জুবিন | শ্ৰদ্ধাঞ্জলি –উৎপল মেনা

কেৱল অসমৰ সংগীত শিল্পী নাছিল। অসমীয়া ভাষাৰ সংগীতৰ শিল্পী নাছিল, ভাৰতৰ কেইবাটাও ভাষাত সংগীত কৰ্ম কৰিছিল জুবিন গাৰ্গে। কথাটো এনেদৰে কলেও ভুল নহব– কোনটো ভাৰতীয় ভাষাত গীত গোৱা নাছিল জুবিনে! অসমীয়া, বাংলা, ওড়িয়া, তামিল, তেলুগু, কন্নড়, মালয়ালম, মাৰাঠীকে ধৰি ভাৰতৰ প্ৰায় কেইটা ভাষাতে গীত গাইছে, সুৰেৰে সজাইছিল। ইমানেই নহয়, বড়ো, কোচ-ৰাজবংশী (কমতাপুৰী/ গোৱালপাৰীয়া), চাহ বাগানীয়া, হাজং, মিচিং, কাৰ্বি, গাৰো, ৰাভা, ডিমাচা, টাই-আহোম, নেপালী আদি গীতকো নিজৰ কণ্ঠৰে, গায়কীৰে জনপ্ৰিয় কৰিছিল।অসমৰ লোক গীত-সংগীতক জনপ্ৰিয় কৰিছিল।

এবাৰ কথা প্ৰসংগত জুবিনে কৈছিল– “অসমৰ প্ৰতিটো ভাষা, উপ-ভাষাৰ সংগীত চহকী হ’লেহে, প্ৰকৃততে অসমীয়া গীত চহকী হ’ব। আৰু মই ভাবো– গীতৰ, সংগীতৰ কোনো ভৌগলিক সীমা নাই। মই সকলো ভাষাতে গীতৰ কাম কৰি ভাল পাওঁ; কিন্তু অসমত থাকি, অসমীয়া ভাষাত, অসমৰ উপ-ভাষা বোৰত কাম কৰি বেছি ভাল পাওঁ।… বলিউড মই বেয়া পাওঁ! বলিউদত যান্ত্ৰিকতা বেছি। বলিউদত সৃষ্টিকৰ্ম কম, তৈয়াৰ বেছি হয়। সেই বাবেই মই বলিউদ এৰিলোঁ, মুম্বাই এৰি অসম পালোঁ। মই এনেদৰে ভাবোঁ– বলিউদক যদি মোৰ প্ৰয়োজন আছে, মোক বিছাৰি অসমলৈ আহিব।”

বলিউদৰ চিনেমাত জুবিনে কণ্ঠ দিছিল, জনপ্ৰিয় হৈছিল। বিশেষ ভাবে চৰ্চালৈ আহিছিল “য়ে আলী…”ৰে। “য়া আলি…”ৰে (চিনেমা: গেংষ্টাৰ) বলিউদত উজলিছিল জুবিন কণ্ঠ। জুবিনে এই গীতটোৰে লাভ কৰিছিল ২০০৭ চনত গ্ল’বেল ইণ্ডিয়ান ফিল্ম এৱাৰ্ড, ষ্টাৰডাষ্ট এৱাৰ্ড– শ্ৰেষ্ঠ নেপথ্য সংগীত শিল্পীৰ (পুৰুষ) শিতানত। ফিল্মফেয়াৰ এৱাৰ্ড আদিৰ মঞ্চতো চৰ্চা হৈছিল “য়া আলি” জুবিনৰ।

জুবিন কেৱল কণ্ঠশিল্পী নাছিল। লেখক, অভিনেতা, পৰিচালকো (নাটক, চিনেমা, সংগীত) আছিল। পৰিচালনা কৰিছিল তিনিখন অসমীয়া চিনেমা– “তুমি মোৰ মাথো মোৰ”, “মিছন চাইনা”, “কাঞ্চনজংঘা”। ইয়াৰে “মিছন চাইনা“ৰে আসমীয়া চিনেমাৰ বহল বাট কাটিছিল, অসমীয়া চিনেমাৰ “বহল” বজাৰ-চিন্তা কৰিছিল। জুবিনে কৈছিল– “আৰ্ট আমাক লাগিব! আৰ্ট চিনেমাত মই অভিনয় কৰিছোঁ– “মনযায়”, “দীনবন্ধু” আদিত। কিন্তু আমাক বজাৰ লাগিব। বহল বজাৰ লাগিব। অসমৰ বাহিৰতো বজাৰ লাগিব। বজাৰৰ বাবে আমি বিগ-বাজেটৰ চিনেমা নিৰ্মাণ কৰিব লাগিব। মই বজাৰৰ বাবে চিনেমা নিৰ্মাণত গুৰুত্ব দিছোঁ। পাছত আৰ্ট চিনেমাও কৰিম।” এই খিনিতে উল্লেখ কৰিব পাৰি যে জুবিনৰ চিনে-চিন্তা, বজাৰ-চিন্তাৰে ইতিমধ্যে সাজু হৈছে আন এখন অসমীয়া চিনেমা– “ৰৈ ৰৈ বিনালে”।

