Piano Kids, Assam’s premiere musical institute, marked its 15th anniversary on 10th October with a vibrant celebration at ‘Jibakrishna’, an intimate in-campus stage.

The milestone event united current students, proud parents, and accomplished alumni alongside the institute’s founder, the renowned piano maestro Kushal Krishna Dev Goswami. The gathering honoured fifteen years dedicated to cultivating exceptional musical talent.

The highlight of the evening was the ceremonial cutting of a beautifully decorated, music-themed anniversary cake. Surrounded by Goswami, his students, and enthusiastic well-wishers, the moment was celebrated with a chorus of cheers and warm applause. The evening’s celebratory programme was anchored by the noted novelist and writer, Munmi Mahanta.

Every journey begins with a small dream, and the story of Piano Kids is no exception. What started as a vision in 2008 was officially launched on October 10, 2011. The primary objective of this institution was to introduce children to the world of music, nurture their inherent talents, and provide them with opportunities to excel in the musical arena.

What began as a modest academy with just four students has grown over the past 15 years into a widely respected cornerstone of the cultural community, now serving over 250 enrolled students. Furthermore, more than 400 students have successfully completed their education from the institute, and over 45 students are pursuing advanced-level music education.

This music institution follows John Thompson’s School Syllabus, which is approved by the Trinity College of Music. The medium of instruction is Staff Notation. At Piano Kids, efforts are being made to teach and preserve indigenous Assamese songs for future generations by documenting them through Staff Notation. The curriculum incorporates a diverse range of traditional music, including Borgeet, prayers, Bihu songs, Biya Naam (wedding songs), Holi songs, Jhumur songs, lullabies, Bhupendra Sangeet, Bishnu Sangeet, Jyoti Sangeet, Parvati Sangeet, and Zubeen Sangeet.

Over the past years, Piano Kids has successfully hosted nine major events in Guwahati. Hundreds of students, who learned music through staff notation, have performed these compositions in the form of musical symphonies across various prestigious stages, including the Machkhowa ITA Centre, Rabindra Bhawan, Kalakshetra’s Srimanta Sankaradeva International Auditorium, and Shilpagram.

Among these performances, traditional Assamese folk songs have held a special place. The core mission of these initiatives is to popularise piano education, nurture the innate talents of young learners, transcribe Assamese music using western staff notation, and preserve indigenous melodies for generations to come.

The 15th anniversary of Piano Kids offered a wonderful opportunity to honour the dedication, success, and vision of its founder and mentor, Kushal Krishna Dev Goswami.

অসমৰ শীৰ্ষস্থানীয় সংগীত শিক্ষানুষ্ঠান ‘পিয়ানো কিডছ’ (Piano Kids)-ৰ ১৫ সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তি উপলক্ষে যোৱা ১০ অক্টোবৰত শিক্ষানুষ্ঠানখনিৰ চৌহদৰ ভিতৰত থকা ‘জীৱকৃষ্ণ’ নামৰ অন্তৰংগ মঞ্চত এক বৰ্ণিল কাৰ্যসূচী ৰূপায়ণ কৰা হয়। এই গৌৰৱোজ্জ্বল মুহূৰ্তত বৰ্তমানৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী, অভিভাৱক আৰু প্ৰাক্তন শিক্ষাৰ্থীসকলৰ লগতে অনুষ্ঠানটোৰ প্ৰতিষ্ঠাপক তথা প্ৰখ্যাত পিয়ানো বাদক কুশল কৃষ্ণ দেৱ গোস্বামী উপস্থিত থাকে। যোৱা পোন্ধৰটা বছৰে ব্যতিক্ৰমী সংগীত প্ৰতিভা বিকাশৰ ক্ষেত্ৰত আগবঢ়োৱা নিষ্ঠাপূৰ্ণ অৱদানক এই সমাৱেশত সন্মান জনোৱা হয়।

সন্ধিয়াটোৰ আটাইতকৈ আকৰ্ষণীয় দিশ আছিল এটা সুন্দৰভাৱে সজোৱা, সংগীতৰ থিম থকা বৰ্ষপূৰ্তিৰ কেক কাটি কৰা উদযাপন। গোস্বামী, তেওঁৰ ছাত্ৰ-ছাত্ৰী আৰু উৎসাহিত শুভাকাংক্ষীসকলৰ উপস্থিতিত জাউৰিয়ে জাউৰিয়ে হাততালি আৰু উল্লাসৰ মাজত এই মুহূৰ্তটো উদযাপন কৰা হয়। এই বিশেষ উদযাপনমূলক সন্ধিয়াটোৰ আঁত ধৰে ঔপন্যাসিক তথা লেখিকা মুনমী মহন্তই।

প্ৰতিটো যাত্ৰাই এটা সৰু সপোনৰ পৰা আৰম্ভ হয়, আৰু ‘পিয়ানো কিডছ’ৰ কাহিনীটোও ইয়াৰ ব্যতিক্ৰম নহয়। ২০০৮ চনত এক পৰিকল্পনা হিচাপে গঢ় লৈ উঠা এই যাত্ৰা, ২০১১ চনৰ ১০ অক্টোবৰত আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰম্ভ কৰা হৈছিল। শিশুসকলক সংগীতৰ মনোমোহা পৃথিৱীখনৰ সৈতে চিনাকি কৰাই দিয়া, তেওঁলোকৰ অন্তৰ্নিহিত প্ৰতিভাক বিকশিত কৰা আৰু সংগীতৰ জগতখনত পাৰদৰ্শিতা দেখুৱাবলৈ তেওঁলোকক এক উপযুক্ত মঞ্চ প্ৰদান কৰাই আছিল এই অনুষ্ঠানৰ মূল উদ্দেশ্য।

প্ৰথমবাৰৰ বাবে মাত্ৰ ৪ জন শিক্ষাৰ্থীৰে আৰম্ভ হোৱা এই প্ৰতিষ্ঠানটোত বৰ্তমান ২৫০ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছে। তাৰোপৰি, ইতিমধ্যে ৪০০ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে ইয়াৰ পৰা সফলতাৰে শিক্ষা সমাপ্ত কৰি ওলাই গৈছে আৰু ৪৫ জনতকৈও অধিক শিক্ষাৰ্থীয়ে বৰ্তমান উচ্চ পৰ্যায়ৰ সংগীত শিক্ষা গ্ৰহণ কৰি আছে।

