এই খবৰটো হয়তো সাধাৰণ অৰ্থত এক স্বাস্থ্য-সংবাদ। কিন্তু মিঠুন চক্ৰৱৰ্তীৰ দৰে এজন শিল্পীৰ ক্ষেত্ৰত এনে এটা সংবাদৰ তাৎপৰ্য কেৱল চিকিৎসা-বিজ্ঞানৰ পৰিসৰত আবদ্ধ হৈ নাথাকে। তেওঁৰ শৰীৰৰ ওপৰত হোৱা এটা সৰু অস্ত্ৰোপচাৰেও তেওঁৰ কেইবা দশকৰ শিল্প-যাত্ৰা, পৰ্দাৰ দেহ-ভাষা, ষ্টাৰডম আৰু সময়ৰ সৈতে এজন অভিনেতাৰ পৰিৱৰ্তনশীল সম্পৰ্কৰ কথা আমাক পুনৰ ভাবিবলৈ বাধ্য কৰে।

মিঠুনৰ ষ্টাৰডমৰ অন্যতম মূল উপাদান আছিল তেওঁৰ শৰীৰ। তেওঁৰ নৃত্য, তেওঁৰ গতি, তেওঁৰ দেহভংগী, তেওঁৰ যুঁজৰ দৃশ্য, তেওঁৰ পোছাক, তেওঁৰ পৰ্দাত চলাৰ ধৰণ– এই সকলোবোৰ মিলিয়েই গঢ় লৈছিল ‘মিঠুন’ নামৰ এক সাংস্কৃতিক প্ৰতীক। ভাৰতীয় জনপ্ৰিয় চিনেমাত দেহক ইমান প্ৰত্যক্ষভাৱে ষ্টাৰডমৰ ভাষালৈ ৰূপান্তৰ কৰা অভিনেতাৰ সংখ্যা খুব বেছি নহয়। মিঠুন সেই অৰ্থত কেৱল অভিনেতা নাছিল; তেওঁ আছিল এক cinematic body– এনে এক পৰ্দাৰ শৰীৰ, যাৰ মাজেৰে এটা সময়ৰ সামাজিক আকাংক্ষা, যৌৱনৰ উন্মাদনা আৰু আত্মপ্ৰতিষ্ঠাৰ সপোন প্ৰকাশ পাইছিল।

আজি সেই শৰীৰেই বয়সৰ বাস্তৱতাৰ সন্মুখীন।

|| মিঠুন চৰ্চা: ‘মৃগয়া’ৰ পৰা ‘ডিস্কো ডান্সাৰ’লৈ ||

১৯৭৬ চনত মৃণাল সেনৰ ‘মৃগয়া’ৰ জৰিয়তে মিঠুন চক্ৰৱৰ্তীৰ চিনে-অভিষেক। প্ৰথম চিনেমাতেই তেওঁ ৰাষ্ট্ৰীয় চলচ্চিত্ৰ বঁটা লাভ কৰিলে। এই তথ্যটো নিজেই তাৎপৰ্যপূৰ্ণ। কাৰণ মিঠুনৰ চলচ্চিত্ৰ-যাত্ৰাৰ আৰম্ভণি হৈছিল তথাকথিত ‘মাছ এণ্টাৰটেইনমেণ্ট’ৰ তাৰকাৰূপে নহয়; হৈছিল এক গম্ভীৰ সামাজিক-বাস্তৱবাদী চলচ্চিত্ৰৰ অভিনয়শিল্পী হিচাপে। ‘মৃগয়া’ৰ মিঠুন আৰু ‘ডিস্কো ডান্সাৰ’ৰ মিঠুনক একেলগে ৰাখিলে ভাৰতীয় জনপ্ৰিয় চিনেমাৰ ভিতৰত তেওঁৰ পৰিৱৰ্তনৰ এক আশ্চৰ্য নক্সা দেখা যায়। এফালে মৃণাল সেনৰ বাস্তৱবাদী চিনেমাৰ অভিনেতা; আনফালে বাণিজ্যিক চিনেমাৰ নৃত্য-প্ৰতীকৰূপে লাখ লাখ দৰ্শকৰ হৃদয় জয় কৰা ‘ডিস্কো ডান্সাৰ’।

–এই দুয়োটা মিঠুনেই সত্য। সফল।

মিঠুনক কেৱল ‘ডিস্কো ডান্সাৰ’ বুলি চালে তেওঁৰ অভিনয়-ভিত্তি উপেক্ষিত হয়। আকৌ কেৱল ‘মৃগয়া’ৰ অভিনেতা বুলি চালে তেওঁৰ অভূতপূৰ্ব জনপ্ৰিয়তাৰ সাংস্কৃতিক অভিঘাতটো বুজিব নোৱাৰি।

মিঠুনে এই দুয়োটা জগতৰ মাজত এটা সেতু নিৰ্মাণ কৰিছে।

১৯৮০ৰ দশকৰ ভাৰতীয় জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিৰ ইতিহাসত ‘ডিস্কো ডান্সাৰ’ এটা গুৰুত্বপূৰ্ণ অধ্যায়। এই চিনেমা খনে মিঠুনক সৰ্বভাৰতীয় ষ্টাৰডমৰ কেন্দ্ৰলৈ লৈ আহিছিল। কিন্তু চিনেমা খনৰ জনপ্ৰিয়তা কেৱল গান, নৃত্য বা কাহিনীৰ সফলতা নাছিল। ভাৰতীয় দৰ্শকৰ মাজত এটা নতুন ধৰণৰ পুৰুষ-ষ্টাৰডমৰ জন্ম দিছিল।