|| জুবিন নিৰ্মাণ ||
জুবিন” নিৰ্মাণ পৰ্ব আৰম্ভ হৈছিল ১৯৯২-৯৪-ৰ সময় চোৱাত। কেছেটৰ বজাৰলৈ আহিছিল “অনুৰাধা” (১৯৯২), “অনামিকা” (১৯৯২), “মায়া” (১৯৯৪)। ক’ব পাৰি “মায়” জুবিনৰ সংগীত কেৰিয়াৰৰ টাৰ্ণিং পইণ্ট। জুবিনৰ কণ্ঠ, কথা, সুৰেৰে নিৰ্মিত “মায়া, মায়া মাথো মায়া …”ৰে অসমৰ সংগীত ৰসিকৰ মাজত “সাংগীতিক মায়া”ৰ সৃষ্টি কৰিছিল। বিশেষকৈ যুৱ সমাজৰ মাজত “জুবিন ইমেজ”-এ আকাৰ লৈছিল এই গীতটোৰে। সংকলটোত আছিল আৰু সাতটা গীত– “নিৰিবিলি গধুলি. ” (কথা:জুবিন গাৰ্গ, কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ-কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি), “জোনাকে…” (কথা: কপিল ঠাকুৰ, কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ), “ফুলেৰে সজালোঁ…” (কথা: হীৰেন ভট্ট, কণ্ঠ: কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি), “দূৰে দূৰে…” (কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ), “জোনাশ গলা …” (কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ), “উন্মনা …” (কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ),”উজাগৰী …(কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ)। এই শ্ৰব্য সংকলনৰ পাছৰে পৰা “এন কেৰ জুবিন”মানেই “জনপ্ৰিয় গীত”ৰ ধাৰণাই শ্ৰোতাক চুলে।

বিনৰ “অনামিকা”ৰ জনপ্ৰিয় গীত দুটা হ’ল –“গানে কি আনে…” কথা: হীৰেন ভট্টাচাৰ্য, কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ), “অনামিকা…” (কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ)। সংকলনটোৰ আন কেইটা গীত– “পথে পথে…” ( কথা: সবিতা শৰ্মা কণ্ঠ:কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি) ,”হিয়া দহে…” কথা-কণ্ঠ: জুবিন গাৰ্গ),
“প্ৰীতিৰ সুবাসে…” কথা: ৰেনু শৰ্মা, কণ্ঠ:জুবিন গাৰ্গ ), “মনৰ নিজানত… ( কথা-কণ্ঠ:জুবিন গাৰ্গ), “কিয় জানো আজি…” কথা: জুবিন গাৰ্গ, কণ্ঠ: কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি-জুবিন গাৰ্গ), “শুনা শুনা…” কথা: জুবিন গাৰ্গ , কণ্ঠ:জুবিন গাৰ্গ-কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তি)। –এই গীত ৮ টাৰ “অনামিকা…” আৰু “শুনা শুন…” গীত দুটিৰ সুৰ যুটীয়াভাৱে জুবিন আৰু উৎপল শৰ্মাৰ। বাকীকেইটি গীতৰ সুৰকাৰ জুবিনৰ। শ্ৰোতাই গায়কী আৰু সুৰৰ মাজত অনুভৱ কৰিছিল– অসমীৰ থলুৱা সুৰৰ সৈতে পশ্চিমীয়া ৰক সংগীতৰ মিশ্ৰণ ঘটাই নিৰ্মণ কৰা “নতুন ধৰণৰ অসমীয়া গীত”।