এই সংগীত প্ৰতিষ্ঠানখনত ট্ৰিনিটি কলেজ অৱ মিউজিক (Trinity College of Music)ৰ দ্বাৰা অনুমোদিত ‘জন থম্পছনছ স্কুল’ৰ পাঠ্যক্ৰম (John Thompson’s School Syllabus) অনুসৰণ কৰা হয়। ইয়াত শিক্ষাৰ মাধ্যম হ’ল ষ্টাফ ন’টেশ্যন (Staff Notation)। ‘পিয়ানো কিডছ’-ৰ এক বিশেষ প্ৰয়াসৰ জৰিয়তে অসমীয়া থলুৱা গীতসমূহক ষ্টাফ ন’টেশ্যন পদ্ধতিৰে লিপিবদ্ধ কৰা হৈছে। ইয়াৰ মূল উদ্দেশ্য হৈছে শিক্ষাৰ্থীসকলক এই পৰম্পৰাগত গীতসমূহৰ সঠিক শিক্ষা প্ৰদান কৰা আৰু ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে ইয়াক ডিজিটেল তথা স্বৰলিপিৰূপত সংৰক্ষণ কৰি ৰখা। ইয়াৰ পাঠ্যক্ৰমত বৰগীত, প্ৰাৰ্থনা, বিহুগীত, বিয়ানাম, হোলীগীত, ঝুমুৰগীত আৰু নিচুকনি গীতৰ উপৰি ভূপেন্দ্ৰ সংগীত, বিষ্ণু প্ৰসাদ ৰাভাৰ সংগীত, জ্যোতি সংগীত, পাৰ্বতী প্ৰসাদ বৰুৱাৰ সংগীত আৰু জুবিন গাৰ্গৰ কালজয়ী সৃষ্টিসমূহো অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

পিয়ানো কিডছে বিগত বছৰবোৰত গুৱাহাটীত সফলতাৰে ৯খনকৈ বৃহৎ সাংগীতিক অনুষ্ঠান আয়োজন কৰিছে। ষ্টাফ ন’টেশ্যন পদ্ধতিৰে সংগীত শিকা শতাধিক ছাত্ৰ-ছাত্ৰীয়ে এই স্বৰলিপিসমূহক একো একোটা সাংগীতিক সমলয় বা ছিম্ফনী ৰূপ দি বিভিন্ন সন্মানীয় মঞ্চত পৰিৱেশন কৰিছে। ইয়াৰ ভিতৰত মাছখোৱা আই.টি.এ. সাংস্কৃতিক কেন্দ্ৰ, ৰবীন্দ্ৰ ভৱন, শ্ৰীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰৰ আন্তঃৰাষ্ট্ৰীয় প্ৰেক্ষাগৃহ আৰু শিল্পগ্ৰাম অন্যতম।

এই পৰিৱেশন সমূহৰ ভিতৰত অসমৰ পৰম্পৰাগত লোকগীতসমূহে এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আহিছে। এই প্ৰচেষ্টাসমূহৰ মূল লক্ষ্য হৈছে পিয়ানো শিক্ষাৰ বহুল প্ৰচাৰ কৰা, শিশু তথা যুৱ প্ৰজন্মৰ মাজত থকা প্ৰতিভাৰ বিকাশ ঘটোৱা, পাশ্চাত্যৰ ষ্টাফ ন’টেশ্যন ব্যৱহাৰ কৰি অসমীয়া সংগীতক লিপিবদ্ধ কৰা আৰু আমাৰ সুৰীয়া লোকগীতসমূহক ভৱিষ্যৎ প্ৰজন্মৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰি ৰখা।

পিয়ানো কিডছ’ৰ ১৫ সংখ্যক বৰ্ষপূৰ্তি আছিল সংগীতানুষ্ঠানখনৰ প্ৰতিষ্ঠাপক-শিক্ষক তথা পথপ্ৰদৰ্শক কুশল কৃষ্ণ দেৱ গোস্বামীৰ নিষ্ঠা, সফলতা আৰু দূৰদৰ্শিতাক উদযাপন কৰাৰ এক অনন্য সুযোগ।

In a profound tribute to Dr. Zubeen Garg, the heartbeat of Assamese music and a beloved voice of the people, Zubeen Divas was observed in Kolkata on September 19, 2026, honouring his enduring artistic and cultural legacy.

Organised by the Kanchanjangha Foundation, a platform dedicated to the cultural and emotional bond between Bengal and Assam, the event commenced at 10:00 a.m. in the Palm Room on the ground floor of the Utalika Luxury Convention centre. Featuring Srimad Bhagavat Path, prayers, Borgeet, Kamrupi folk songs, tributes, and cultural performances, the event offered a deeply heartfelt homage to Assam’s beloved artiste.

The programme reflected upon Zubeen Garg’s music, creations, personality and his extraordinary contribution to Assamese society and culture. Through his voice, an entire generation found the language of its emotions, dreams, love, pain and life. The void created by his physical absence is profound; yet, through his songs, melodies, creations and ideals, he continues to remain alive in countless hearts.

Right from the outset of the programme, Shikha Bhattacharjee, General Secretary of the Kanchanjangha Foundation, honoured the memory of Zubeen Da with a deeply moving prayer, imbuing the atmosphere with spiritual depth and emotional solemnity. Ashok Bhadra, the Foundation’s President and a prominent music director from Kolkata’s cultural fraternity, paid floral tribute to Zubeen Garg. In his address, he reaffirmed the Foundation’s commitment to preserving Zubeen Da’s legacy and building an enduring musical and cultural bridge between Bengal and Assam.

Pritam, the director of the upcoming movie Love You Zubeen Da, offered a floral tribute and said, “Zubeen has left behind the seeds of culture. It is our responsibility to nurture them, carry them forward, and establish them on the global stage.”

Priyo Chattopadhyay, Vice-President of the Foundation and the lyricist associated with Zubeen’s much-loved song Mon Manena, remembered Zubeen Garg through the planting of his beloved Nahar sapling. The gesture brought alive once again the deep musical bond, affection and memories that he shared with Zubeen Garg.

Dr. Meghali Goswami, Working President of the Kanchanjangha Foundation, lovingly distributed saplings among Zubeen’s admirers as a symbol of unity and remembrance, with the intention of keeping Zubeen Da eternally alive in their hearts. Recalling his profound love for nature and his sensitivity towards the environment, this symbolic gesture represented a silent, collective pledge to carry forward his green vision, creative legacy, and values.

Every person present at the programme experienced Zubeen Da once again—not merely as an artist who left behind a legacy of work, but as an emotion deeply rooted within their own hearts.

Under the leadership of Mitali Kashyap, Cultural Secretary of the Foundation, Zubeen admirers presented Borgeet, Kamrupi folk songs and Bengali songs sung by Zubeen Garg, in an earnest effort to carry forward the stream of his music and memory. The cultural presentation became a heartfelt expression of the bridge connecting the cultural traditions of Bengal and Assam.

Bhagavat Path and Negera Naam-Prasanga, presented by Zubeen admirers, created an especially serene and spiritually charged atmosphere during the programme.

Several distinguished personalities who had, at different points of time, worked alongside Zubeen Garg in the fields of music and culture were present and shared their memories of him and reflections on his creative journey.