মিঠুনৰ নায়ক পৰম্পৰাগত অভিজাত নাছিল। তেওঁ বহু সময়ত আছিল সাধাৰণ মানুহৰ পৰা উঠি অহা, সংঘৰ্ষ কৰা, নিজৰ প্ৰতিভাৰে নিজৰ স্থান সৃষ্টি কৰা এক যুৱক। তেওঁৰ নৃত্য আছিল আছিল আত্মপ্ৰকাশৰ ভাষা।

১৯৮০ৰ দশকৰ ভাৰত এখন দ্ৰুত পৰিৱৰ্তনৰ মাজেৰে পাৰ হৈ গৈছিল। নগৰায়ণ, মধ্যবিত্তীয় আকাংক্ষা, নতুন ভোগবাদী সংস্কৃতি, টেলিভিছনৰ বিস্তাৰ আৰু জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিৰ নতুন ৰূপ– এই সকলো বোৰৰ মাজত মিঠুনৰ দেহ-ভাষা আৰু ষ্টাইল এটা নতুন প্ৰজন্মৰ আত্মপ্ৰতিনিধিত্বৰ অংশ হৈ উঠিছিল। “নায়ক” গৰাকীৰ নৃত্য অনুকৰণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ পোছাক অনুকৰণ কৰা হৈছিল। তেওঁৰ চুলি, তেওঁৰ নাচ, তেওঁৰ সংলাপ– সকলো বোৰেই জনপ্ৰিয় সংস্কৃতিৰ অংশ হৈ পৰিছিল।

ষ্টাৰডমক সাধাৰণতে সহজ জীৱন হিচাপে কল্পনা কৰা হয়। পৰ্দাত উজ্জ্বল পোহৰ, অনুৰাগীৰ ভিৰ, সফল চিনেমা, খ্যাতি আৰু অৰ্থনৈতিক সমৃদ্ধি– এইবোৰেই যেন ষ্টাৰৰ দৃশ্যমান পৰিচয়।

কিন্তু এই দৃশ্যমানতাৰ আঁৰত থাকে এক অদৃশ্য শ্ৰম।

মিঠুনৰ ক্ষেত্ৰত এই শ্ৰম বিশেষভাৱে শাৰীৰিক। নৃত্য, একচন, দীঘলীয়া শ্বুটিং, একাধিক চিনেমাত একেলগে কাম কৰা, ভিন্ন ভিন্ন চৰিত্ৰৰ বাবে নিজকে প্ৰস্তুত কৰা– এই সকলো বোৰে অভিনেতাৰ শৰীৰৰ ওপৰত এক স্থায়ী চাপ সৃষ্টি কৰে।

সেয়ে আজি তেওঁৰ হাতৰ পুৰণি ধাতুৰ প্লেট আঁতৰোৱাৰ খবৰটো শুনিলে এটা গভীৰ প্ৰশ্ন স্বাভাৱিকভাৱে আহে– ষ্টাৰৰ শৰীৰৰ ইতিহাস কোনে লিখে?

দৰ্শকে যি শৰীৰ পৰ্দাত দেখে, সেই শৰীৰৰ আঘাতবোৰ ক’ত জমা হয়?

এজন নায়ক যেতিয়া পৰ্দাত দৌৰে, যুঁজে, নাচে, পৰে আৰু পুনৰ উঠি দৌৰে, দৰ্শকে সেই মুহূৰ্তটো উপভোগ কৰে। কিন্তু সেই অভিনয়ৰ আঁৰত থকা শাৰীৰিক ক্লান্তি, আঘাত আৰু বছৰ বছৰ ধৰি সঞ্চিত হোৱা ক্ষয়ৰ কথা সাধাৰণতে চিনেমাৰ আলোচনাত নাথাকে।

মিঠুনৰ বৰ্তমানৰ স্বাস্থ্য-সংবাদে সেই অদৃশ্য ইতিহাসৰ কথাই যেন আকৌ সোঁৱৰাই দিলে। (প্ৰতিবেদন: উৎপলেন্দু কাশ্যপ)

–এই বাক্য কেইটাৰে আৰম্ভ হোৱা সুলক্ষণা বৰুৱাৰ সামাজিক মাধ্যমৰ পোষ্টটো কেৱল এখন নতুন চিনেমাৰ প্ৰচাৰ নাছিল; আছিল এজন শিল্পীৰ দীঘলীয়া সাধনা, ধৈৰ্য আৰু আত্মবিশ্বাসৰ এক আন্তৰিক স্বীকাৰোক্তি। অসমীয়া চিনেমাৰ পৰা বলিউডলৈ তেওঁৰ এই যাত্ৰা অসমীয়া অভিনয়-প্ৰতিভাৰ জাতীয় পৰিসৰত এক নতুন উপস্থিতি।

অমিত ৰায় পৰিচালিত “Ohh My Dog” -ত সুলক্ষণা বৰুৱাই এটা বিশেষ চৰিত্ৰত অভিনয় কৰিছে। চিনেমা খনত পংকজ ত্ৰিপাঠী, পৱন ৰাজ মালহোত্ৰা, গীতা আগৰৱাল শৰ্মাৰ দৰে অভিজ্ঞ শিল্পীৰ সৈতে একেলগে অভিনয় কৰাৰ সুযোগ আভিনেত্ৰী গৰাকীৰ অভিনয়-জীৱনৰ এক উল্লেখযোগ্য মাইলৰ খুঁটি। নিজৰ ফেচবুক পোষ্টত তেওঁ এই অভিজ্ঞতাক “ঈশ্বৰৰ অপূৰ্ব আশীৰ্বাদ” বুলি উল্লেখ কৰিছে। বিশেষকৈ কুকুৰৰ প্ৰতি তেওঁৰ ব্যক্তিগত অনুৰাগ থকাৰ বাবে মানুহ আৰু কুকুৰৰ সম্পৰ্কক কেন্দ্ৰ কৰি নিৰ্মিত এই চিনেমা খনৰ জৰিয়তে বলিউডত অভিষেক ঘটাটো তেওঁ ভাগ্যৰ এক সুন্দৰ অভিজ্ঞতা হিচাপে অনুভৱ কৰিছে।