এন কে প্ৰডাক্‌চনৰ বেনাৰত নিৰ্মাণ কৰা এই শ্ৰব্য সংকলটোৱে লাহে লাহে বজাৰ দখল কৰে। –এই সংকলটোত স্বাভাৱিকতে “জুবিন”ক বিশ্বাসত লোৱা নাছিল, কবিতা কৃষ্ণমূৰ্তিৰ সৈতে জুবিনক হাইলাইটলৈ অনিবলৈ চেষ্টা কৰিছিল। কিন্তু সময়ত জুবিন চৰ্চালৈ আহিছিল নিজৰে গায়কী শক্তিৰে। যি গায়কী শক্তিয়ে পূৰ্ণতা পাইছিল “মায়া”ত। মনত আছে, ভালদৰে মনত আছে জুবিনৰ সাংগিতিক উত্থান স্পষ্ট হৈছিল। আৰু জুবিনৰ উত্থানত শংকিত হৈছিল সেই সময়ৰ কেইবা গৰাকীয়ো জনপ্ৰিয় সংগীত শিল্পী, গায়ক। এই যে শংকিত হৈছিল, সেই সকলৈ সংবাদ মাধ্যমৰ সহায়ত এটা ঢৌ বোৱাবলৈ চেষ্টা কৰিছিল এই বুলি– জুবিনে অসমৰ থলুৱা সংগীতৰ ক্ষতি কৰিব। জুবিনে পশ্চিমৰ সুৰেৰে অসমীয়া থলুৱা সুৰত দাগ লগাব। এনে ধৰণৰ চৰ্চাক মিছা বুলি প্ৰমাণ কৰি অসমৰ লোকাসংগীতকো জনপ্ৰিয় কৰিছিল।

|| জুবিনে অভিনয় কৰা চিনেমা ।।

ৰাজনীতি, কাঞ্চনজংঘা. দ্য আণ্ডাৰৱ’ৰ্ল্ড, প্ৰিয়াৰ প্ৰিয়, মিছন চাইনা. গানে কি আনে, সাত নম্বৰৰ সন্ধানত, অহেতুক, ৰ’দৰ চিঠি, ৰামধেনু, মন যায়, দীনবন্ধু, প্ৰেম আৰু প্ৰেম,তুমি মোৰ মাথোঁ মোৰ, ডক্তৰ বেজবৰুৱা ২, ৰৈ ৰৈ বিনালে, চিকাৰ আদি।

|| জুবিনৰ অসমীয়া এলবাম ||
অনামিকা, অনুৰাধা, মায়া, আশা, জুবিনৰ গান, ৰং, মুক্তি, জানমনি, শব্দ, স্নিগ্ধ জোনাক, মেঘৰ বৰণ, পাখি, ৰাংঢালী, সপোন, হিয়া মন, শিশু, বান্ধৈ, আকৌ হিয়া মন, চিনাকি মন, পকা ধানে ৰিঙিয়াই, লাজুকী মন, যন্ত্ৰ, ডেউকা, চিনাকি সুৰ, আছেনে কোনোবা হিয়াত, মুখা, সন্ধ্যা, বৰষুণ, উন্মনা মন, ৰিঙা ৰিঙা মন
দিলৰুবা, উৰণীয়া মন, জোনাকী মন, ৰুমাল, মোৰ প্ৰিয় গীত, অভিমানী মন, মোৰ গানত জ্বলে, অবুজন মন, গান, সোণালী মন, ৰুণজুন, ৰ’ক, বাঁহী, পথ, কিং, ৰংমন, মনে মনে, নিৰিবিলি গধূলি, আলসুৱা মন, চিনাকি সুৰ, ভৰ দুপৰীয়া, হিৰ’, সপোনৰ সুৰ, কোন তুমি, সন্ধ্যাতৰা খণ্ড-১, সন্ধ্যাতৰা খণ্ড-২, পাৰিজাত, মা,  চিলা

|| হিন্দী আৰু বঙালী এলবাম ||

চান্দিনী ৰাত (১৯৯৫)
চন্দা (১৯৯৬)
য়ুঁহী কভী (১৯৯৮)
স্পৰ্শ (২০০০-০১)
শ্ৰদ্ধাঞ্জলি (খণ্ড ১,২,৩)
মেৰে লিয়ে (২০০১)
নূপুৰ (২০০১)
জিন্দেগী(২০০৭)
পাকীজা (২০১২)
চুফী ইশ্ক (২০১৭)