Among those present were Akash Sen, Randip Dam, Joint Commissioner of Assam Bhawan, Kolkata, Debajit Roy, Dr. Samir Das, Sadhan Bagchi, Dhananjay Biswas, Pritam, Dr. Kabita Mukherjee, Advisor to the Foundation, Mun Talukdar, Treasurer of the Kanchanjangha Foundation,  Hemen Bhattacharjee, President of ASL, Jiban Roy of ASSK, Parimal Das, Sumana Choudhury, along with numerous Zubeen admirers, well-wishers and members of the cultural fraternity.

Those present recalled that Zubeen Garg was more than just an artist. He embodied Assamese pride, the very heartbeat of music, and a living cultural force that resonated from one heart to another, serving as the voice of an entire generation.

The profound emotional relationship that Assamese society developed with his creations cannot simply fade with time; rather, it is destined to grow deeper and more vibrant. Through his music and creative works, Zubeen Garg also played a distinctive role in connecting Assam with different parts of India and bringing Assamese music and culture to wider audiences.

The core essence of the programme was beautifully captured in a single, poignant reflection: though Zubeen Garg is no longer physically with us, his melodies, his words, his dreams, and his cultural vision will live on forever.

Carrying forward the cultural seeds planted by Zubeen Garg among the younger generation, taking Assamese music and culture to a wider global audience, and strengthening the cultural bond between Bengal and Assam—these responsibilities and commitments resonated throughout every moment of the programme.

At the conclusion of the programme, prayers were offered for the eternal peace of Zubeen Garg’s soul, along with heartfelt condolences to his family, admirers and well-wishers. Everyone present then came together to sing Mayabini Raatir Bukut, creating a deeply emotional and memorable conclusion to the tribute.

Although Zubeen Garg is no longer physically with us, his melodies, songs, and extraordinary creations will endure. His human values, independent thought, social responsibility, love for nature, pursuit of communal harmony, and vibrant dreams will continue to flow through the hearts of every admirer.

চিনেমা: আৰাধনা (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

এই গীতটোৱে কিশোৰ কুমাৰৰ কেৰিয়াৰৰ দিশ সলনি কৰিছিল। একেটা শ্বটত চিত্ৰায়িত এই গীত ভাৰতীয় চিনেমাৰ ইতিহাসত কিংবদন্তিত পৰিণত হৈছে। কণ্ঠত থকা ৰোমান্টিক আবেদন, আত্মবিশ্বাস আৰু স্বাভাৱিকতা আজিও অতুলনীয়।

২. মেৰে সপ্নো কি ৰাণী…

চিনেমা: আৰাধনা (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

দাৰ্জিলিঙৰ পাহাৰৰ মাজেৰে যোৱা ৰেলগাড়ী, ৰাজেশ খান্নাৰ হাঁহি– এই গীতটোক অমৰ কৰি তুলিছে। কিশোৰ কুমাৰৰ কণ্ঠই যুৱ প্ৰেমক নতুন ভাষা দিছিল।

৩. য়ে শাম মস্তানী…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

সন্ধিয়াৰ সৌন্দৰ্য, প্ৰেম আৰু বিষাদ– তিনিওটা অনুভূতি একেলগে বহন কৰা গীত। কিশোৰ কুমাৰৰ কোমল কণ্ঠই গীতটোক কালজয়ী কৰিছে।

৪. চিংগাৰী কয়ি ভড়কে…

চিনেমা: অমৰ প্ৰেম (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

বিৰহ, বেদনা আৰু জীৱনৰ অসহায়তাক কণ্ঠেৰে অভিনয় কৰাৰ এক অনুপম নিদৰ্শন। বহু সংগীত সমালোচকৰ মতে এইটো কিশোৰ কুমাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গীত।

৫. কুছ তো লগ কহেংগে…

চিনেমা: অমৰ প্ৰেম (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

সমাজ সমালোচনাৰ ওপৰত এক দাৰ্শনিক মন্তব্য। আজিও এই গীত সমানে প্ৰাসংগিক।

৬. অ’ সাথী ৰে…

চিনেমা: মুকদ্দৰ কা চিকন্দৰ (১৯৭৮)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: অঞ্জান

প্ৰেমৰ ব্যৰ্থতা আৰু অন্তৰৰ যন্ত্ৰণাৰ অতিশয় সংযত প্ৰকাশৰ ছবি স্পষ্ট।

৭. হমেঁ তুমছে প্যাৰ কিতনা…

চিনেমা: কুদৰত (১৯৮১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

প্ৰেমৰ গভীৰতা প্ৰকাশ কৰা ভাৰতীয় সংগীতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সৃষ্টি।

৮. পল পল দিল কে পাশ…

চিনেমা: ব্লেকমেইল (১৯৭৩)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: ৰাজেন্দ্ৰ কৃষ্ণ

প্ৰেমৰ কোমল অনুভূতিক অত্যন্ত মধুৰভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত।

৯. জিন্দগী এক সফৰ হ্যায় ছুহানা…

চিনেমা: আন্দাজ (১৯৭১)

সুৰকাৰ: শংকৰ–জয়কিষাণ

গীতিকাৰ: হাছৰত জয়পুৰী

জীৱনক উপভোগ কৰাৰ আহ্বান। কিশোৰৰ ইয়’ডেলিং গীতটোৰ বিশেষ আকর্ষণ।

১০. য়ে জীৱন হ্যায়…

চিনেমা: পিয়া কা ঘৰ (১৯৭২)

সুৰকাৰ: লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলাল

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

জীৱনৰ সুখ-দুখক সমভাৱে গ্ৰহণ কৰাৰ এক সহজ অথচ গভীৰ দৰ্শন।

১১. মেৰে মেহবুব কিয়ামত হোগী…

চিনেমা: মি. এক্স ইন বোম্বে (১৯৬৪)

সুৰকাৰ: লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলাল

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

অপূৰণীয় প্ৰেমৰ বেদনা– মূল সুৰ।

১২. এক অজনবী হাছিনা ছে…

চিনেমা: অজনবী (১৯৭৪)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

অচিনাকি মানুহৰ প্ৰতি আকস্মিক আকৰ্ষণক অসাধাৰণভাৱে কণ্ঠত ফুটাই তুলিছে।

১৩. প্যাৰ দিৱানা হোতা হ্যায়…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ স্বতঃস্ফূৰ্ততা আৰু উন্মাদনাৰ সংগীত।

১৪. য়ে জো মহব্বত হ্যায়…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ অনিশ্চয়তা আৰু মানসিক দ্বন্দ্বৰ অপূৰ্ব প্ৰকাশ।

১৫. অ’ মেৰে দিল কে চেইন…

চিনেমা: মেৰে জীৱন সাথী (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

কিশোৰ কুমাৰৰ কণ্ঠৰ মাধুৰ্যৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন।

১৬. দিল ক্যা কৰে..