এই অভিষেক আকস্মিকভাৱে অহা নাছিল। সুলক্ষণাৰ ভাষাত, “এটা দশকৰো অধিক সময় ধৰি মই চিনেমা জগতৰ সৈতে জড়িত। অসমীয়া চিনেমাৰ পৰা আৰম্ভ কৰি আজিৰ এই মুহূৰ্তলৈকে প্ৰতিটো পদক্ষেপেই মোক নতুন শিক্ষা দিছে, কঠোৰ পৰিশ্ৰম, ধৈৰ্য আৰু অটল বিশ্বাসৰ মূল্য বুজাইছে।” এই স্বীকাৰোক্তিতেই এজন শিল্পীৰ অন্তৰ্যাত্ৰা স্পষ্টকৈ ধৰা পৰে। সফলতা তেওঁৰ বাবে এক মুহূৰ্তৰ সৌভাগ্য নহয়; বহু বছৰৰ অধ্যৱসায়ৰ ফল।

সুলক্ষণা বৰুৱা ইতিমধ্যে “অদম্য”, “মাজ ৰাতি কেতেকী” আৰু “ৰ’দৰ পাখি”কে ধৰি কেইবাখনো অসমীয়া চিনেমাত অভিনয় কৰি দৰ্শকৰ আস্থা অৰ্জন কৰিছে। বিশেষকৈ “ৰ’দৰ পাখি” তেওঁৰ বলিউড যাত্ৰাৰ দুৱাৰ মুকলি কৰি দিয়ে।

তেওঁৰ নিজৰ বক্তব্য অনুসৰি, গোৱাত অনুষ্ঠিত IFFI (International Film Festival of India) -ত প্ৰথমবাৰৰ বাবে পৰিচালক অমিত ৰায়ৰ সৈতে তেওঁৰ সাক্ষাৎ হয়। সেই সময়ত কিছুমান বন্ধুৱে অমিত ৰায়ক সুলক্ষণাকো চিনেমা খনত লোৱাৰ পৰামৰ্শ দিয়ে। তাৰ পাছত পৰিচালকে “ৰ’দৰ পাখি’ত তেওঁৰ অভিনয়ৰ কেইটামান দৃশ্য চায়। সেই অভিনয়ে সন্তুষ্ট হৈ তেওঁ সুলক্ষণাক “Ohh My Dog” -ত অভিনয়ৰ প্ৰস্তাৱ আগবঢ়ায়। এই ঘটনাই পুনৰ এবাৰ প্ৰমাণ কৰে যে ভাল কাম কেতিয়াও অপচয় নহয়; সঠিক সময়ত সঠিক মানুহৰ ওচৰলৈ যায়।

“Ohh My Dog” -ৰ আন এটা বিশেষ তাৎপৰ্য হৈছে– কাহিনী-ৰেখাত অসমৰ সমাজ-সংস্কৃতিক কাহিনীৰ অংশ হিচাপে স্থান দিছে। আৰু উল্লেখযোগ্য অংশ ডিব্ৰুগড়ত দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছে। অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল, অসমৰ অংশৰ দৃশ্যগ্ৰহণত বাহিৰৰ পৰা কলা-কুশলী অনাৰ পৰিৱৰ্তে স্থানীয় শিল্পী আৰু কাৰিকৰী কৰ্মীকেই অন্তৰ্ভুক্ত কৰা হৈছে।

এই সন্দৰ্ভত সুলক্ষণা বৰুৱাই কৈছে, “বলিউডৰ এখন চিনেমাত অসমক ইমান ধুনীয়াকৈ উপস্থাপন কৰা হৈছে, এইটো এটা ভাললগা কথা। অসমত শ্বুটিং কৰা অংশটোৰ বাবে বাহিৰৰ পৰা কোনো ধৰণৰ কলা-কুশলী অনা হোৱা নাছিল। অসমৰে কলা-কুশলীক লৈ দৃশ্যগ্ৰহণ কৰা হৈছে। লগতে অসমৰ লোক-সংস্কৃতি ছবিখনত খুব সুন্দৰকৈ উপস্থাপন কৰা হৈছে।”

চিনেমা: আৰাধনা (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

এই গীতটোৱে কিশোৰ কুমাৰৰ কেৰিয়াৰৰ দিশ সলনি কৰিছিল। একেটা শ্বটত চিত্ৰায়িত এই গীত ভাৰতীয় চিনেমাৰ ইতিহাসত কিংবদন্তিত পৰিণত হৈছে। কণ্ঠত থকা ৰোমান্টিক আবেদন, আত্মবিশ্বাস আৰু স্বাভাৱিকতা আজিও অতুলনীয়।

২. মেৰে সপ্নো কি ৰাণী…

চিনেমা: আৰাধনা (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

দাৰ্জিলিঙৰ পাহাৰৰ মাজেৰে যোৱা ৰেলগাড়ী, ৰাজেশ খান্নাৰ হাঁহি– এই গীতটোক অমৰ কৰি তুলিছে। কিশোৰ কুমাৰৰ কণ্ঠই যুৱ প্ৰেমক নতুন ভাষা দিছিল।

