক্ষাগৃহত আয়োজন কৰিছে বুলি অনুষ্ঠানটিৰ সভাপতি গৌতম কুমাৰ আৰু সম্পাদক ধ্ৰুৱজ্যোতি কুমাৰে এক প্ৰেছ বিজ্ঞপ্তিযোগে জনাইছে।

প্ৰথম নিশাৰ নাট্য সন্ধিয়াটিত ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ জন্ম-শতবৰ্ষ উপলক্ষে গন্ধৰ্বৰ স্ব-প্ৰযোজনাত ধ্ৰুৱজ্যোতি কুমাৰৰ পৰিকল্পনা, বিনোদ শৰ্মাৰ ৰচনা আৰু অখিলেশ হাজাৰিৰ পৰিচালনাত ‘মই আৰু মোৰ ছাঁ’ নাটক সন্ধিয়া ৬.৩০ বজাৰ পৰা মঞ্চস্থ হ’ব। দ্বিতীয় নিশাৰ নাট্য সন্ধিয়াটিত সদ্যপ্ৰয়াত প্ৰাণৰ শিল্পী জুবিন গাৰ্গৰ সোঁৱৰণত সৃষ্টি কলা-কৃষ্টি কেন্দ্ৰৰ প্ৰযোজনাত নাট্যকাৰ দিগন্ত কাকতিৰ দ্বাৰা ৰচিত আৰু পৰিচালিত নাট ‘চকু’ সন্ধিয়া ৬.০০ বজাত আৰু নটতীৰ্থ, গুৱাহাটীৰ প্ৰযোজনাত মণ্টু কুমাৰ দাস ৰচিত আৰু ৰনাল্ড হুছেইন পৰিচালিত নাট ‘এ বিউটিফুল মেলডী’ সন্ধিয়া ৭ বজাত মঞ্চস্থ হ’ব। ৫ ডিচেম্বৰ, শুক্ৰবাৰে গন্ধৰ্ব নাট মহোৎসৱৰ প্ৰথম নিশাৰ নাট্য সন্ধিয়াৰ মঞ্চ মুকলি কৰিব শিশু সাহিত্য ন্যাস, অসমৰ সচিব হৃষীকেশ গোস্বামীয়ে আৰু ৬ ডিচেম্বৰ, শনিবাৰে দ্বিতীয় নিশাৰ নাট্য সন্ধিয়াৰ মঞ্চ মুকলি কৰিব মকবুল হকে।

বৰ্ষপূৰ্তিৰ লগত সঙ্গতি ৰাখি ৬ ডিচেম্বৰ তাৰিখে আবেলি ৩.০০ বজাৰ পৰা প্ৰথম শ্ৰেণীৰ পৰা ষষ্ঠ শ্ৰেণীলৈ জীৱনশিল্পী আদ্য শৰ্মা সোঁৱৰণী চিত্ৰাংকন প্ৰতিযোগিতা আৰু ইং ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে ৰাতিপুৱা ১০.০০ বজাৰ পৰা পঞ্চদশ বাৰ্ষিক সদৌ অসম ভূপেন্দ্ৰ সংগীত প্ৰতিযোগিতা দুটা শাখাত অনুষ্ঠিত হ’ব (‘ক’ শাখা ১৫ বছৰ তলৰ আৰু ‘খ’ শাখা ১৫ বছৰ ওপৰৰ)। প্ৰতিযোগীয়ে বয়সৰ প্ৰমাণ-পত্ৰ জমা দিয়াটো বাধ্যতামূলক। প্ৰতিযোগিতাত বাদ্যযন্ত্ৰী উদ্যোক্তাৰ তৰফৰ পৰা যোগান ধৰা হ’ব। প্ৰতিযোগিতাত প্ৰতিযোগীৰ সাজ-পাৰ মাৰ্জিত হোৱাটো বাঞ্ছনীয়। যিকোনো সিদ্ধান্তৰ ক্ষেত্ৰত সমিতিৰ সিদ্ধান্ত চূড়ান্ত বুলি বিবেচিত হ’ব। ৭ ডিচেম্বৰ তাৰিখে সন্ধিয়া ৭.০০ বজাত বঁটা বিতৰণী অনুষ্ঠানত নগদ ধন আৰু চূড়ান্ত বঁটাৰ লগতে প্ৰমাণ-পত্ৰ বিজয়ী প্ৰতিযোগীক প্ৰদান কৰি সাংস্কৃতিক অনুষ্ঠানেৰে গন্ধৰ্বৰ বৰ্ষপূতি অনুষ্ঠানৰ সামৰণি পৰিব।

সবিশেষ জানিবৰ বাবে ৯৮৬৪১-৩০৫৭২, ৮৬৩৮০-৯৬৪১৮, ৭০০২৮-৪৭২৪০— এই নম্বৰসমূহত যোগাযোগ কৰিব পাৰিব বুলি ‘গন্ধৰ্ব’ই জনাইছে।