চিনেমা: জুলি (১৯৭৫)

সুৰকাৰ: ৰাজেশ ৰোশন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ আগত হৃদয়ৰ অসহায়তাৰ কোমল স্বীকাৰোক্তি।

১৭. মুছাফিৰ হুঁ য়াৰোঁ…

চিনেমা: পৰিচয় (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: গুলজাৰ

জীৱনক এক অন্তহীন যাত্ৰা হিচাপে চোৱা– দাৰ্শনিক গীত।

১৮. মীত না মিলা ৰে মন কা…

চিনেমা: অভিমান (১৯৭৩)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

অন্তৰৰ নিঃসংগতা, অপূৰণীয় আকাংক্ষা এই গীতৰ মূল শক্তি।

১৯. ৱো শাম কুছ আজীব থী…

চিনেমা: খামোশী (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: হেমন্ত কুমাৰ

গীতিকাৰ: গুলজাৰ

স্মৃতি আৰু বিষাদেৰে ভৰা এক কালজয়ী সৃষ্টি।

২০. আ চল কে তুঝে…

চিনেমা: দূৰ গগন কি ছাঁও মে (১৯৬৪)

সুৰকাৰ: কিশোৰ কুমাৰ

গীতিকাৰ: কিশোৰ কুমাৰ

এখন আদৰ্শ পৃথিৱীৰ সপোন দেখা এই গীত কিশোৰ কুমাৰৰ সৃষ্টিশীলতাৰ অন্যতম শিখৰ।

২১. খাইকে পান বেনাৰস ৱালা

চিনেমা: ডন (১৯৭৮)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: অঞ্জান

অমিতাভ বচ্চনৰ পৰ্দাৰ ব্যক্তিত্বক নতুন মাত্ৰা দিয়া উচ্ছল গীত।

২২. ছুঁ কৰ মেৰে মন কো

চিনেমা: ইয়াৰানা (১৯৮১)

সুৰকাৰ: ৰাজেশ ৰোশন

গীতিকাৰ: অঞ্জান

বন্ধুত্ব আৰু প্ৰেমৰ সূক্ষ্ম অনুভূতিক অতি কোমলভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত।

২৩. নীলে নীলে অম্বৰ পৰ…

চিনেমা: কলাকাৰ (১৯৮৩)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: ইন্দীবৰ

আশীৰ দশকতো কিশোৰৰ কণ্ঠ যে সমানে সতেজ আছিল, এই গীতেই তাৰ প্ৰমাণ।

২৪. ৰিমঝিম গিৰে সাৱন…

চিনেমা: মঞ্জিল (১৯৭৯)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: যোগেশ

বৰষুণ, প্ৰেম আৰু মহানগৰীয় জীৱনৰ অপূৰ্ব সংগীত-চিত্ৰ।

২৫. ফুলোঁ কা তাৰোঁ কা…

চিনেমা: হৰে ৰামা হৰে কৃষ্ণ (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

ভাই-ভনীৰ সম্পৰ্কক ইমান সৰল আৰু আন্তৰিকভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত ভাৰতীয় চিনেমাৰ সংগীতত খুব কমেই আছে। ৰাখীবন্ধনকে ধৰি বিভিন্ন সামাজিক অনুষ্ঠানত আজিও এই গীত সমান জনপ্ৰিয়।

Barun Sarma-The silent devotee of Vyas Ojapali

Assam’s folk culture is not merely a relic of the past; it is a vibrant, living stream of our spiritual and social existence. Notably, an inimitable and vital component of this rich folk culture is the Vyas Ojapali (also known as Vyah-Gowa Ojapali) of the Darrang district. One of Assam’s oldest folk cultures, Vyas Ojapali is far more than a traditional dance or musical performance; it is a priceless folk heritage deeply woven into the state’s spiritual, literary, and social fabric. For decades, this art form has propagated religious epics like the Ramayana, Mahabharata and Bhagavata to the masses through a captivating blend of music, drama, and storytelling. It stands as an unbroken, continuous pursuit of wisdom within Assamese society.

To keep any timeless art form alive, it requires the sacrifice and lifelong devotion of dedicated practitioners. Among the artistes who have carried the grand heritage of Vyas Ojapali in their very blood and breath, dedicating their entire lives to its preservation, the name of Barun Dev Sarma stands out as truly exemplary. Hailing from No. 2 Ghorasal, a rural residential locality and village within the Sipajhar revenue circle of Darrang district, Sarma views Vyas Ojapali neither as a mere profession nor a livelihood; to him, it is a hereditary, spiritual pursuit of the soul.

Barun Sarma with the first female Ojapali group

The family of veteran Vyas Sangeet artiste Barun Dev Sarma has been deeply intertwined with the practice of Vyas Oja for generations. His grandfather, father, and Sarma himself have tirelessly nurtured this heritage, proving that folk art is not merely an expression of individual talent, but a holistic cultural heritage carried by the soul of a community. In this arduous journey, dedicated artistes like Gokul Sarma and teacher Jiten Sarma have equally devoted themselves, preserving the distinct identity of Darrang’s Vyas Oja. Their unwavering commitment continues to safeguard this profound tradition from losing its way.

For generations, societal prejudices and superstitions kept women from performing on the Vyas Oja stage. However, true visionaries have the power to break through the darkness of outdated traditions. Barun Dev Sarma took that historic and courageous step. Through his singular efforts, guidance, and inspiration, the very first all-female Ojapali troupe in Assam’s cultural history, comprising nine young women, officially debuted as the “Maa Parijati Byasini Ojapali Dal” on July 20, 2023. Mentored by Barun Dev Sarma, a lifelong practitioner of Vyas Oja hailing from Byaspara, Sipajhar, this troupe of young women has successfully navigated the path of transformation while overcoming societal hurdles. Initially, they faced a fierce storm of societal backlash, criticism, and objections, which regrettably led three young women to leave the group. Yet, Barun Dev Sarma remained completely unfazed in his resolve. Embracing the profound belief that folk culture is not the exclusive domain of any particular gender or class, but rather the fundamental right to self-expression and cultural identity for every individual, he empowered women artistes by providing them with continuous training and stage exposure, thereby fostering a progressive new mindset.