৩. য়ে শাম মস্তানী…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

সন্ধিয়াৰ সৌন্দৰ্য, প্ৰেম আৰু বিষাদ– তিনিওটা অনুভূতি একেলগে বহন কৰা গীত। কিশোৰ কুমাৰৰ কোমল কণ্ঠই গীতটোক কালজয়ী কৰিছে।

৪. চিংগাৰী কয়ি ভড়কে…

চিনেমা: অমৰ প্ৰেম (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

বিৰহ, বেদনা আৰু জীৱনৰ অসহায়তাক কণ্ঠেৰে অভিনয় কৰাৰ এক অনুপম নিদৰ্শন। বহু সংগীত সমালোচকৰ মতে এইটো কিশোৰ কুমাৰৰ সৰ্বশ্ৰেষ্ঠ গীত।

৫. কুছ তো লগ কহেংগে…

চিনেমা: অমৰ প্ৰেম (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

সমাজ সমালোচনাৰ ওপৰত এক দাৰ্শনিক মন্তব্য। আজিও এই গীত সমানে প্ৰাসংগিক।

৬. অ’ সাথী ৰে…

চিনেমা: মুকদ্দৰ কা চিকন্দৰ (১৯৭৮)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: অঞ্জান

প্ৰেমৰ ব্যৰ্থতা আৰু অন্তৰৰ যন্ত্ৰণাৰ অতিশয় সংযত প্ৰকাশৰ ছবি স্পষ্ট।

৭. হমেঁ তুমছে প্যাৰ কিতনা…

চিনেমা: কুদৰত (১৯৮১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

প্ৰেমৰ গভীৰতা প্ৰকাশ কৰা ভাৰতীয় সংগীতৰ অন্যতম শ্ৰেষ্ঠ সৃষ্টি।

৮. পল পল দিল কে পাশ…

চিনেমা: ব্লেকমেইল (১৯৭৩)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: ৰাজেন্দ্ৰ কৃষ্ণ

প্ৰেমৰ কোমল অনুভূতিক অত্যন্ত মধুৰভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত।

৯. জিন্দগী এক সফৰ হ্যায় ছুহানা…

চিনেমা: আন্দাজ (১৯৭১)

সুৰকাৰ: শংকৰ–জয়কিষাণ

গীতিকাৰ: হাছৰত জয়পুৰী

জীৱনক উপভোগ কৰাৰ আহ্বান। কিশোৰৰ ইয়’ডেলিং গীতটোৰ বিশেষ আকর্ষণ।

১০. য়ে জীৱন হ্যায়…

চিনেমা: পিয়া কা ঘৰ (১৯৭২)

সুৰকাৰ: লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলাল

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

জীৱনৰ সুখ-দুখক সমভাৱে গ্ৰহণ কৰাৰ এক সহজ অথচ গভীৰ দৰ্শন।

১১. মেৰে মেহবুব কিয়ামত হোগী…

চিনেমা: মি. এক্স ইন বোম্বে (১৯৬৪)

সুৰকাৰ: লক্ষ্মীকান্ত–প্যাৰেলাল

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

অপূৰণীয় প্ৰেমৰ বেদনা– মূল সুৰ।

১২. এক অজনবী হাছিনা ছে…

চিনেমা: অজনবী (১৯৭৪)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

অচিনাকি মানুহৰ প্ৰতি আকস্মিক আকৰ্ষণক অসাধাৰণভাৱে কণ্ঠত ফুটাই তুলিছে।

১৩. প্যাৰ দিৱানা হোতা হ্যায়…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ স্বতঃস্ফূৰ্ততা আৰু উন্মাদনাৰ সংগীত।

১৪. য়ে জো মহব্বত হ্যায়…

চিনেমা: কাটি পতং (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ অনিশ্চয়তা আৰু মানসিক দ্বন্দ্বৰ অপূৰ্ব প্ৰকাশ।

১৫. অ’ মেৰে দিল কে চেইন…

চিনেমা: মেৰে জীৱন সাথী (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

কিশোৰ কুমাৰৰ কণ্ঠৰ মাধুৰ্যৰ এক উজ্জ্বল নিদৰ্শন।

১৬. দিল ক্যা কৰে..

চিনেমা: জুলি (১৯৭৫)

সুৰকাৰ: ৰাজেশ ৰোশন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

প্ৰেমৰ আগত হৃদয়ৰ অসহায়তাৰ কোমল স্বীকাৰোক্তি।

১৭. মুছাফিৰ হুঁ য়াৰোঁ…

চিনেমা: পৰিচয় (১৯৭২)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: গুলজাৰ

জীৱনক এক অন্তহীন যাত্ৰা হিচাপে চোৱা– দাৰ্শনিক গীত।

১৮. মীত না মিলা ৰে মন কা…

চিনেমা: অভিমান (১৯৭৩)

সুৰকাৰ: এছ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: মজৰূহ চুলতানপুৰী

অন্তৰৰ নিঃসংগতা, অপূৰণীয় আকাংক্ষা এই গীতৰ মূল শক্তি।

১৯. ৱো শাম কুছ আজীব থী…

চিনেমা: খামোশী (১৯৬৯)

সুৰকাৰ: হেমন্ত কুমাৰ

গীতিকাৰ: গুলজাৰ

স্মৃতি আৰু বিষাদেৰে ভৰা এক কালজয়ী সৃষ্টি।

২০. আ চল কে তুঝে…

চিনেমা: দূৰ গগন কি ছাঁও মে (১৯৬৪)