Led by Oja Upasana Sarma, the group currently features Jina Priyam Sarma as the Dainapali, with Jyotismita Sarma, Torali Sarma, Kavyashree Sarma, and Dharitri Sarma dedicatedly serving as the Palis. Defying all odds, this all-women Vyas Ojapali troupe began its journey at the Durga Puja mandap in Byaspara and has since earned widespread popularity and immense respect by performing across various parts of the state. Last year, the group won accolades in the Folk Music (Vyas Oja category) at the State Kala Sangam held at Srimanta Sankaradeva Kalakshetra. Adding to their achievements, they were also selected to perform Vyas Ojapali at the prestigious National Kala Utsav held in Pune last December. Their achievement clearly proves that with the right opportunities and proper guidance, women can carry forward our ancient traditions with equal grace and glory. Today, Barun Dev Sarma is no longer just a traditional Oja or performer; he has established himself as a dedicated custodian, teacher, and devoted practitioner of the Vyas Oja tradition. His generational legacy, cultural leadership, and relentless efforts to guide the younger generation are steering this invaluable Assamese folk culture toward a bright and empowered future.

পত্নীৰ সৈতে ব্যাসৰ ওজা বৰুণ শৰ্মা

সমাজৰ বাধা নেওচি ৰূপান্তৰৰ বাটেৰে আগুৱাইছে এদল যুৱতী। লোক সংগীতৰ প্ৰৱহমান ধাৰাক আগুৱাই নিয়াৰ নিৰবচ্ছিন্ন সাধনাত ব্ৰতী হৈছে ছয় যুৱতীৰে গঠিত এটি দল। দৰঙৰ বিখ্যাত লোকসংগীত ‘ব্যাস ওজা’ৰ চৰ্চাত তেওঁলোকে ৰচিছে নতুন অধ্যায়। আগবাঢ়িছে অসাধ্য সাধনৰ দিশে। ন-ইতিহাস ৰচনাৰে যুৱতীৰ দলটোৱে গঢ় দিছে ‘মা পাৰিজাতী ব্যাসিনী ওজাপালি’ শীৰ্ষক এটা ব্যাস ওজাপালিৰ দল। ছিপাঝাৰৰ ব্যাসপাৰাত পোন প্ৰথমবাৰ বাবে গঢ়ি উঠা যুৱতীৰ এই ব্যাস ওজাপালি দলটোৱে কঢ়িয়াইছে আশাৰ বতৰা।

ব্যাস ওজাৰ আজন্ম সাধক ব্যাসপাৰাৰ বৰুণ দেৱশৰ্মাৰ তত্ত্বাৱধানত সমাজৰ বাধা-নিষেধ নেওচি আগবাঢ়িছে দলটো। প্ৰতিষ্ঠাৰ দুবছৰৰ ভিতৰত সীমাৰ পৰিধি ভাঙি সুনাম অৰ্জিছে ছোৱালীৰ ব্যাস ওজাৰ দলটোৱে। লক্ষণীয়ভাৱে অসমৰ চহকী লোক-সংস্কৃতিৰ এটি অনবদ্য উপাদান ব্যাস ওজা। যুগ যুগ ধৰি দৰংৰ এচাম প্ৰচাৰবিমুখ শিল্পীৰ নিৰবচ্ছিন্ন সাধনাই জীয়াই ৰাখিছে ব্যাস ওজাপালি। পৰম্পৰা ৰক্ষা কৰি ছিপাঝাৰৰ ব্যাসপাৰাৰ সমীপৰ একাংশ নীৰৱ সাধকে যুগ যুগ ধৰি কৰি আহিছে ব্যাস ওজাৰ সাধনা। কঠিন জীৱন সংগ্ৰামৰ মাজত লোকসংগীতৰ এই সাধকসকলে দশকৰ পিছত দশক ধৰি অব্যাহত ৰাখিছে ব্যাস ওজাপালিৰ সাধনা। জীৱনৰ ঘাত-প্ৰতিঘাতক নেওচি প্ৰাণপণে পূৰ্বপুৰুযে দি যোৱা শিল্পকৰ্মক জীয়াই ৰাখিবলৈ অব্যাহত ৰাহিছে আপ্ৰাণ চেষ্টা।

ব্যাসৰ ওজাপালিৰ নীৰৱ সাধক বৰুণ শৰ্মা

চামে চামে এই লোক-সংস্কৃতিক আগুৱাই নিবলৈ ওলাই আহিছে এদল নৱপ্ৰজন্মৰ প্ৰতিনিধি। তেওঁলোকক প্ৰশিক্ষণ দি সঠিক দিশত আগুৱাই নিবলৈ চেষ্টা অব্যাহত ৰাহিছে এচাম জ্যেষ্ঠ শিল্পীয়ে। তাৰ ভিতৰত অন্যতম হিচাপে বিবেচিত হৈছে ব্যাসপাৰাৰ ২নং ঘোঁৰাশাল গাঁৱৰ ব্যাস সংগীতৰ আজন্ম শিল্পী বৰুণ শৰ্মা। ব্যাস সংগীতৰ এগৰাকী সুনিপুণ ধাৰক-বাহক হিচাপে পৰিচিত বৰুণ শৰ্মাই প্ৰায় দুবছৰ পূৰ্বে আগবঢ়িল এক ব্যতিক্ৰম পদক্ষেপৰ দিশে। ল’ৰাৰ সমান্তৰালকৈ ছোৱালীক ব্যাস সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ দি এক নজিৰ সৃষ্টিৰ বাবে তেওঁ উঠিপৰি লাগিল। কিন্তু সমাজৰ একাংশ লোক তেওঁৰ এই কাৰ্যত হেঙাৰ হিচাপে থিয় দিলে। যুগ যুগ ধৰি চলি অহা ব্যাস সংগীতৰ সাধনা ছোৱালীয়ে কোনো কাৰণতে কৰিব নোৱাৰে বুলি সমাজৰ এইসকল তথাকথিত সজাগ ব্যক্তিয়ে ঘোষণা কৰিলে। এই সন্দৰ্ভত তেওঁলোকে দিলে বহু যুক্তি। কিন্তু বৰুণ শৰ্মা আৰু তেওঁৰ কেইবাজনো সহযোগীয়ে মহিলাৰ ব্যাস ওজাপালিৰ সমৰ্থনত থিয় হ’ল। যুক্তি দিলে যে যদি গোসাঁনীক কেন্দ্ৰ কৰি ব্যাস সংগীতৰ সৃষ্টি হৈছে, প্ৰচলন হৈ আছে, তেনেস্থলত মহিলাই ব্যাস সংগীতৰ সাধনাত অসুবিধা ক’ত। পালি গকুল ডেকাক লগত লৈ তেওঁ ব্যাস সংগীতৰ প্ৰশিক্ষণ প্ৰদানৰ বাবে বাছি উলিয়ালে মুঠ ৯ গৰাকী কিশোৰী-যুৱতী। ২০২৩ চনৰ ২০ জুলাইত আনুষ্ঠানিকভাৱে আৰম্ভ হ’ল ব্যাস ওজাৰ প্ৰথমটো যুৱতীৰ দল। সামাজিক বাধা, অন্ধবিশ্বাসক নেওচি প্ৰগতিশীল মানসিকতাৰ অভিভাৱকসকলে ব্যাস সংগীতৰ সাধনাৰ বাবে আগুৱাই দিলে নিজৰ কন্যাক। তাৰ মাজত বহু বাধা-বিঘিনিৰ সন্মুখীন হ’ল দলটো। বহু অপপ্ৰচাৰ, কুৎসাঁই দলটোৰ মাজত সৃষ্টি কৰিলে ধুমুহা। তাৰ বিপৰীতে সমাজৰ এচাম প্ৰগতিশীল, সংস্কৃতিপ্ৰেমী লোকে গকুল শৰ্মা আৰু যুৱতীকেইগৰাকীক সাহস প্ৰদান কৰিলে। উৎসাহ দি আগুৱাই নিবলৈ চেষ্টা কৰিলে।