সুৰকাৰ: কিশোৰ কুমাৰ

গীতিকাৰ: কিশোৰ কুমাৰ

এখন আদৰ্শ পৃথিৱীৰ সপোন দেখা এই গীত কিশোৰ কুমাৰৰ সৃষ্টিশীলতাৰ অন্যতম শিখৰ।

২১. খাইকে পান বেনাৰস ৱালা

চিনেমা: ডন (১৯৭৮)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: অঞ্জান

অমিতাভ বচ্চনৰ পৰ্দাৰ ব্যক্তিত্বক নতুন মাত্ৰা দিয়া উচ্ছল গীত।

২২. ছুঁ কৰ মেৰে মন কো

চিনেমা: ইয়াৰানা (১৯৮১)

সুৰকাৰ: ৰাজেশ ৰোশন

গীতিকাৰ: অঞ্জান

বন্ধুত্ব আৰু প্ৰেমৰ সূক্ষ্ম অনুভূতিক অতি কোমলভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত।

২৩. নীলে নীলে অম্বৰ পৰ…

চিনেমা: কলাকাৰ (১৯৮৩)

সুৰকাৰ: কল্যাণজী–আনন্দজী

গীতিকাৰ: ইন্দীবৰ

আশীৰ দশকতো কিশোৰৰ কণ্ঠ যে সমানে সতেজ আছিল, এই গীতেই তাৰ প্ৰমাণ।

২৪. ৰিমঝিম গিৰে সাৱন…

চিনেমা: মঞ্জিল (১৯৭৯)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: যোগেশ

বৰষুণ, প্ৰেম আৰু মহানগৰীয় জীৱনৰ অপূৰ্ব সংগীত-চিত্ৰ।

২৫. ফুলোঁ কা তাৰোঁ কা…

চিনেমা: হৰে ৰামা হৰে কৃষ্ণ (১৯৭১)

সুৰকাৰ: আৰ. ডি. বর্মন

গীতিকাৰ: আনন্দ বক্সী

ভাই-ভনীৰ সম্পৰ্কক ইমান সৰল আৰু আন্তৰিকভাৱে প্ৰকাশ কৰা গীত ভাৰতীয় চিনেমাৰ সংগীতত খুব কমেই আছে। ৰাখীবন্ধনকে ধৰি বিভিন্ন সামাজিক অনুষ্ঠানত আজিও এই গীত সমান জনপ্ৰিয়।

As the lights dim and the screen flickers to life, audiences across India are diving headfirst into the high-octane world of Alpha, the latest offering from the illustrious Yash Raj Films (YRF). Released amidst a whirlwind of anticipation on July 3, 2026, this spy thriller brings a refreshing twist to the genre, not just with its gripping narrative but also with its formidable all-female lead duo—Alia Bhatt and Sharvari Wagh.

The buzz around Alpha has been palpable; after all, how often do we get to see two powerhouse women take center stage as elite spies? As the film enters its second weekend in theatres, let’s unpack its box office trajectory.

Day 9 Box Office: A Tantalizing Turnaround?

On Day 9, Alpha has managed to claw its way to a respectable ₹2.25 crore across 2,883 shows, showing a slight uptick from the previous day. Although it feels like a whisper amid the thunderous expectations set during its opening week, any increase is worth noting in this competitive landscape.

Alpha opened with a bang, amassing an impressive ₹47.45 crore during its first week, and with a cumulative India gross of ₹61.21 crore and a net collection of ₹51.35 crore as of now, it’s clear this film has struck a chord-albeit gently-with audiences. Not to forget the overseas numbers: a gracious ₹3.70 crore brings its global tally to an eye-catching ₹85.71 crore.

A Look at the Day-Wise Breakdown

Curious about how Alpha has fared since that highly anticipated premiere? Here’s a peek into its day-wise box office achievements:

• Day 1 (1st Friday): ₹9.25 crore
• Day 2 (1st Saturday): ₹11.50 crore
• Day 3 (1st Sunday): ₹13.25 crore
• Day 4 (1st Monday): ₹3.85 crore
• Day 5 (1st Tuesday): ₹4.25 crore
• Day 6 (1st Wednesday): ₹2.85 crore
• Day 7 (1st Thursday): (not provided but assumed to be in line with trend)
• Day 8 (2nd Friday): ₹1.65 crore
• Day 9 (2nd Saturday): ₹2.25 crore

What Makes Alpha Tick?

Directed by Shiv Rawail, Alpha isn’t just another installment in YRF’s renowned spy universe; it’s a first of its kind-an espionage film led by women. Alia and Sharvari, embodying Sita and Durga respectively, come to life as relentless agents undertaking perilous missions that put their peaks of prowess to the test. Together they must confront the embodiment of treachery in their former mentor, played with spine-chilling finesse by Bobby Deol.

Filled with betrayals, nail-biting action, and palpable drama, Alpha dares to push the envelope while challenging the norms of traditional storytelling. It shines a spotlight on female resilience in a genre often dominated by male counterparts.

As the spy thrillers continue their reign in the cinematic world, Alpha is a testament to how we can paint the world of espionage in hues that are vibrant, nuanced, and daring. So, book your tickets now and prepare for a cinematic journey that promises excitement and intrigue-not just out there in the field, but right in the heart of the cinema! Keep your friends close and your popcorn closer; this is one spy thriller you won’t want to miss!

So, what do you say? Catch the intrigue and indulge in a night of thrilling espionage. Alpha is waiting for you in your nearest theatres; don’t let the mystery slip through your fingers!

In the ever-turbulent sea of Indian cinema, where the tides of genre often shift and collide, Rajkummar Rao stands out like a lighthouse, unwavering and brilliantly lit. From spine-tingling horror comedies to poignant slice-of-life dramas, this virtuoso actor has continually beleaguered the conventional norms, daring to tread where few would venture. Now, as whispers of his next project swirl in the cinematic winds, it seems our beloved Rajkummar is gearing up for something that promises to resonate not just with fans, but with the very fabric of Indian society.

Enter Prahaar – The Ujjwal Nikam Story. If the title doesn’t have you intrigued, you’re clearly not following the pulse of the industry closely enough. According to Bollywood Hungama, this forthcoming film, backed by the adept Dinesh Vijan and his industrious Maddock Films, is set to hit the silver screens on August 7, 2026. Directed by the talented Avinash Arun-known for his deft storytelling-this project hints at a storm of legal and moral complexities, drawing inspiration from the illustrious career of renowned public prosecutor Ujjwal Nikam, a figure synonymous with some of India’s most sensational courtroom dramas.

As the plot thickens, so does the anticipation. While details remain shrouded in secrecy-an art form in itself within the industry-the film is poised to delve into the heart of justice’s intricate dance. Themes of determination, legal battles, and the sheer audacity of truth are expected to unfold, weaving a narrative that echoes through the public consciousness. Just imagine the conversations at water coolers-a name like Ujjwal Nikam on the marquee is sure to turn head and perhaps, even spark some heated debates!

Let’s not forget the power of collaboration. Rajkummar Rao and Maddock Films have crafted a symphony of cinematic delights over the years, from the spine-chilling success of Stree to the laughter-laden Roohi, and even the thought-provoking Made in China. Their latest venture, Stree 2, is one of 2024’s blockbuster sensations-proof that this alliance knows how to captivate audiences like a well-placed plot twist.

The film’s ensemble cast is also worth noting, promising a rich tapestry of performances. Joining Rao are the talented Wamiqa Gabbi, Sikander Kher, and Jaideep Ahlawat. Gabbi reunites with Rao after their delightful escapade in Maddock’s recent fantasy romance, Bhool Chuk Maaf. Their on-screen chemistry is like fireworks on a starry night: captivating and spectacular, making you yearn for more.

With a narrative grounded in events that have shaped public discourse, Prahaar not only promises to entertain but aims to provoke thought and conversation. As we await its release, the buzz surrounding this project is palpable-after all, can Rajkummar Rao do any wrong? The question lingers, tantalizingly, as we envision cinematic magic unfolding on that fateful August day in 2026.

So, dear readers, keep your binoculars trained on this one. As Rajkummar Rao strides onto this new battlefield of justice and legal drama, we can only anticipate the cinematic fireworks that lie ahead. Can this compelling saga captivate our hearts and minds as much as it does our headlines? Only time will tell, but one thing is for sure-this is a story you won’t want to miss.

In a world where the glimmer of cinema often overshadows genuine talent, Farah Khan-our beloved choreographer and filmmaker-has danced her way into the hearts of the digital audience, launching her YouTube channel in 2024. What started as a simple cooking show has transformed into an extravagant spectacle that even the stars can’t resist. Picture this: Farah, with her undeniable charm, whipping up culinary delights alongside her witty sidekick, Dilip, who has officially graduated from cook to YouTube sensation!

The duo’s infectious banter and behind-the-scenes gossip have garnered a loyal following, making every vlog a must-watch affair. With fans eagerly tuning in, it seems Farah’s secret ingredient isn’t just in her recipes-it’s in her ability to create captivating content that tickles the funny bone and warms the heart.

In the latest episode, our vibrant filmmaker threw down the gauntlet of lavish gifting, surprising the talented cast of Hai Jawani Toh Ishq Hona Hai, including the gorgeous Mrunal Thakur and the ever-elegant Pooja Hegde. But let’s get to the juicy bits: we’re not talking about the typical kitchen apron here. No, these girls were treated to stunning lab-grown diamond pendants from Ayanika-a gesture that had Varun Dhawan gasping like a kid at a candy store. When questioned about the diamond delivery, Farah quipped, “Humara vlog toh sahi chal hi raha hai,” tossing a playful wink that said it all.

The plot thickened as Varun chimed in, “It’s official that Farah Khan is the highest-earning YouTuber! I haven’t gifted diamonds on any other show, not even Karan Johar’s!” Now that’s a drop of drama to savor!

Farah’s gift-giving antics didn’t stop there. The Dhawan duo, Varun and his father, the legendary David Dhawan, were not left empty-handed; they strut their stuff with luxury watches gifted from Lucky Harvey, priced at ₹105,000 and ₹130,000, respectively. With dazzling bling on their wrists, it’s a fair bet that the stars will be lighting up every red carpet in town.

Let’s not forget the accolades! Amid the sparkles, Farah also revealed she has amassed a shiny silver play button, along with the coveted gold version-awarded to channels with a million subscribers. Not bad for a culinary jaunt, right? Such success has allowed Farah to declare that her venture into YouTube has out-earned her traditional filmmaking exploits. A twist no one saw coming!

And while Farah and Dilip keep the culinary flames alive, their expansion into travel vlogs has truly elevated their game. They whisk audiences away to exotic locales, exploring diverse cuisines and cultures, and proving that adventure-just like good cooking-requires the right dash of spice.

As they jet set around the globe, their infectious energy and camaraderie have made every episodic journey one of laughter, connection, and thrilling escapades that resonate with viewers. Not only does Dilip get a share of the YouTube revenue, allowing him to clear his debts and stride into financial freedom, but the joy they share is that priceless cherry on top.