প্ৰথম মহিলা ওজাপালি দলৰ সৈতে প্ৰশিক্ষক বৰুণ শৰ্মা।

সোঁতৰ বিপৰীতে গৈ এটা সময়ত ছগৰাকী যুৱতীৰ দলটোৱে লাভ কৰিলে প্ৰতিষ্ঠা। বিভিন্ন কাৰণত প্ৰথম অৱস্থাত তিনিগৰাকী যুৱতী দলটোৰ পৰা আঁতৰি গ’ল যদিও আজিও সাধনাত ব্ৰতী হৈ আছে এই ছগৰাকী গাভৰু। ওজা উপাসনা শৰ্মাৰ নেতৃত্বত দলটোত ডাইনাপালি হিচাপে আছে জীনাপ্ৰিয়ম শৰ্মা। পালি হিচাপে সাধনা অব্যাহত ৰাখিছে জ্যোতিস্মিতা শৰ্মা, তৰালি শৰ্মা, কাব্যশ্ৰী শৰ্মা আৰু ধৰিত্ৰী শৰ্মা। সকলো বাধা নেওচি ব্যাসপাৰাৰ দুৰ্গাঁ পূজাৰ মণ্ডপৰ পৰাই আৰম্ভ হৈছিল ছোৱালীৰ ওজাপালি দলটোৰ লোকসংগীতৰ অনুষ্ঠান। বিগত বৰ্ষত দলটোৱে শ্রীমন্ত শংকৰদেৱ কলাক্ষেত্ৰত ৰাজ্যিক কলা সংগমত জন্মগ্ৰহণ কৰি লোক সংগীতৰ ‘ব্যাস ওজা’ৰ শাখাত সন্মান বুটলিবলৈ সক্ষম হয়। কেৱল সেয়ে নহয়, বিগত বৰ্ষৰ ডিচেম্বৰত পুনেত অনুষ্ঠিত ৰাষ্টীয় কলা সংগমলৈ নিৰ্বাচিত হৈ ছোৱালীৰ ওজাপালিৰ দলটোৱে প্ৰদৰ্শন কৰে ব্যাস ওজাপালি। সোঁতৰ বিপৰীতে গৈ সম্প্ৰতি কেৱল দৰঙতে নহয়, সমগ্ৰ অসমতে চৰ্চিত হৈ পৰিছে ব্যাস ওজাপালিৰ এই দলটো। এক কথাত ক’বলৈ গ’লে ২০২৩ চনত ব্যাস সংগীতৰ ক্ষেত্ৰখনত আৰম্ভ হোৱা এই বিপ্লৱে সম্প্ৰতি সীমাৰ পৰিধি ভাঙি বিলাবলে আৰম্ভ কৰিছে লোক-সংস্কৃতিৰ অনাবিল সুবাস।

In the heart of Mysuru, the curtains have fallen on the illustrious career of a true luminary of Indian music. On July 11, 2026, the beloved playback singer S. Janaki, a voice that echoed through the corridors of countless hearts and cinema halls, bid adieu to the world. She left us at the age of 88, her spirit enveloped in the affection of her family, leaving behind a legacy that resonates like her timeless melodies.

Janaki was admitted to Apollo Hospital in Mysuru early that Saturday morning; a frail voice that had once serenaded millions now faced formidable health challenges. Despite the relentless efforts of the medical team, her star dimmed in the evening, succumbing to a cardiac arrest. Family sources revealed that she had recently been residing in Bogadi, a serene locale that now echoes with memories of her vibrant spirit.

As news of her passing spread, the music fraternity and fans alike were plunged into mourning. Janaki’s granddaughter, Apsara Vydyula, took to social media to express her emotions, a heartfelt post that stirred our collective soul: “She left us peacefully, surrounded by the love of her family. While our hearts are heavy, we are also filled with gratitude for the extraordinary life she lived and the immeasurable joy she brought to millions through her timeless music.” Apsara’s words beautifully captured Janaki both as an iconic voice on the silver screen and a nurturing grandmother who filled lives with warmth and grace-a duality that encapsulated her essence.

Known as the “Nightingale of India,” Janaki’s vocal prowess knew no bounds. Over a prolific career that spanned six dazzling decades, she recorded an astounding 48,000 songs across various languages, primarily in the South Indian linguistic tapestry of Kannada, Tamil, Telugu, and Malayalam, while also weaving her magic in Hindi, Urdu, Punjabi, and even Bengali. The sheer versatility of her voice seemed almost otherworldly, effortlessly transitioning through varied genres and styles-from traditional folk to contemporary hits, each note tinged with her unique emotive touch.

Her ascent in the industry was no mere stroke of luck; it was a testament to relentless hard work, talent, and perhaps a touch of divine intervention. She sang for legendary composers, her melodies wrapping themselves around the narratives of films like a comforting hug. From superhits to regional classics, her songs became the soundtrack of many lives, encapsulating the dreams, sorrows, and aspirations of people.

While channels of nostalgia now flood with her greatest hits, the real essence of S. Janaki lies deeper than just her discography. It is found in the way her music has woven into the very fabric of our memories-each song a pearl in a necklace strung with stories of love, loss, and celebration. Like an artist adding the final strokes to a masterpiece, she created timeless works that will linger long after her departure.

As we close this chapter in the saga of Indian music, let us remember S. Janaki not merely as a singer but as a formidable force, a woman who transformed the very landscape of playback singing. Her legacy is immortalized not just in her songs but in the hearts she touched, the dreams she inspired, and the music that will echo long into the future. As the sun sets on this celestial songbird, we are left with melodies that will forever remain a part of us, resonating through time-a lasting tribute to an unparalleled artist.

The music video features celebrated Kathak Practitioner and actor B. Palkee alongside Delhi-based models Gagan Gupta and Aditya Soni in lead roles. Produced and styled by the renowned fashion designer Dipankar Kashyap under the banner of Spriha Production, the video has been shot amidst the scenic beauty of Chandubi, adding a visually captivating backdrop to the story.