In the glitzy realm of Bollywood, Farah Khan has effortlessly fused her cinematic legacy with the digital age, creating a treasure trove of relatable content that keeps us all coming back for more. So grab your popcorn, because this isn’t just a cooking show; it’s a masterclass in entertainment that leaves us hungry for more!

The impending nuptials promise to be a delightfully intimate affair-think cozy family gatherings rather than lavish celebrity extravaganzas. Picture this: Aamir, resplendent as ever, with Gauri by his side, surrounded by their nearest and dearest, in a ceremony that speaks of warmth and love rather than ostentation. Talk about setting the mood! After all, in a world where bigger is often deemed better, Aamir’s choice for simplicity stands as a statement of its own.

A source close to the star revealed that Aamir and Gauri, who have seamlessly woven their lives together over the past year, decided to formalize their bond with this lovely ceremony. “They’ve built a happy, stable life together,” the insider divulged, “and this is their way of celebrating a new chapter.” Let’s be honest; in an industry rife with drama (oh, the gossip!), this low-key celebration feels like a breath of fresh air.

Aamir has never been one to shy away from sharing his heart. In a candid interview with Navbharat Times back in April, he opened up about his personal life, particularly his connection with Gauri. “I am very fortunate that I met Gauri… she is great, I feel at peace with her,” he said, clearly steadfast in his emotions. The actor didn’t mince words when he referred to his past relationships with ex-wives Kiran Rao and Reena Dutta, highlighting the depth they once shared while also recognizing the path that brought him to Gauri. “Mujhe lagta hai ab jaake mai mukammal hua hu,” he added, translating beautifully to, “I feel complete today.” That’s Aamir for you-vulnerable yet profound!

Since unveiling Gauri to the public on his 60th birthday last year, Aamir has been spotted at various events, making it clear that he’s proud of this chapter. And after parting ways with Reena Dutta in 2002 and Kiran Rao in 2021, fans are undoubtedly eager to see this new love story blossom.

But let’s take a quick detour to Aamir’s professional realm, shall we? The man may be ready to settle down, but he hasn’t forgotten his cinematic roots. Last year, Aamir graced the big screen with his poignant performance in “Sitaare Zameen Par.” Following the less-than-stellar reception of “Laal Singh Chaddha,” there’s something soothing yet exhilarating about his return. For those who may have thought he’d hang up his acting boots, Aamir made a cameo in “Happy Patel: Khatarnak Jasoos,” reminding us all of his undeniable charm.

And speaking of the cinematic magic, fans are buzzing with anticipation as Aamir’s upcoming production, “Ek Din,” is set for release on May 1. Directed by Sunil Pandey, it stars none other than Aamir’s son Junaid Khan alongside the enchanting Sai Pallavi. A remake of the Thai film “One Day,” it promises romance wrapped in emotional layers-a definite treat for cinephiles!

As Aamir Khan prepares to step into a new phase of his life, it seems the universe has aligned in the most cinematic of ways-blending love and creativity aptly. Cheers to Aamir and Gauri as they embark on this beautiful journey together! Who knows, maybe we’ll soon see a romantic comedy inspired by their love story, and knowing Aamir, it’ll be nothing short of iconic!

On Sunday, the fiery actress took to her Instagram Stories, unleashing a powerful tirade against the trolls who dared to criticize Aishwarya’s stunning appearance at the iconic festival. Amidst whispers of weight and looks, Kangana’s message was refreshingly clear: “Fashion and style is a self-expression!” In a world that often pits women against one another, Rani Lakshmibai of Bollywood has chosen her side.

“Let’s get one thing straight, folks,” Kangana declared, “no woman owes anything to anyone!” With this rallying cry, she shared a breathtaking snapshot of Aishwarya from Cannes, urging her followers to embrace their individuality rather than conform to public scrutiny. Her words were as fierce as a Gandharva’s battle song: “Those of you who want to see her any other way, why don’t you show what you’ve got? She is not here to please you; she is glorious!” Talk about a queen defending her own!

Kangana’s assertive defense didn’t stop there. She made sharp observations on the ageist slant of the criticisms aimed at Aishwarya, emphasizing that a woman’s worth should never be dictated by her age. “If you are not used to seeing older women on red carpets, get used to them now!” Here’s a queen, making it clear that the world can either adapt or get left behind. Bravo, Kangana!

The recent discourse on Aishwarya Rai’s Cannes style became particularly riveting as social media was set abuzz with comparisons between Aishwarya and the younger, equally stunning Alia Bhatt. While some hailed Alia’s sartorial choices, others passionately defended the veteran actress, reminding everyone that Aishwarya has been gracing Cannes for over two decades. Nostalgia, anyone?

This year marked Aishwarya’s 24th appearance at Cannes, and she certainly didn’t disappoint! Her odyssey began with a breathtaking custom blue gown by the celebrated Amit Aggarwal, accentuated with diamond jewellery and a dramatic stole that would make any mermaid drool. She then wowed everyone in a pastel pink draped ensemble adorned with delicate floral embellishments and flowing cape sleeves, before concluding her show-stopping appearances in a chic white pantsuit paired with a feather wrap stole that screamed sophistication.

While the trolls may come and go, ladies and gentlemen, the likes of Aishwarya Rai Bachchan remain immortal-a timeless saga of beauty, grace, and relentless perseverance.

Meanwhile, Kangana, who is not just a warrior on social media but also a diligent artist in her own right, is busy preparing for her upcoming drama, Bharat Bhhagya Viddhaata. Directed by Manoj Tapadia, this thrilling story revolves around the heroism shown by hospital staff during the 2008 Mumbai terror attacks and promises to be a compelling watch. Set for release on June 12, it’s bound to be a showcase of not just Kangana’s acting chops but her fierce spirit as well.

As the curtains draw down on the Cannes saga, let’s raise a toast to women celebrating women!

Marriage, it seems, is not always sunshine and roses; sometimes, it drags you into a whirlwind of loneliness. Pooja, the epitome of honesty, declared that the end of her eleven-year marriage was not marred by infidelity or dramatic conflicts. Instead, it stemmed from the haunting feeling of being utterly alone, even while sharing a home with someone. “When you live with someone and still feel alone, you realize the relationship has withered,” she mused, her words dripping with the bitter taste of truth.

Critics and friends alike had speculated, whispering tales of infidelity, but Pooja put those rumors to rest with a firm declaration: “There was nobody else. I wasn’t even thinking about another person.” What she sought was emotional connection, something that seemed to slip through her fingers over the years, leaving her aching for a part of herself that seemed lost to the shadows of the marriage.

Describing her feelings, she shared, “I had lost myself as a woman. It would have felt dishonest to continue, living a lie.” She knew that the only way forward was to reclaim her identity-her spirit-rather than to pin her happiness on the fractured pieces of their union. “I will not spend my life blaming someone else for my unhappiness,” she stated with fiery conviction, a mantra for her newfound independence.

As the conversation deepened, Pooja peeled back another layer, revealing that her lack of desire to embrace motherhood was a significant factor in recognizing that the marriage wasn’t meant to be. “I love children, but the desire to become a mother never came to me. I listened to my instincts.” In the unforgiving glare of public scrutiny, her honesty shines brighter than the diamond-studded expectations placed upon women in society. Not having children, she noted, afforded both of them a candid look at their relationship’s future, devoid of life-altering ties.

Yet, the most staggering revelation was perhaps how time and distance have changed what once was a bond of friendship. “Munish and I don’t speak anymore. I thought we were friends,” she confessed, her tone tinged with the weight of nostalgia. The pandemic, with its peculiar ability to expose true colors, turned the tides of their friendship, revealing that some connections cannot withstand the test of time.

In a world where bitterness often takes center stage after a separation, Pooja left fans with a refreshing breath of transparency. “There is no malice, no resentment; I truly wish him well,” she expressed, embodying the grace with which she continues to navigate her life.

Today, as she embarks on a journey of rediscovery and self-love, Pooja stands resolute. “I am not looking for someone to complete me; I am looking for companionship.” With her heart open to the possibilities, she is the captain of her own ship-embodying strength, autonomy, and the indomitable spirit of a woman reclaiming her narrative.

As the curtains close on the tale of Pooja Bhatt and Manish Makhija, one thing is crystal clear: their story, like many in the film narrative, reveals that sometimes a poignant split is the prelude to a magnificent solo journey. And isn’t that the most beautiful story of all?

Ah, Suman ji! Who can forget those immortal tracks like ‘Na Na Karte Pyar Tumhin Se’ or the confessions of love encapsulated in ‘Aajkal Tere Mere Pyar Ke Charche’? With her gentle yet powerful voice, she perched herself high on the musical throne during the 1960s and 70s, a time when lyrical poetry danced effortlessly with mesmerizing compositions. Her golden notes weren’t just songs; they were emotional tapestries that painted love, longing, and life itself.

The news of her passing was shared by renowned Marathi biographer Mangala Khadilkar, the author of the celebrated tome “Suman Sugandh.” In a tender testament to Kalyanpur’s last moments, Khadilkar revealed that she passed peacefully, her spirit serenely bidding adieu while soaking in the echoes of her own illustrious catalogue over the recent days. “Suman ji passed away at around 8 pm,” Khadilkar lamented, underscoring the profound loss that reverberates through multiple generations.

Kalyanpur wasn’t just any playback singer; she was a force of nature, carving a niche in an industry that boasted luminaries like Lata Mangeshkar and Asha Bhosle. Her illustrious career was not merely a collection of songs, it was a cinematic odyssey through emotions, transcending languages and genres. From Marathi to Bengali, Kannada to Assamese, her versatility knew no bounds. Each rendition was a new world, her voice a passport to the heartfelt sentiments of diverse cultures.

Her contributions extended beyond the silver screen, embracing devotional music, ghazals, and thumris with the same grace that had mesmerized audiences. Kalyanpur was more than a melodist; she was a cultural connoisseur who understood the intricacies of music, weaving spirituality with story, and devotion with drama.

Survived by her beloved daughter, Charu, the whispers of her legacy will continue to echo in the homes and hearts of many. Family sources confirm that her final rites will be conducted at the serene Pawan Hans crematorium in Mumbai on Monday, ushering her into the ever-singing winds of eternity between 11:30 am and 12 noon.

As we clink our glasses to toast the indelible magic of her melodies, Bollywood Hungama extends heartfelt condolences to Kalyanpur’s family, friends, and admirers. Her legacy, etched in notes and harmonies, will eternally thrum in the rhythm of our lives. In the grand theater of Indian music, may our beloved Suman Kalyanpur find her rightful place among the stars, as we cherish every note she gifted us. After all, in the grand tapestry of cinema, her voice was the vibrant thread that held our favorite memories together-a charm that no amount of time can erase.

As we bid adieu, let us remember: while Suman Kalyanpur may have departed from this world, her timeless melodies will forever float in the divine corridors of music, leaving an everlasting impression on all who dare to listen.