The song is sung by Nihira Joshi Deshpande and Debajit Saikia, while the lyrics have been penned by Anupam Nath. The music has been composed by Priyanku Bordoloi. Make up by Akash Das. The project has been directed and shot by Shahil Siddiqui, who has blended romance and natural beauty to create a visually appealing musical experience.

With its soulful music, heartfelt storyline and picturesque locations, ‘Pakhi Loga Moone’ aims to strike a chord with audiences who enjoy romantic narratives and melodious songs.

মিউজিক ভিডিঅ’টোত বিশিষ্ট কথক নৃত্যাংগনা তথা অভিনেত্ৰী বি. পাল্কীৰ সৈতে মুখ্য চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে দিল্লীৰ মডেল গগন গুপ্তা আৰু আদিত্য ছোনীয়ে। খ্যাতনামা ফেশ্বন ডিজাইনাৰ দীপাংকৰ কাশ্যপে ‘স্পৃহা প্ৰডাকশ্যন’ৰ বেনাৰত এই প্ৰকল্পটোৰ প্ৰযোজনা আৰু ষ্টাইলিং কৰিছে। ভিডিঅ’টোৰ চিত্ৰগ্ৰহণ চানডুবিৰ মনোমোহা প্ৰাকৃতিক পৰিৱেশত সম্পন্ন কৰা হৈছে, যিয়ে ইয়াৰ দৃশ্যসৌন্দৰ্য অধিক আকৰ্ষণীয় কৰি তুলিছে।

গীতটোত কণ্ঠদান কৰিছে নিহিৰা যোশী দেশপাণ্ডে আৰু দেবজিত শইকীয়াই। গীতৰ কথা অনুপম নাথৰ, আনহাতে সংগীত পৰিচালনা কৰিছে প্ৰিয়াংকু বৰদলৈয়ে। মে’কআপ আকাশ দাসৰ। ভিডিঅ’টোৰ পৰিচালনা আৰু চিত্ৰগ্ৰহণ কৰিছে ছাহিল ছিদ্দিকীয়ে, যিয়ে প্ৰেম আৰু প্ৰকৃতিৰ সৌন্দৰ্য সুন্দৰভাৱে পৰ্দাত উপস্থাপন কৰাৰ চেষ্টা কৰিছে।

আবেগেৰে ভৰা সুৰ, হৃদয়স্পৰ্শী কাহিনী আৰু চানডুবিৰ মনোৰম লোকেচনৰ সমাহাৰে ‘পাখি লগা মনে’ ৰোমাণ্টিক সংগীত আৰু অনুভূতিপ্ৰৱণ কাহিনী ভালপোৱা দৰ্শকৰ মাজত বিশেষ সমাদৰ লাভ কৰিব বুলি আশা প্ৰকাশ কৰা হৈছে।

“জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল…”, “আকাশৰে নীলাই…”, “সপোনত শুনো মধুৰ আবেশ…’, “অ’ নয়নমণি…”— অসমীয়া গীতৰ ইতিহাসৰ এই জনপ্ৰিয় গীতসমূহ শুনিলে আজিও বহু শ্ৰোতাৰ মনত এক পৰিচিত কণ্ঠ অনুৰণিত হয়। সেই কণ্ঠটি আছিল সুমন কল্যাণপুৰৰ। অসমীয়া নোহোৱাকৈও শুদ্ধ অসমীয়া উচ্চাৰণ, কোমল কণ্ঠ-মাধুৰ্য আৰু আৱেগময় গায়নশৈলীৰে তেওঁ অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয়ত এক বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰিছিল। ইমানেই স্বাভাৱিকভাৱে তেওঁ অসমীয়া গীত গাইছিল যে বহু শ্ৰোতাই তেওঁক অসমৰে জীয়ৰী বুলিয়েই ভাবিছিল।
আজি সেই মধুৰ কণ্ঠ স্তব্ধ হ’ল। ভাৰতীয় নেপথ্য সংগীতৰ স্বৰ্ণযুগৰ অন্যতম শিল্পী সুমন কল্যাণপুৰে কালি (২০২৬ চনৰ ৩১ মে’ত) মুম্বাইৰ নিজ বাসভৱনত শেষ নিশ্বাস ত্যাগ কৰে। মৃত্যুৰ সময়ত তেওঁৰ বয়স আছিল ৮৯ বছৰ।
কিন্তু শিল্পীৰ মৃত্যু হয় নেকি? মানুহ আঁতৰি যায়, কণ্ঠ স্তব্ধ হয়; অথচ গীত ৰৈ যায়। স্মৃতি ৰৈ যায়। সুমন কল্যাণপুৰো তেনেকুৱাই এগৰাকী শিল্পী, যাৰ কণ্ঠৰ মাধুৰ্যই প্ৰজন্মৰ পিছত প্ৰজন্ম সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয় স্পৰ্শ কৰি থাকিব।
হিন্দী, মাৰাঠী, বাংলা, গুজৰাটী, কন্নড়, ওড়িয়া, পঞ্জাবী আদি বহু ভাষাৰ গীত গাই দেশজুৰি খ্যাতি লাভ কৰা সুমন কল্যাণপুৰৰ অসমৰ সৈতে থকা সম্পৰ্ক আছিল বিশেষ। ড° ভূপেন হাজৰিকাৰ সুৰত গোৱা একাধিক অসমীয়া গীতৰ জৰিয়তে তেওঁ অসমীয়া সংগীতৰ ইতিহাসতো নিজৰ নাম স্থায়ীভাৱে খোদিত কৰি থৈ গৈছে।

১৯৩৭ চনৰ ২৮ জানুৱাৰীত ঢাকাত জন্মগ্ৰহণ কৰা সুমন কল্যাণপুৰৰ সংগীতযাত্ৰা আৰম্ভ হৈছিল একান্ত অনুৰাগৰ পৰা। কৰ্ণাটকৰ সাৰস্বত ব্ৰাহ্মণ পৰিয়ালৰ সন্তান “সুমন” -এ শৈশৱৰ পৰাই সংগীত আৰু চিত্ৰকলাৰ প্ৰতি গভীৰ আগ্ৰহ প্ৰকাশ কৰিছিল। মুম্বাইলৈ স্থানান্তৰিত হোৱাৰ পিছত তেওঁ পণ্ডিত কেশৱৰাও ভোলে, ওস্তাদ খান আব্দুল ৰহমান খান আৰু মাষ্টাৰ নৱৰঙৰ দৰে বিশিষ্ট গুৰুৰ ওচৰত সংগীতৰ শিক্ষা গ্ৰহণ কৰে। এই কঠোৰ সাধনাই তেওঁক ভাৰতীয় সংগীতৰ জগতত এক সন্মানজনক স্থান প্ৰদান কৰে।
১৯৫৪ চনত আৰম্ভ হোৱা তেওঁৰ সংগীত জীৱনে পৰৱৰ্তী দুই দশকত এক উজ্জ্বল ৰূপ লাভ কৰে। সেই সময়ত ভাৰতীয় চিনেমাৰ সংগীতত লতা মংগেশকাৰৰ একচ্ছত্ৰ প্ৰভাৱ আছিল। তাৰ মাজতে সুমন কল্যাণপুৰে নিজৰ মধুৰ, কোমল আৰু সুৰীয়া কণ্ঠৰে এক সুকীয়া পৰিচয় গঢ়ি তুলিবলৈ সক্ষম হৈছিল। বহু সময়ত তেওঁৰ কণ্ঠক লতা মংগেশকাৰৰ কণ্ঠ বুলি ভুল কৰা হৈছিল যদিও সময়ৰ সৈতে সুমন কল্যাণপুৰে নিজৰ স্বকীয় শিল্পীসত্তা প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।
সংগীত বিশাৰদ সকলৰ মতে, সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠত একাধাৰে কোমলতা, শাস্ত্ৰীয় শুদ্ধতা আৰু আৱেগৰ অপূৰ্ব সমন্বয় আছিল। উচ্চাংগ সংগীতৰ গভীৰ জ্ঞান, বিস্তৃত স্বৰপৰিসৰ আৰু নিখুঁত সুৰবোধে তেওঁক সমসাময়িক শিল্পীসকলৰ মাজত বিশেষ স্থান দিছিল। তথাপিও বহুতে বিশ্বাস কৰে যে তেওঁৰ অসাধাৰণ প্ৰতিভাৰ তুলনাত তেওঁ সদায়েই কিছু কম স্বীকৃতি লাভ কৰিছিল।
হিন্দীৰ উপৰি মাৰাঠী, অসমীয়া, বাংলা, গুজৰাটী, কন্নড়, ভোজপুৰী, ৰাজস্থানী, ওড়িয়া আৰু পঞ্জাবী ভাষাতো তেওঁ অসংখ্য গীত কণ্ঠদান কৰিছিল।
কিন্তু অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ বাবে সুমন কল্যাণপুৰৰ পৰিচয় আছিল অলপ বেলেগ। সুমন কল্যাণপুৰ আছিল অসমীয়া গীতৰো এক অতি আপোন কণ্ঠ।
বিশেষকৈ ড° ভূপেন হাজৰিকাই সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠৰ স্বকীয় বৈশিষ্ট্য গভীৰভাৱে অনুধাৱন কৰিছিল। তেওঁৰ কণ্ঠত থকা কোমলতা, মাধুৰ্য, আৱেগ প্ৰকাশৰ ক্ষমতা আৰু সুৰৰ শুদ্ধতাক ভিত্তি কৰি ভূপেন হাজৰিকাই একাধিক কালজয়ী অসমীয়া গীত সৃষ্টি কৰিছিল।
ভাষাগত দিশৰ পৰাও সুমন কল্যাণপুৰ এক বিস্ময়। অসমীয়া নোহোৱাকৈও তেওঁ যি নিখুঁত উচ্চাৰণৰে অসমীয়া গীত পৰিৱেশন কৰিছিল, সেয়া আজিও শ্ৰোতাসকলক মুগ্ধ কৰি ৰাখিছে।
শব্দৰ উচ্চাৰণ, আৱেগৰ নিয়ন্ত্ৰণ আৰু ভাষাটোৰ সুৰ-মাধুৰ্যৰ সৈতে একাত্ম হোৱাৰ ক্ষমতাই গায়িকা গৰাকীক অসমৰে জীয়ৰী যেন অনুভৱ কৰাইছিল।
ভূপেন হাজৰিকাৰ সুৰত সুমন কল্যাণপুৰে কণ্ঠদান কৰা উল্লেখযোগ্য অসমীয়া গীতসমূহৰ ভিতৰত আছে—
“অয় অয় আকাশ শুব…” (প্ৰতিধ্বনি),
“মিলনৰ এই শুভক্ষণ…”
“বিজুলীৰ পোহৰ মোৰ নাই…” (চিকমিক বিজুলী)।
তেনেদৰে উল্লেখ কৰিব পাৰি
“জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল…” (কাঁচঘৰ),
‘ফুল ভৰা ফুলনীৰ…”
“আকাশৰে নীলাই…” (পোনাকন),
“কতো দুখ দিয়া প্ৰভু…”,
“মা তুমি খেলিবানে…”
“অ’ নয়নমণি…” (নয়নমণি),
“সপোনত শুনো মধুৰ আবেশ… (কৃষ্ণচূড়া),
“বাই যাওঁ বাই যাওঁ…” (ৰজনীগন্ধা) আদি। এই গীতেৰে অসমৰ সংগীতপ্ৰেমীৰ হৃদয়ত বিশেষ স্থান অধিকাৰ কৰি আছে। অসমীয়া সংগীতৰ ভঁৰালত আজিও সমান সমাদৃত।
দীৰ্ঘ সংগীতজীৱনত সুমন কল্যাণপুৰে মুঠ ৮৫৭টা হিন্দী গীত কণ্ঠদান কৰি ভাৰতীয় সংগীতৰ ভঁৰাল সমৃদ্ধ কৰিছিল। কিন্তু সংখ্যাৰ হিচাপতকৈও ডাঙৰ কথা হ’ল– তেওঁ লাখ লাখ শ্ৰোতাৰ হৃদয়ত সুৰৰ এক নিজস্ব পৃথিৱী গঢ়ি তুলিছিল।
আজিৰ দিনটোত সুমন কল্যাণপুৰক স্মৰণ কৰিলে কেৱল এগৰাকী পাৰ্শ্বগায়িকাক স্মৰণ কৰা নহয়; স্মৰণ কৰা হয় ভাৰতীয় সংগীতৰ এক সোনালী অধ্যায়, এক নীৰৱ অথচ দীপ্তিমান শিল্পীসত্তাক। অসমীয়া গীতৰ সৈতে তেওঁৰ আত্মিক সম্পৰ্কই তেওঁক অসমৰ সাংস্কৃতিক স্মৃতিত চিৰদিনৰ বাবে সংৰক্ষিত কৰি ৰাখিব।
কায়িক ভাবে তেওঁ নাই, কিন্তু তেওঁৰ কণ্ঠ আছে। তেওঁৰ গীত আছে। “জীৱন ঘড়ীৰ প্ৰতিটো পল”ৰ দৰে সময় আগুৱাই যাব, প্ৰজন্ম সলনি হ’ব; কিন্তু অসমীয়া গীতৰ আকাশত সুমন কল্যাণপুৰৰ কণ্ঠৰ মধুৰ অনুৰণন বহুদিন ধৰি ধ্বনিত হৈ থাকিব।